III OZ 195/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. L. i J. G. na zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 152/23 w sprawie ze skargi G. L. i J. G. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie w udostępnieniu informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 152/23 oddalił skargę G. L. i J. G. (dalej także jako: skarżący) na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie w udostępnieniu informacji publicznej. W piśmie z dnia 28 lutego 2024 r. skarżący złożyli wniosek o sporządzenie i doręczenie im uzasadnienia ww. wyroku WSA w Olsztynie. W związku z powyższym w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 marca 2024 r. wezwano skarżących, na podstawie art. 234 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych, do uiszczenia opłat kancelaryjnych w wysokości po 100 złotych za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na skutek zgłoszonego żądania, pouczając jednocześnie, że jeżeli opłaty nie zostaną uiszczone w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisów zarządzeń, to Przewodnicząca Wydziału zarządzi ich ściągnięcie od stron. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sądowych niniejszej sprawy wynika, że powyższe wezwania doręczono skarżącym w dniu 6 marca 2024 r. Zarządzenia z dnia 4 marca 2024 r. stały się przedmiotem zażalenia skarżących, w którym wnieśli oni o ich uchylenie oraz o "naprawienie sytuacji, bo w sprawie występuje nieważność postępowania od samego początku". Skarżący zarzucili Sądowi I instancji, że pomimo wykazania przez nich oraz udowodnienia, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania w związku z wydaniem w niniejszej sprawie wyroku przez asesora sądowego wyłączonego od orzekania z mocy ustawy, a także pomimo złożenia przez skarżących wniosku o wyłączenie dwóch pozostałych sędziów biorących udział w wydaniu wyroku, to zamiast rozważenia i rozpoznania powyższych wniosków, wezwano skarżących do uiszczenia opłat kancelaryjnych. Tymczasem w ocenie skarżących bez rozważenia powyższych kwestii ani ww. asesor ani sędziowie nie mogą podejmować żadnych czynności w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew stanowisku stron wnoszących zażalenie, zarządzenia, na podstawie których wezwano skarżących do uiszczenia opłat kancelaryjnych, są zgodne z prawem. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W świetle art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, a zgodnie z art. 212 § 1 opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej wystosowano zaś do skarżących na podstawie art. 234 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie (...). Biorąc powyższe pod uwagę, słuszne było działanie Sądu I instancji, który zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału II z dnia 4 marca 2024 r. wezwał skarżących do uiszczenia opłat kancelaryjnych od odpisu wyroku z uzasadnieniem. W sprawie prawidłowo również ustalono wysokość opłat kancelaryjnych, gdyż jak wynika z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1090) opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł, a więc w wysokości ustalonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w zarządzeniach z dnia 4 marca 2024 r., będących przedmiotem rozpoznawanego zażalenia. Uiszczenie opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem jest obligatoryjne i wymagalne już tylko z tego powodu, że zostało sporządzone na wniosek skarżących, bez względu na późniejsze ich decyzje co do dalszego postępowania w sprawie. Podkreślić należy ponadto, że obowiązku uiszczenia opłat sądowych nie ma jedynie strona, która jest zwolniona od kosztów sądowych (art. 239 p.p.s.a.), a z uwagi na to, że skarżący od kosztów sądowych zwolnieni nie byli, prawidłowo zobowiązano ich do uiszczenia opłat kancelaryjnych od złożonych wniosków o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w wysokości po 100 zł. Argumentacja podniesiona w zażaleniu dotycząca nierozpoznanych wniosków skarżących o wyłączenie sędziów oraz asesora WSA w Olsztynie od rozpoznania sprawy o sygn. akt II SAB/Ol 152/23 nie zmienia przy tym zasadności wydanych przez Przewodniczącą Wydziału II WSA w Olsztynie zarządzeń przede wszystkim z uwagi na to, że Przewodnicząca Wydziału II WSA w Olsztynie nie była objęta wnioskiem skarżących o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie, a ponadto Naczelny Sąd Administracyjny, w tym postępowaniu wpadkowym, mającym na celu zbadanie prawidłowości wydanych przez Przewodniczącą Wydziału zarządzeń, ocenia jedynie, czy były podstawy do ich wydania na określonym etapie postępowania i czy zostały one wydane zgodnie z przepisami prawa, a w tym względzie nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie żadnego naruszenia przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.