SA/Gd 1406

oddala skargi. W wyniku kontroli przeprowadzonej w "B.-V" przez Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem za okres od 1 stycznia do 30 września 1993 r. i w 1992 r. stwierdzono zaniżenie podatku dochodowego od osób prawnych za 9 miesięcy 1993 r. na kwotę 1.173.480.000 zł oraz w roku 1992 na kwotę 118.782.000 zł. Zaniżenie podatku było wynikiem odliczenia od dochodu przez Skarżącego 9/12 części straty z roku 1991, powstałej w okresie zwolnienia dochodów od podatku dochodowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych /Dz.U. nr 41 poz. 325/ i ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym /Dz.U. nr 60 poz. 253 ze zm./. Ustalenia kontroli na żądanie kontrolowanego zostały skierowane przez Urząd Kontroli Skarbowej w B. na drogę postępowania w sprawach podatkowych. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Urząd Skarbowy w B. wydał decyzje z dnia 31 stycznia 1994 r. oraz z dnia 28 stycznia 1994 r. określając wysokość zobowiązania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 1.173.480.000 zł i 118.792.000 zł. Spółka nie zgadzając się z decyzjami wniosła o odwołania, w których prośbę o ich uchylenie uzasadniała odmienną od organu podatkowego pierwszej instancji interpretacją art. 7 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania /Dz.U. nr 21 poz. 86 ze zm./. W ocenie Skarżącej niesłuszne były ustalenia, że dochody Spółki z okresu trwania 3-letniego zwolnienia są wolne od podatku, a co za tym idzie, nie może skorzystać z dobrodziejstwa uwzględnienia straty w dochodach stosownie do art. 7 ust. 1 powołanej ustawy. Izba Skarbowa w B. utrzymała w mocy decyzje organu podatkowego pierwszej instancji. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 7 ust. 3 i 4 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych /Dz.U. nr 41 poz. 325/ i art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym /Dz.U. nr 60 poz. 253 ze zm./. Zarzuty podniesione w skardze sprowadzają się do twierdzenia, że przepis art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie, w jakim nie dopuszcza on pokrywania strat z dochodu uzyskanego w najbliższych trzech latach podatkowych, nie obejmuje przypadków zwolnienia od podatku z jakiego korzystała Skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny uznał wniesione skargi za bezzasadne uznając, że powołany powyżej przepis pozwala na pokrycie straty /w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy/ z dochodu uzyskanego w najbliższych, kolejno po sobie następujących trzech latach podatkowych ale pod warunkiem, że dochody ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą nie były wyłączone z opodatkowania podatkiem dochodowym i nie były wolne od tego podatku. Wynika to z zawartego w art. 7 ust. 4 ustawy odesłania do przepisu art. 7 ust. 3 pkt 1. Łączne odczytanie tych dwóch przepisów prowadzi do wniosku, że nie można pokrywać strat w następnych latach, jeżeli przy ustalaniu straty niedopuszczalne było uwzględnienie przychodów ze źródeł przychodów, z których dochody nie podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub były wolne od podatku. Skarżąca zmierzała do tego, aby stratę, jaką poniosła skarżąca w 1991 r. można było pokryć w latach 1992 i 1993 i tym samym ograniczyć zakres swego zobowiązania w podatku dochodowym za te lata. Organy podatkowe słusznie uznały, że nie jest to możliwe z uwagi na to, iż strona ponosząca stratę w 1991 r. jednocześnie w tymże roku była zwolniona od podatku dochodowego na podstawie powołanych wyżej przepisów ustaw z 1988 r. o działalności gospodarczej podmiotów zagranicznych i z 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym. W obu tych ustawach przewidziane zostały zwolnienia określonych podmiotów od podatku dochodowego /bądź z mocy samej ustawy, bądź w drodze decyzji Ministra Finansów/. Dochody podmiotów korzystających z tych zwolnień są wolne od podatku w rozumieniu art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Brak jakichkolwiek podstaw, by wyłączyć tego rodzaju zwolnienia podmiotowe spod działania powołanego przepisu i ograniczyć jego zakres jedynie do zwolnień przedmiotowych, przewidzianych w samej ustawie podatkowej. Użyte w art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych sformułowania nakazują szeroko rozumieć pojęcie zwolnienia podatkowego i obejmować tym pojęciem także zwolnienia przewidziane w innych ustawach. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa oddalił obydwie skargi.