III SA 2802/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki z o.o. "J-P" w W. na decyzję Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę. Spółka w listopadzie 1998 r. odliczyła od podatku należnego kwotę podatku naliczonego, wynikającą z dwóch dokumentów odprawy celnej, dotyczących maszyny do cięcia papieru oraz urządzenia do odsysania odpadów. Każdy z tych dwóch dokumentów był ostemplowany dwiema pieczęciami Urzędu Celnego, przy czym przy jednej pieczęci widniała data 30 listopada 1998 r., a przy drugiej data 3 grudnia 1998 r. Organy podatkowe obu instancji przyjęły, że datą otrzymania dokumentów celnych była ostatnio wymieniona data, umieszczona w polu 50 karty 8 dokumentu SAD. Skoro więc Spółka otrzymała dokumenty celne w grudniu 1998 r., to w świetle art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, nie była władna obniżyć kwoty podatku należnego w listopadzie, a dopiero w grudniu 1998 r. Z tych względów Urząd Skarbowy skorygował na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o VAT wysokość zwrotu podatku należnego stronie oraz ustalił wysokość zobowiązania dodatkowego w oparciu o art. 27 ust. 6 tej ustawy. Izba Skarbowa uznała stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe. Spółka wniosła skargę na decyzję Izby Skarbowej, zarzucając naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy o VAT. Zdaniem skarżącej, dniem odbioru towaru, jak i dokumentów odprawy celnej był 30 listopada 1998 r. W tym samym dniu Urząd Celny otrzymał czek, potwierdzony przez Bank, na pokrycie należności celnych oraz podatku VAT. Jedynie z powodu technicznych trudności Urzędu Celnego, strona pozostawiła już odebrany dokument w Urzędzie Celnym dla umożliwienia dokonania zaewidencjonowania czeku w raporcie kasowym. Skarżąca stwierdziła również, że organy podatkowe nie wyjaśniły dlaczego dokumenty celne zawierają dwie różne daty oraz dlaczego potraktowano selektywnie wyjaśnienia Urzędu Celnego i Agencji Celnej. Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z własnych twierdzeń skarżącej wynika, że pozostawiła ona dokument celny w Urzędzie Celnym, gdyż wymagał on "przejścia przez kasę". Oznacza to, iż wymagane formalności, a tym samym procedura celna, nie zostały jeszcze zakończone. Nie ma przy tym znaczenia, dlaczego procedura ta trwała kilka dni, a nie jeden dzień. W świetle powyższych okoliczności stwierdzenie Urzędu Celnego, zawarte w pismach z dnia 9 lutego 1999 r. oraz z dnia 29 lipca 1999 r., że zarówno uregulowanie należności celno-podatkowych, jak i odebranie dokumentów celnych miało miejsce dnia 3 grudnia 1998 r., nie budzi żadnych wątpliwości. Wbrew zarzutom skarżącej, odpowiedź na pytanie, dlaczego dokumenty celne zawierają dwie różne daty, została udzielona przez Urząd Celny. W piśmie z dnia 9 lutego 1999 r. wyjaśnił on, że dzień 30 listopada 1999 r. był datą zarejestrowania długu celnego i zwolnienia towaru w trybie art. 76 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./, natomiast dzień 3 grudnia 1999 r. był dniem uiszczenia należności i odbioru dokumentów celnych przez stronę. Zdaniem Sądu, organy podatkowe dostatecznie wyjaśniły sprawę i prawidłowo zastosowały prawo materialne. Nie zachodziło zatem, ani naruszenie wymienionych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, ani też naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy o VAT. Z wyżej podanych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.