IV SA 671/01

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Doroty i Jana K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 25 stycznia 2001 r. (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę oczyszczalni ścieków - oddala skargę. Wójt Gminy S., po dwukrotnym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 11 grudnia 2000 r. wydaną na wniosek Zarządu Gminy S., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie gminnej biologicznej oczyszczalni ścieków "L", przewidzianej do realizacji na części działki nr 279 we wsi K. Jednocześnie wskazał wytyczne kształtowania zabudowy w sposób następujący: - część działki nr 279 na głębokość 200 m od krawędzi drogi asfaltowej J.-S., oznaczona w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego gminy S. zatwierdzonym przez Gminną Radę Narodową w S. uchwałą (...) z dnia 20 grudnia 1988 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa C. 1989 nr 1 poz. 8 symbolem 53 NO 1 przeznaczona pod budowę oczyszczalni ścieków winna posiadać linię zabudowy drogi 20 m od osi drogi. W zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich stwierdził, że projektowana inwestycja nie może powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Zaś lokalizacja inwestycji na działce winna być dokonana zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Decyzja ta, zakwestionowana w odwołaniu Doroty i Jana K. oraz Jana S. została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 25 stycznia 2001 r. W uzasadnieniu tej decyzji zostało stwierdzone, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o wskazany w niej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W części opisowej i graficznej tego planu teren, na którym jest projektowana inwestycja oznaczony jest symbolem 53 NO - wiejska oczyszczalnia ścieków. Organ I instancji uzyskał wymagane art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienia. Z przedłożonej oceny oddziaływania na środowisko, która była podstawą dokonanych uzgodnień wynika, że oddziaływanie oczyszczalni ścieków na środowisko w zakresie zanieczyszczenia atmosfery w warunkach normalnej pracy nie będzie uciążliwe, a poza tym, że oddziaływanie inwestycji mieści się w granicach terenu, na którym jest zlokalizowana inwestycja, w związku z czym nie jest wymagana dodatkowa strefa ochronna, ponieważ nie będą naruszane interesy osób trzecich. Aby zminimalizować ujemny wpływ inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi zaprojektowano nowoczesne rozwiązania technologiczne i techniczne w zakresie oczyszczania ścieków i gospodarki osadami ściekowymi, skutecznie chroniąc środowisko. Natomiast kwestie dotyczące określenia na mapie /załączniku graficznym/ dokładnego położenia obiektów oczyszczalni oraz podania odległości od planowanej inwestycji do obiektów skarżących bada dokonane w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dorota i Jan K. domagali się uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżący zarzucili, że w decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu powinny być wskazane wszystkie elementy zagospodarowania terenu, w tym także odległości planowanej inwestycji do istniejących obiektów budowlanych. Zdaniem skarżących Wójt Gminy S. nie był organem właściwym do wydania decyzji niejako we własnej sprawie, bo na wniosek zarządu Gminy. Zarzucili ponadto, że załącznik graficzny do decyzji organu I instancji został sporządzony w sposób skrótowy i szkicowy, gdyż nie określa dokładnie zlokalizowania obiektu na działce oraz jego odległości od zabudowań na działkach sąsiednich. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut zawarty w skardze o braku właściwości Wójta Gminy S. do wydania decyzji w niniejszej sprawie jako organ I instancji. Podzielenie zasadności tego zarzutu powodowałoby bowiem konieczność stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji jako dotkniętych kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa. Otóż zarzut ten jest pozbawiony podstaw. Status prawny wójta jest złożony. Z jednej strony wójt jest organem gminy upoważnionym do reprezentowania gminy na zewnątrz, co wynika wprost z art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./. Z kolei, zgodnie z art. 39 ust. 1 tej ustawy decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt lub burmistrz, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu terenu wskazuje jako organy właściwe: wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Wójt gminy w zakresie, w jakim wydaje decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, działa w granicach własnych przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś w granicach interesu prawnego gminy. Należy przy tym podkreślić, że budowa gminnej oczyszczalni ścieków nie może być utożsamiana z interesem prawnym gminy, jako że tego rodzaju inwestycja ma służyć ochronie środowiska, co jest zbieżne z interesem społeczności lokalnej - mieszkańców danej gminy. Nieuzasadnione są także pozostałe zarzuty. Z ustaleń, powołanego w decyzjach organów obu instancji, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób jednoznaczny wynika, że teren objęty planowaną inwestycją był przeznaczony pod jej realizację. W takiej sytuacji, stosownie do art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ administracji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod tę inwestycję. Przy czym, zgodnie z art. 7 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym i ma moc aktu normatywnego powszechnie obowiązującego, którym organy administracji publicznej związane są przy wydawaniu decyzji ustalających sposób zagospodarowania terenu. Nie ma też prawnego oparcia zarzut zawarty w skardze, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winny być wskazane wszystkie elementy zagospodarowania terenu, w tym także odległości planowanej inwestycji od obiektów budowlanych istniejących na nieruchomościach sąsiednich. Elementy merytorycznego rozstrzygnięcia, jakie powinna zawierać decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wymienione są w sposób wyczerpujący w art. 42 omawianej ustawy. Przepis ten w ust. 1 pkt 6 wyraźnie stanowi, że tego rodzaju decyzja określa jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Natomiast określenie dokładnych i normatywnych odległości projektowanej inwestycji od granic działki oraz od istniejących obiektów budowlanych, uregulowanych w Prawie budowlanym, należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów budowlanych wydających decyzję o pozwoleniu na budowę. W tym postępowaniu winny zostać określone także szczegółowe wymogi, jakie musi spełniać projektowana inwestycja w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Z tych przyczyn oraz z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.