III SA 910/94

oddalono skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 czerwca 1994 r. Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia 22 marca 1994 r. w sprawie ustalenia od Aleksandry S. należnego podatku od towarów i usług za okres od 5 lipca 1993 r. do 31 grudnia 1993 r. w ogólnej kwocie 279.066.000 zł. Organ podatkowy I instancji rozstrzygając w przedmiotowej sprawie podniósł, że skarżąca z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 1992 r. osiągnęła sprzedaż przekraczającą 4 mld zł i w związku z tym nie mogła korzystać ze zwolnień od towarów i usług na zasadzie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ pomimo złożenia w dniu 8 września 1993 r. oświadczenia o wyborze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym, zdaniem Urzędu Skarbowego, cała wartość sprzedaży po dniu 5 lipca 1993 r. podlegała opodatkowaniu, co nakładało na skarżącą w myśl art. 49 ust. 1 cyt. ustawy obowiązek comiesięcznego obliczenia i odprowadzenia podatku. Z uwagi na fakt, że skarżąca nie prowadziła ewidencji określonej w art. 27 ust. 4 cyt. ustawy i nie płaciła stosownego podatku, cała sprzedaż podlegała opodatkowaniu według stawki 22 procent za okres od 5 lipca 1993 r. do 31 grudnia 1993 r. /art. 27 ust. 5 cyt. ustawy/. Aleksandra S. w odwołaniu od powyższej decyzji organu podatkowego I instancji domagała się jej uchylenia podnosząc w uzasadnieniu, iż organ podatkowy wydał zaskarżoną decyzję z obrazą art. 7, art. 8, art. 107 par. 1 i 3 Kpa, a nadto art. 8 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W dalszej części uzasadnienia podniosła, iż przez pomyłkę nie opłaciła należnego podatku, że organ podatkowy nie uwzględnił zaleceń Ministra Finansów zalecających łagodne traktowanie pomyłek podatników w pierwszym półroczu obowiązywania podatku VAT, a nadto że organ podatkowy nie uwzględnił struktury sprzedaży i nie zaniechał w całości lub części wymiaru podatku. Izba Skarbowa w W. podzieliła w całości poglądy Urzędu Skarbowego w G. i decyzją z dnia 20 czerwca 1994 r. utrzymała w mocy decyzję podatkową organu I instancji. Z powyższą decyzją Izby Skarbowej nie zgodziła się Aleksandra S. i skarżąc ją do Sądu podniosła, iż zaskarżona decyzja pozbawiona jest obiektywizmu zaś uzasadnienie jest niepełne merytorycznie i formalnie a mianowicie organ podatkowy II instancji całkowicie pominął treść art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych i wbrew treści art. 7 nie dokonał ustaleń celem określenia zasadności zaniechania poboru podatku. Ponadto podniosła, iż organy podatkowe w pierwszej kolejności winne instruować, szkolić podatników. W odpowiedzi Izba Skarbowa w W. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podatkowy II instancji wywodził, iż faktycznie naruszenie przez skarżącą treści art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie jest przez skarżącą kwestionowane i w związku z powyższym dalsze konsekwencje, tj. wymierzenie podatku zgodnie z art. 27 ust. 5 cyt. ustawy jest następstwem takiej sytuacji. Odnośnie zarzutu niedopełnienia wymogów określonych w art. 7 Kpa a dotyczących stosowania art. 8 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych Izba wyjaśniła, iż wniosek w przedmiocie zaniechania w całości lub części ustalenia zobowiązań podatkowych nie był przedmiotem niniejszego postępowania, zaś do rozpatrzenia takiego wniosku uprawniony jest organ podatkowy I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/ - zwolnieniu od podatku od towarów i usług podlega podatnik, który złożył stosowne oświadczenie w Urzędzie Skarbowym stwierdzające, że wartość sprzedanych w 1992 r. towarów nie przekroczyła 4 mld zł. Skarżąca w dniu 26 marca 1993 r. w zgłoszeniu rejestracyjnym VAT-1 podała, iż w 1992 r. wartość sprzedanych przez nią towarów przekroczyła 4 mld zł, a następnie w dniu 6 września 1993 r. złożyła oświadczenie o wyborze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług /druk VAT-6/. W tym stanie rzeczy jest kwestią bezsporną, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek ustawowych, które uzasadniłyby wniosek skarżącej o wyborze zwolnienia od podatku. Stosownie do art. 27 ust. 4 cyt. ustawy skarżąca winna prowadzić ewidencję sprzedaży towarów. Fakt naruszenia powyższych norm jest bezsporny i nie jest przez skarżącą kwestionowany. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż została wypełniona hipoteza art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a w konsekwencji ustalenie podatku od niezaewidencjonowanej sprzedaży w drodze oszacowania przy zastosowaniu stawki 22 procent - bez prawa obniżenia kwoty podatku należnego. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się niezgodności zaskarżonej decyzji z Prawem materialnym. Przeprowadzona kontrola nie wykazała także naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia zasady zawartej w art. 7 Kpa, przez niewyjaśnienie okoliczności przemawiających za zaniechaniem w całości lub w części poboru podatku jest całkowicie bezzasadny, gdyż postępowanie przewidziane w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego i do tej pory jeszcze się nie toczyło. Wobec nie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 207 par. 5 Kpa orzekł jak w sentencji.