III OZ 38/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 90/24 odrzucające zażalenie K. J. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 90/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/24, odrzucające skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia, odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, stwierdził, że w niniejszej sprawie wniesienie zażalenia, było niedopuszczalne, bowiem na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stwierdził tym samym, że jedynym środkiem zaskarżenia, jaki przysługiwał skarżącemu była skarga kasacyjna, ponieważ podstawę odrzucenia skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (z innych przyczyn wniesienie skargi było niedopuszczalne). Z tego powodu Sąd I instancji uznał, że wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu. WSA w Krakowie podkreślił też, że skarżący został prawidłowo pouczony, że od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. III SAB/Kr 90/24, przysługiwała skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Wystąpił o jego uchylenie oraz sprostowanie we wnioskowanym zakresie orzeczenia tegoż sądu z dnia 19 listopada 2024 roku, "poprzez zamieszczenie w nim omyłkowo wpisanej podstawy art. 58 par. 1 punkt 6 ppsa przepisu z art. 58 par. 1 punkt 4" p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że odrzucenie zażalenia było niedopuszczalne bez zważenia, iż nadal jest zawisła i nie została prawomocnie zakończona sprawa z jego wniosku o sprostowanie orzeczenia tegoż sądu z dnia 19 listopada 2024 r., wydanego w tym samym składzie orzekającym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie natomiast, zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a., jest środkiem zaskarżenia możliwym do wykorzystania jedynie w taksatywnie wymienionych przypadkach. Brak jest wśród nich możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia sądu wojewódzkiego kończące postępowanie w sprawie z przyczyny wymienionej w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co a contrario wynika z również z art. 194 §1 pkt 1a p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie orzeczenie WSA w Krakowie, na które skarżący złożył zażalenie, dotyczyło odrzucenia skargi skarżącego z innych przyczyn czyniących skargę niedopuszczalną (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) – a zatem było postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie nieobjętym środkiem odwoławczym w postaci zażalenia, a tym samym jedyną formą jego zaskarżenia mogła być skarga kasacyjna, zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. Skarżący został przy tym prawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia 19 listopada 2024 r. tylko i wyłącznie skargą kasacyjną. Toteż zasadnie Sąd I instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia i je odrzucił. Jedynie dodatkowo należy stwierdzić, że kwestia rozpoznania wniosku skarżącego o sprostowanie postanowienia z dnia 19 listopada 2024 r. nie miała, wbrew twierdzeniu skarżącego, wpływu na prawidłowość odrzucenia jego zażalenia. Sprostowanie nie jest alternatywnym lub też równorzędnym środkiem zaskarżenia i służy zupełnie innym celom niż kontrola instancyjna orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego. Co więcej, sprostowanie jest niezależne od środków zaskarżenia, w tym środków odwoławczych, na co wskazuje wprost przepis art. 156 § 3 p.p.s.a. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny odrębnym postanowieniem z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt III OZ 39/25, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt jw., w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia tego Sądu z dnia 19 listopada 2024 r. o odrzuceniu skargi. To na to właśnie ostatnie postanowienie skarżący złożył zażalenie odrzucone postanowieniem poddanym kontroli NSA w niniejszej sprawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.