III SA 1221

Przepisy art. 44 ust. 4 w związku z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ nie przewidują ustalania straty z remanentu likwidacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi Ewy i Waldemara S. oraz Jerzego D. są niezasadne. Z uwagi na fakt, że obie skargi zawierają jednakowe zarzuty Sąd odniesie się do nich łącznie. Zgodnie z treścią art. 44 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350/ w przypadku likwidacji działalności gospodarczej dochód z likwidacji ustalony według zasad określonych w art. 24 ust. 3 dolicza się do dochodu osiągniętego za ostatni miesiąc prowadzenia działalności. W Spółce Cywilnej PPHU "P." prowadzonej przez skarżących w okresie ostatnich trzech miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym nastąpiła likwidacja działalności, spółka poniosła na swojej działalności stratę, a nie osiągnęła dochodu, co oznaczało, że udział kosztów w przychodach przekroczył 100 proc. przychodów. W związku z powyższym wskaźnik procentowy udziału kosztów w przychodach tzw. rentowność nie wystąpił, a tym samym, co słusznie podkreśliły organy podatkowe obu instancji, nie wystąpił dochód z likwidacji wynikający z art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy. Wbrew twierdzeniom skarżących, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mówi wprost o zasadach ustalania straty z prowadzonej działalności gospodarczej, przepis art. 9 ust. 2 stanowi, że dochodem z źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24 i art. 25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Innymi słowy jeżeli przychody z danego źródła są niższe od kosztów jakie poniesiono na ich uzyskanie, źródło przychodów przynosi stratę. Przepis art. 24 ust. 2 i 3 w związku z art. 9 ust. 2 jest wyjątkiem określającym szczególne zasady ustalania dochodu z działalności u prowadzących księgi przychodów i rozchodów oraz dochodu z likwidacji działalności gospodarczej, a nie straty, chyba że dotyczy ona sprzedaży składników majątku trwałego związanego z prowadzoną działalnością. Co się zaś tyczy wpływu strat na wysokość podatku dochodowego to należy podkreślić, że jest on uzależniony od czasookresu funkcjonowania źródła przychodów, które przyniosło stratę. Likwidacja źródła przychodów w okresie krótszym niż okres trzech kolejnych lat podatkowych po roku, w którym powstała strata, pozbawia podatnika możliwości potrącenia straty w całości lub części. Reasumując powyższe rozważania prawidłowo organy podatkowe przyjęły, że przepisy art. 44 ust. 4 w związku z art. 24 ust. 3 nie przewidują ustalania straty z remanentu likwidacyjnego. Nie popełniły też błędu organy podatkowe przyjmując, iż przepis art. 45 ust. 3 w brzmieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. /Dz.U. nr 80 poz. 350/ - stanowiący, że podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba, że Urząd Skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku - dawał możliwość określenia podatku dochodowego za 1992 r. /decyzja określająca zobowiązane podatkowe/. Z tych wszystkich względów obie skargi jako niezasadne należało na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA oddalić.