IV SA 919/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Janusza L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 maja 1999 r. (...) w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji postanawia - odrzucić skargę. Zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 6 maja 1999 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił, po rozpatrzeniu wniosku Janusza L., uzupełnienia swojej decyzji z dnia 4 marca 1999 r., utrzymującej w mocy /w wyniku rozpoznania odwołania Janusza L./ decyzję Wojewody W. z dnia 3 grudnia 1998 r. stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy K. z dnia 18 września 1997 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr 411 we wsi W. W ocenie rozstrzygającego organu, żądanie zawarte we wniosku o uzupełnienie opisanej wyżej decyzji, tj. wyjaśnienie: 1. na jakiej podstawie prawnej oparte jest twierdzenie, że działka nr 411 leży w strefie ochronnej Kampinoskiego Parku Narodowego /KPN/, 2. co to jest strefa ochronna KPN, 3. na jakiej podstawie prawnej została ustanowiona i przez kogo, 4. dlaczego jako strona postępowania występuje Janusz J. - wykraczają poza zakres art. 111 par. 1 Kpa. Główny Inspektor dodał też, że jego decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 par. 1 Kpa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Janusz L. domagał się nakazania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego uzupełnienia jego decyzji z dnia 4 marca 1999 r. Jak wyjaśnił skarżący po otrzymaniu wymienionej decyzji stwierdził, iż nie zawiera ona odpowiedzi "na podstawowe sprawy" a uzasadnienie decyzji administracyjnej wyjaśnienia co do stanu faktycznego i prawnego. Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowaną dotychczas argumentację. W pismach procesowych z dnia 9 lipca 1999 r. i 29 lipca 1999 r. skarżący zawarł wywody dotyczące zachowania terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz uzasadniając wymieniony wniosek podważał wynik postępowania nadzorczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające uzupełnienia jego decyzji z dnia 4 marca 1999 r. kończącej postępowanie nadzorcze. Jedynie zatem tylko w tym zakresie Sąd zobowiązany był do zajęcia stanowiska. Uwaga ta jest istotna skoro skarżący komentując wynik postępowania nadzorczego wyraża nadzieje, iż "błąd jakiego dopuściły się wysokie rangą urzędy państwowe zostanie naprawiony w drodze orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (...)" /pismo z dnia 9 lipca 1999 r. in fine/ Z akt sprawy wynika, że Janusz L. złożył zresztą oddzielną skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 marca 1999 r. która została jednak odrzucona z uwagi na nieuiszczenie wpisu przez adwokata /postępowanie NSA z dnia 13 maja 1999 r. IV SA 662/99/. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie prezentowany jest pogląd /podzielany także przez skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę/, iż mimo braku wyraźnego wskazana w art. 111 Kpa odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia /por. Z. Janowicz Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz W-wa 1999 str. 324 i wyrok NSA z dnia 23 października 1998 r. I SA/Lu 977/97 nie publ./. Wypada podkreślić że zgodnie z art. 123 par. 2 Kpa postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających z toku postępowania lecz nie rozstrzygają /w przeciwieństwie do decyzji art. 104 par. 2 Kpa/ o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Odmawiając uzupełnienia decyzji /odmiennie niż w razie podzielenia stanowiska o potrzebie dokonania uzupełnienia/ organy administracji publicznej w rzeczywistości nie rozstrzygają w zakresie żadnych treści merytorycznych, tj. co do istoty sprawy. Nie sposób przy tym nie zauważyć, iż orzekanie w przedmiocie żądania uzupełnienia decyzji nie może być traktowane jako odrębna sprawa w rozumieniu art. 104 par. 1 Kpa. Nie ma, jak się podkreśla, samoistnego charakteru /por. wyr. NSA, z dnia 22 listopada 2000 r. I SA 1783/98/. Instytucja wniosku o uzupełnienie decyzji ma stworzyć stronie szansę podjęcia dalszych kroków w celu obrony jej praw dopiero po zajęciu przez organ stanowiska w tej kwestii. Z tego właśnie względu termin dla strony do i wniesienia odwołania powództwa lub skargi biegnie dopiero od dnia doręczenia jej odpowiedzi na zgłoszone żądanie. Według art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd orzeka w sprawach skarg jedynie na postanowienie na które służy zażalenie albo kończące postępowanie także rozstrzygające sprawę co do istoty. Na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje zażalenia /odmiennie jak sprostowania - art. 113 par. 3 Kpa/. Postanowienie to jak już wykazano nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie kończy też postępowania. Skarga na takie postanowienie jest więc niedopuszczalna /por. postanowienie NSA z dnia 28 grudnia 1995 r. I SA 1301/95 - nie publ./. Z tych względów orzeczono jak w sentencji, postanowiono z mocy art. 27 ust. 2 cytowanej już ustawy o NSA.