SA/Bk 390/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. B. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 17 lutego 1999 r. (...) w przedmiocie ustalenia podatku importowego i podatku od towarów i usług od sprowadzonego z zagranicy samochodu - skargę oddala. Urząd Skarbowy w Ł. decyzją z dnia 18 listopada 1998 r., wydaną na podstawie art. 207 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz art. 11c ust. 1 i ust. 2, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ i art. 5, art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 25 listopada 1993 r. o podatku importowym od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy /Dz.U. nr 123 poz. 551 ze zm./ ustalił K. B. od sprowadzonego na polski obszar celny samochodu osobowego marki Renault 9 podatek importowy w kwocie 305,70 zł i podatek od towarów i usług w kwocie 2.309,10 zł. W uzasadnieniu Urząd Skarbowy podał, że Urząd Celny w B. decyzją z dnia 25 marca 1998 r. w związku z decyzją Urzędu Celnego w Rz. uchylającą decyzję zawartą w dowodzie odprawy celnej z dnia 26 marca 1996 r. (...) na przywóz części do samochodu osobowego, uchylił swoją decyzję zawartą w dowodzie odprawy celnej przywozowej na przywóz części do samochodu osobowego, a następnie wymierzył cło od samochodu osobowego, marki Renault 9 uznając, że podatnik sprowadził z zagranicy ww. samochód w stanie rozmontowanym wspólnie z Robertem D. Udział strony w sprowadzonym samochodzie wynosi 70,08 procent. Na podstawie podanych wyżej przepisów Urząd Skarbowy ustalił wysokość podatku importowego i podatku od towarów i usług przyjmując za podstawę do opodatkowania tę część wartości celnej samochodu powiększonej o cło jaka przypada udziałowi strony. I/o zapłaty pozostały kwoty stanowiące różnicę pomiędzy podatkami wymierzonymi przedmiotową decyzją a podatkami uiszczonymi przez stronę tj. podatek importowy 131,50 zł i podatek od towarów i usług 993,30 zł. W odwołaniu od decyzji K. B. zarzucając naruszenie prawa wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że uiścił wszystkie podatki i należności celne od sprowadzonej części samochodu. Izba Skarbowa w Łomży po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzję z dnia 17 lutego 1997 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji podnosząc, że K. B. nie zaskarżył decyzji organów celnych, które ustaliły prawomocnie, iż sprowadził on z zagranicy samochód osobowy w stanie rozmontowanym. W związku z tym organy skarbowe miały obowiązek wydać decyzję o wymiarze podatku importowego i podatku od towarów i usług. Podatnik nie składał do Urzędu Celnego w B. odwołania, a więc zaakceptował fakt nowego wymiaru cła. W tej sytuacji organ podatkowy prawidłowo ustalił podatek importowy zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1993 r. o podatku importowym od towarów sprowadzanych lub nadesłanych z zagranicy i podatek od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. B. zarzucił, że wszystkie czynności celne miał załatwić Robert D., który sprowadził z zagranicy karoserię samochodu. W tej sytuacji wymierzenie skarżącemu cła i podatków związanych z importem samochodu było nieuzasadnione. Nadto skarżący powołał się na fakt przedawnienia prawa do wydania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1993 r. o podatku importowym od towarów sprowadzonych lub nadsyłanych z zagranicy /Dz.U. nr 123 poz. 551 ze zm./ mówi, że podstawę opodatkowania podatkiem importowym stanowi wartość celna towarów powiększona o należne cło. Natomiast w myśl art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek importowy. W przypadku stwierdzenia, że urząd celny nie pobierał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości /art. 11a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług/. Podmiotem zobowiązanym do zapłacenia podatku jest importer towaru, który obowiązany jest zapłacić różnicę między podatkiem wynikającym z decyzji urzędu skarbowego a podatkiem pobranym przez urząd celny /art. 14a ust. 2 ww. ustawy/. Skoro w przedmiotowej sprawie Dyrektor Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia 25 marca 1998 r. uchylił decyzję zawartą w dowodzie odprawy celnej i dokonał wymiaru cła w nowej, wyższej wysokości od sprowadzonego z zagranicy przez skarżącego towaru, to w myśl powołanych wyżej przepisów organ podatkowy miał obowiązek ustalić zarówno podatek importowy jak i podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Wymienioną wyżej decyzją Dyrektora Urzędu Celnego objęci zostali K. B. i Robert D. - jako importerzy towaru, którzy stosownie do reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej należało oclić jak samochód osobowy w stanie rozmontowanym. Wartość celną samochodu ustalono na podstawie wartości rozmontowanej, a zgłoszonych przez każdego z importerów części. Słusznie w tym stanie faktycznym organ podatkowy ustalił wysokość ww. podatków przyjmując za podstawę opodatkowania tę część wartości celnej samochodu powiększonej o cło jaka przypada na udział skarżącego. Nie zastosowano więc wobec skarżącego "odpowiedzialności zbiorowej", nie ma w sprawie znaczenia rodzaj czy stopień winy, która w sprawie w ogóle nie jest brana pod uwagę. Nie jest też uzasadniony zarzut przedawnienia. W rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy z tytułu importu towaru powstał w 1996 r. Zgodnie z przepisem art. 68 par. 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W chwili więc wydania decyzji przez organ I instancji prawo do wydania takiej decyzji jeszcze nie przedawniło się. Skarga nie zawiera więc żadnych uzasadnionych podstaw. Dlatego na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzeczono jak w sentencji.