OSK 1631/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Maria Rzążewska /spr./, Sędziowie NSA Zygmunt Niewiadomski, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Po 969/02 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 5 marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 5 marca 2002r. w sprawie zmiany sposobu użytkowania garażu na obiekt dla prowadzenie działalności usługowo produkcyjnej. W uzasadnieniu swego stanowiska sąd I instancji podzielił stanowisko organu administracji, że nie jest dopuszczalna zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu z uwagi na treść zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położenia przedmiotowego budynku, aczkolwiek sąd dokonał odmiennej niż organ administracji wykładni treści obowiązującego planu. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wniósł P. S. zarzucając naruszenie art.106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 / zwanej dalej ppsa. W skardze kasacyjnej zarzucono, że sąd I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w dostatecznym zakresie, a przede wszystkim nie uwzględnił dowodów z dokumentów urzędowych zgromadzonych w toku postępowania, a tym samym nie wyjaśnił istoty sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej podnosi, że garaż, którego dotyczy wniosek o zmianę sposobu użytkowania został zrealizowany na podstawie ostatecznej decyzji i legalność tej decyzji nie może podlegać ocenie w postępowaniu o zmianę sposobu użytkowania. Samo usytuowanie budynku nie może stanowić przeszkody w zmianie jego przeznaczenia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej podnosi, że przedmiotowy obiekt spełnia wszelkie warunki dla zmiany jego przeznaczenia zgodnie z wnioskiem skarżącego. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art.71 prawa budowlanego i podano, że po wydaniu zaskarżonego wyroku utracił moc obowiązywania plan miejscowy i obecnie dla terenu położenia garażu nie ma obowiązującego planu. Konkluzja skargi zawiera wniosek uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Uczestnicy postępowania małż. Ł. i B. K. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art.l83 § l ppsa Naczelny Sąd Administracyjny jest związany postawami skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu wyłącznie nieważność postępowania. Analiza przebiegu postępowania zakończonego skarżonym wyrokiem nie ujawnia okoliczności, które wskazywałyby, że zachodzi nieważność postępowania w rozumieniu art.l83 § 2 ppsa. Oznacza to, że rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny ograniczone jest do oceny przedstawionych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w opiera na się na naruszeniu przepisów procesowych - art.106 § 2 ppsa, ze wskazaniem, że uchybienie temu przepisowi miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uregulowanie, któremu w ocenie kasacji uchybił sąd I instancji, przewiduje dopuszczalność przeprowadzenia przez sąd administracyjny na wniosek stron lub z urzędu uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym zaskarżonym wyrokiem nie był zgłaszany przez strony wniosek o uzupełnienie w tym trybie materiału dowodowego i nie przeprowadzano takiego postępowania, stąd za całkowicie nieuzasadniony i nie związany z przebiegiem postępowania przed sądem i instancji należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia tego przepisu. Formułując ten zarzut skarga kasacyjna podaje, że polega on na tym, że sąd nie przeprowadził postępowania dowodowego z dokumentów zgromadzonych w przedstawionych aktach administracyjnych, a w szczególności z decyzji: o warunkach budowy i zagospodarowania terenu i pozwolenia na budowę. Zgodnie z art.l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ i art.3 § 1 i 2 pkt l ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem wydanych decyzji administracyjnych w zakresie ich zgodności z prawem. W ramach postępowania sadowoadministracyjnego sąd administracyjny, poza przypadkiem wymienionym w art.lO6§3ppsa, nie przeprowadza postępowania dowodowego uzupełniającego postępowanie administracyjne, a wyłącznie na podstawie przedstawionych mu przez organ w trybie art. 54 § 2 ppsa akt postępowania administracyjnego, stosownie do treści art.134 rozstrzyga o legalności zaskarżonego aktu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją sąd I instancji działał z zachowaniem wymienionych przepisów. W szczególności na postawie przedstawionych akt postępowania dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, biorąc pod rozwagę również wynikający z treści materiałów znajdujących się w przedstawionych aktach fakt, że przedmostowy obiekt którego dotyczy wniosek o zmianę sposobu jego użytkowania został zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, czemu wyraźnie dał sąd I instancji wyraz w treści uzasadnienia wyroku stwierdzając, "że garaż wybudowano zgodnie z prawem i przy akceptacji uczestników postępowania Ł i B.Kuczów" /str.3 uzasadnienia. Opierając się na materiale zawartym w przedstawionych aktach administracyjnych sąd I instancji swe rozważenia co do legalności zaskarżonej decyzji odniósł do prawidłowego ustalenia organu administracji, że przedmiotowy obiekt został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę podzielając równocześnie stanowisko organu, że nie jest dopuszczalne uwzględnienie wniosku o zmianę sposobu użytkowania obiektu z uwagi na treść obowiązującego w dacie orzekania przez organ planu miejscowego dla terenu położenia tego budynku. Przytoczenie podstaw kasacyjnych winno nastąpić w skardze kasacyjnej a po jej wniesieniu stosownie do treści art.l83 § l in fine strony mogą wyłącznie przytaczać nowe uzasadnienia postaw kasacyjnych. Spóźniony jest wobec tego zarzut zgłoszony w uzupełnieniu skargi kasacyjnej naruszenia art. 71 prawa budowlanego i nie mógł on wobec tego podlegać ocenie w postępowaniu kasacyjnym. Z przyczyn wymienionych, wobec braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych na podstawie art. 184 ppsa orzeczono jak w sentencji. ----------------------- UZASADNIENE