III OZ 310/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W. D. o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt III OZ 310/25 oddalającego zażalenie W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 maja 2025 r. sygn. akt II SAB/Bd 6/25 w sprawie ze skargi W. D. na bezczynność Prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz – Północ w Bydgoszczy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić wniosek o sprostowanie postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt III OZ 310/25, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej zwanej p.p.s.a.) oddalił zażalenie W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 6 maja 2025 r. sygn. akt II SAB/Bd 6/25 w sprawie ze skargi W. D. na bezczynność Prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz – Północ w Bydgoszczy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W dniu 8 lipca 2025 r. W. D. wniósł o "sprostowanie oczywistej nieprawdy" w ww. postanowieniu NSA z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt III OZ 310/25, w ten sposób, że w rubrum i w uzasadnieniu orzeczenia oraz innych pismach sądowych należy oznaczyć przedmiot skargi "W. D. na Prokuratora Rejonowa Bydgoszcz – Północ w Bydgoszczy nieudostępnienie informacji publicznej w sprawie o sygn. akt: 4035-4.Ds.3991.2024 na wniosek z dnia 18.12.2024 r." Na poparcie wniosku wnioskodawca wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej jest traktowana jako szczególny akt prawny w kontekście innych przepisów. Ustawa ta nie przewiduje wnoszenia do organu zobowiązanego i do sądu opłat od skargi na nieudostępnienie informacji publicznej, ani orzekania przez sądy administracyjne w przedmiocie skarg na przewlekłość lub bezczynność organu w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej. Wobec tego postanowienie z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt III OZ 310/25 ma cechy i znamiona poświadczenia nieprawdy w dokumencie sądowym oraz pomocnictwa, a więc ułatwiania innej osobie popełnienia czynu zabronionego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Pismo W. D. z 8 lipca 2025 r. należy potraktować jako wniosek o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt III OZ 310/25. Należy mieć na uwadze, że postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne z datą ich wydania i nie jest dopuszczalne ich kwestionowanie w drodze zażalenia. Oznacza to, że wniosek o "sprostowanie oczywistej nieprawdy" w ww. postanowieniu NSA nie może zmierzać do merytorycznej oceny stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w kwestii rozpoznania zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 6 maja 2025 r. sygn. akt II SAB/Bd 6/25 o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuiszczenie przez W. D. wpisu od skargi i może być rozpoznany wyłącznie jako wniosek o sprostowanie orzeczenia. Brak jest podstaw do sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt III OZ 310/25. W postanowieniu tym nie jest zawarta niedokładność, błąd pisarski ani rachunkowy. Nie jest "inną oczywistą omyłką" wskazanie, że postanowienie to zostało wydane w sprawie ze skargi W. D. na bezczynność Prokuratora Rejonowego Bydgoszcz – Północ w Bydgoszczy w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy była bezczynność Prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz – Północ w Bydgoszczy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Przedmiotem wniosku jest "udostępnienie informacji publicznej", a nie jej "nieudostępnienie", gdyż wniosek nie może zmierzać do nieudostępnienia informacji. Oceny tej nie zmienia argumentacja wnioskodawcy, który przez wniosek o sprostowanie postanowienia w sposób niedopuszczalny zmierza do podważenia stanowiska zajętego w prawomocnym orzeczeniu sądowym. Mając powyższe na uwadze, z braku przesłanek z art. 156 § 1 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o sprostowanie postanowienia.