OSK 1717/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie NSA Jerzy Bujko (spr.) Leszek Włoskiewicz Protokolant Maria Połowniak po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Mikołowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 893/03 w sprawie ze skargi A. B. i B. B. na uchwały Rady Miejskiej w Mikołowie z dnia 25 lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną OSK 1717/04 UZASADNIENIE Na podstawie uchwały Rady Miasta Mikołowa z dnia 18 stycznia 2000 r. (Nr [...]), zmienionej następnie uchwałą z dnia 26 czerwca 2001 r. (Nr [...]) przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów centrum miasta Mikołowa. O przystąpieniu do sporządzenia planu i prawie składania wniosków Zarząd Miasta powiadomił zainteresowanych zawiadomieniem umieszczonym w prasie i obwieszczeniem wywieszonym na tablicy ogłoszeń. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu na okres od dnia 12 marca 2002 r. do 10 kwietnia 2002 r., o czym ogłoszono w "Dzienniku Zachodnim" z dnia 5 marca 2002 roku. Pismem z dnia 24 kwietnia 2002 r. pełnomocnik działający w imieniu A. i B. B. złożył zarzuty do ustaleń przyjętych w planie dla nieruchomości stanowiącej ich własność, oznaczonej jako działka nr [...], położonej w Mikołowie przy ulicy [...]. Podniesiono w nich, iż projekt planu przewiduje całkowitą zmianę funkcji terenu obejmującego ich nieruchomość. Na części ich działki zaprojektowano drogę o szerokości 15-20 metrów z miejscami parkingowymi, co w wypadku realizacji planu spowoduje utratę części tej działki oraz znaczne pogorszenie możliwości zagospodarowania pozostałej części. W zarzutach podniesiono, iż planowana droga jest zbędna, gdyż obsługę zapewniają istniejące w sąsiedztwie ulice i ronda, a nadto gmina wyłączyła z ruchu odcinek sąsiedniej ulicy [...] równoległy do projektowanej drogi. Ulica [...] jest naturalnym i tradycyjnym szlakiem komunikacyjnym istniejącym od 100 lat, a nowa droga nie pozwoli na dobrą łączność z sąsiednimi ulicami [...], ze względu na brak odpowiednich, dogodnych wjazdów. Ponadto skarżący podnieśli, że Gmina sprzedała prywatnym inwestorom działki sąsiadujące z ich nieruchomością i wobec tego projektowana ulica winna przebiegać co najmniej w równej części po gruntach skarżących i nabywców nieruchomości gminnej. Rada Miasta Mikołowa w dniu 25 lutego 2003 r. podjęła dwie uchwały nr [...]; którymi odrzuciła zarzuty wniesione do projektu planu zagospodarowania przestrzennego przez B. B. i A. B.. W uzasadnieniu uchwały podano, że teren, którego dotyczą zarzuty również w obecnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczony pod obsługę komunikacyjną i zapis w nowym planie nie zmienia tego przeznaczenia lecz OSK 1717/04 czyni go bardziej szczegółowym. Nie spowoduje to więc zmniejszenia wartości działki skarżących i nie naruszy Ich prawa własności. Uchwały podały też, że zamiarem gminy jest scalenie i ponowny podział parcel, celem uzyskania przez właścicieli terenów proporcjonalnych do powierzchni wnoszonej, pomniejszonej o powierzchnię ulic i parkingów. Zastrzeżono też, że na parkingi i ulice będą przeznaczone przede wszystkim tereny należące do Gminy. Uchwały stwierdziły, że. projektowane przeznaczenie przedmiotowego terenu podniesie atrakcyjność tego fragmentu śródmieścia i spowoduje przyciągnięcie większej liczby klientów do istniejących tam usług. W skardze wniesionej do Sądu pełnomocnik A. i B. B. zaskarżył obie uchwały Rady Miasta Mikołowa z dnia 25 lutego 2003 r. Zarzucił im naruszenie prawa materialnego i procesowego przez nieuwzględnienie dotychczasowego sposobu wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości, a przez to interesu skarżących. Zarzucił następnie uchwałom przedkładanie interesu publicznego nad prawem własności i projektowanie zbędnej drogi w sytuacji, gdy w odległości 30 metrów znajduje się ulica Krakowska połączona z innymi ulicami, na której władze miasta zamknęły ruch kołowy. Projektowane scalenie i podział okolicznościach gruntów skarżący uznali za nieprzewidzianą prawem konstrukcję zmian własnościowych. W skargach podniesiono zarzuty dotyczące obrazy przepisów proceduralnych przez brak dokładnego oznaczenia działek, które były przedmiotem zaskarżonych uchwał, nieprzeprowadzenie ekspertyzy biegłych z zakresu planowanych rozwiązań komunikacyjnych oraz brak podstaw prawnych w zaskarżonych uchwałach. W odpowiedzi na tę skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie podając że teren którego dotyczą zarzuty obecnie też jest przeznaczony pod obsługę komunikacyjną i przeznaczenie go na ten sam cel w nowym planie nie zmniejsza wartości nieruchomości skarżących. Na parkingi i ulice zadeklarowano przeznaczenie przede wszystkim terenów stanowiących własność gminy, zaś budowę parkingów uznano za czynnik zwiększający atrakcyjność tej części miasta. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2004 r. Sąd połączył oba postępowania wszczęte skargami małżonków B. do wspólnego rozpoznania, pod sygn. II SA/Ka 893/03. Następnie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2004 r. stwierdził nieważność obu zaskarżonych uchwał orzekł, że nie podlegają one wykonaniu i zasądził od Gminy Mikołów na rzecz skarżących 300 złotych tytułem kosztów postępowania. W OSK 1717/04 uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie zachowany został dwuszczeblowy tryb rozpoznawania zarzutów zaś cała procedura planistyczna została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwały odrzucające zarzuty winny być zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 07 lipca 2004 r. (j. t. Dz. z 1999 r.-, Nr 15, poz. 139 ze zm.) uzasadnione od strony faktycznej i prawnej. Zaskarżone uchwały w zasadzie nie zawierają żadnej argumentacji, mimo, iż przedmiotem ich jest zasadnicza kontrowersja dotycząca przeznaczenia nieruchomości skarżących. Nie ustosunkowały się one do twierdzeń i uwag skarżących dotyczących niecelowości przeznaczania ich gruntów pod budowę kolejnej, zbędnej ulicy. Nie wykazano, że przeznaczenie działki skarżących pod drogę jest w sposób konieczny uwarunkowane określonymi czynnikami i nie może być w tym zakresie zrealizowana wersja obciążania głównie gruntów gminnych. Sąd podzielił stanowisko skarżących, iż nie rozważano w uchwałach możliwości zastosowania rozwiązań alternatywnych. Zaskarżone uchwały nie spełniły więc przewidzianej ustawowo roli środka rozpoznania zasadności konkretnie zgłoszonych zarzutów do projektu planu dla indywidualnie oznaczonej nieruchomości, co świadczy o ich arbitralności. Od wymienionego wyroku Sądu I instancji Gmina Mikołów wniosła skargę kasacyjną. Zarzuciła mu naruszenie art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest nieuzasadnione i zostało oparte na błędnych założeniach i nieuzasadnionych zarzutach skarżących małż. B.. Z dalszych wywodów skargi kasacyjnej wynika, iż kwestionuje ona dokonaną w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji ocenę motywów zwartych w uzasadnieniach uchwał Rady Miejskiej w Mikołowie odrzucających zarzuty skarżących do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, nieuzasadnione były zarzuty A.i B. B. o nieuwzględnieniu dotychczasowego sposobu wykorzystania ich działek, o zmniejszeniu ich wartości na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o niecelowości urządzenia nowych dróg i parkingów w sytuacji, gdy zamyka się ruch pojazdów na sąsiedniej ulicy Krakowskiej. Gmina Mikołów ponowiła też swoje twierdzenia o rozważaniu rozwiązań wariantowych odnośnie zagospodarowania spornego terenu oraz o wyważaniu interesu publicznego i interesu prywatnego OSK 1717/04 właścicieli nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, Nr 153, poz. 1270 ze .zmianami) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszeniu przepisów postępowania; jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany powołanymi w skardze kasacyjnej podstawami, ponieważ według art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy (p.p.s.a.) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie to oznacza, że Sąd nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia istnienia innych - poza przedstawionymi w skardze wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego lub postępowania przed tym sądem i musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenia art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. O zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), nie określając jednak, którego z czterech ustępów tego artykułu dotyczy skarga. Nie zawiera, ona też żadnego uzasadnienia wskazującego, na czym polega obraza tych przepisów. Art. 24 ust. 1 wskazuje, że każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść do niego zarzuty. Można je wnieść w terminie określonym w art. 24 ust. 2. Gmina w Mikołowie nie kwestionuje interesu prawnego małżonków B. do kwestionowania ustaleń projektu planu obejmującego ich nieruchomość ani faktu zachowania przez nich ustawowego terminu do wniesienia podanego środka odwoławczego. Nie kwestionuje też, że o odrzuceniu wniesionych przez nich zarzutów organ rozstrzygnął na podstawie przepisu art. 24 ust. 3, odrzucając te zarzuty oraz, że zgodnie z art. 26 ust, 4 omawianej ustawy skarżący zaskarżyli te uchwały - we wskazanym terminie - do Sądu, Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut obrazy art. 24 ustawy o OSK 1717/04 zagospodarowaniu przestrzennym jest więc nieuzasadniony. Z treści tej skargi wynika, że skarżący kwestionują ustalenia i oceny prawne dokonane w uzasadnieniu wyroku pierwszej instancji, lecz wobec braku odpowiednio postawionego zarzutu oraz związania NSA wskazanymi podstawami skargi kasacyjnej dokonywanie takich ocen jest niedopuszczalne. Uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej na mocy art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.-