SA/Gd 2816/94

Wszystkie wydatki, związane z zawarciem umowy leasingu operacyjnego, w tym także tzw. kaucja zwrotna powinny być uznane za koszty uzyskania przychodu. Nie ma podstaw do rozdzielania poszczególnych wydatków wynikających z zawarcia tej umowy, i przyjmowania, że część z nich stanowi koszty uzyskania przychodu, zaś część /kaucja zwrotna/ nie jest kosztami uzyskania przychodu. Urząd Skarbowy w W. decyzją z dnia 23 lutego 1994 r. ustalił Józefowi G. zobowiązanie w podatku dochodowym za rok 1992 r. z tytułu prowadzenia przedsiębiorstwa Przetwórstwa Rybnego w B. w wysokości 1.575.608.000 zł. Dochód podlegający opodatkowaniu ustalono jako różnicę pomiędzy obrotem a kosztami uzyskania przychodu skorygowanymi przez Urząd Skarbowy w wysokości 2.953.544.745 zł. Nie uznano następujących kosztów: 1/ odpisów amortyzacyjnych zawyżonych o kwotę 29.099.451 zł, 2/ na nabycie środków trwałych w łącznej kwocie 94.770.000 zł, 3/ umowy leasingu operacyjnego dotyczącego samochodu osobowego marki Mercedes 500 SEL w wysokości 1.604.773.810 zł, 4/ kaucji zwrotnej w wysokości 201.216.285 zł od umów leasingu operacyjnego na swa samochody ciężarowe marki Mercedes, 5/ reprezentacji i reklamy przekroczonych o kwotę 752.606 zł, 6/ opłaty skarbowej w wysokości 9.348.000 zł od umowy dzierżawy, 7/ przedpłaty na cło za rok 1993 w kwocie 53.376.000 zł, 8/ nabycia działki w kwocie 70 mln zł i opłaty skarbowej od tej umowy w wysokości 2.950.000 zł, 9/ ubezpieczenia za rok 1993 samochodu BMW będącego własnością Krystyny G. w wysokości 3.322.000 zł, 10/ rachunku za hotel w wysokości 900.000 zł z powodu podwójnego ujęcia w koszty, 11/ cła w wysokości 35.046.000 zł, 12/ kwoty 24.674.560 zł stanowiącej wartość zapasu etykiet na dzień 31 grudnia 1992 r., 13/ odsetek od budżetu z tytułu nieterminowych wpłat należności w wysokości 22.383.250 zł, 14/ mandatów karnych na kwotę 1.856.800 zł, 15/ wydatkowanych na zakup materiałów i narzędzi w wysokości 497.548.230 zł, 16/ związanych z używaniem samochodu w wysokości 87.239.100 zł, 17/ w wysokości 204.530.150 zł z powodu nie ujęcia w spisie z natury na dzień 31 grudnia 1992 r. stanu remontowego w poszczególnych filiach przedsiębiorstwa, 18/ amortyzacji środków trwałych w wysokości 1.562.500 zł należących do spółki z o.o., 19/ w wysokości 14.395.300 zł dotyczących wydatków poniesionych na zainstalowanie napełniarki do Hultirac, zaliczkę, roboty teletechniczne przy montażu centrali telefonicznej, energię elektryczną i podatek od nieruchomości dla E. G. oraz zakup drukarki LC 20 PL. W związku z odwołaniem podatnika, w którym zakwestionowano stanowisko i pogląd Urzędu Skarbowego co do pominięcia wyszczególnionych wyżej wydatków jako kosztów uzyskania przychodu - Izba Skarbowa w G. decyzją z dnia 20 lipca 1994 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako uzasadnienie decyzji Izba Skarbowa podała, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Zawarta w treści powołanego powyżej przepisu formuła kosztów uzyskania przychodów jest kategorią prawa podatkowego. W prawie tym za koszty "poniesione" uważa się wydatki udokumentowane i zaewidencjonowane w formie określonej w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. i przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie lub innych powołanych w tej ustawie przepisach. Za koszty poniesione "w celu osiągnięcia przychodu" uważa się tylko takie koszty których: - rodzaj wskazuje bezpośrednio na osiągnięcie przychodu, lub których - rodzaj i ilość wskazują na niezbędność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodów. Jednocześnie nie mogą to być koszty określone w art. 23 tej ustawy. Powyższe kryterium, wbrew twierdzeniu podatnika zawartemu w odwołaniu, całkowicie uniemożliwia swobodę w uznawaniu wszelkich wydatków za koszty osiągnięcia przychodu w rozumieniu przepisów prawa podatkowego. Wręcz odwrotnie, im mniej wydatek jest ze względu na swój rodzaj i przeznaczenie bezpośredni, tym większy obowiązek spoczywa na podatniku uzasadnienia bezpośredniości jego poniesienia. Uwzględniając powyższe kryteria Izba Skarbowa w W. stwierdza, że Urząd Skarbowy w W. w pełni zasadnie nie uznał kwestionowanych w odwołaniu wydatków za poniesione w celu osiągnięcia przychodu jak również trafnie uzasadnił ich odrzucenie. W wyniku analizy akt podatkowych w ramach postępowania odwoławczego oraz po rozpatrzeniu zarzutów podatnika zawartych w odwołaniu, Izba Skarbowa stwierdziła co następuje: 1. Jak wynika z protokołu kontroli oraz uzasadnienia decyzji wymiarowej nie przyjęto jedynie stawek amortyzacyjnych dotyczących kotła W-80, Multivac R-7000 i R-8000, zamykarki, datownika, wagi Bizerba, sprężarki i ciągnika siodłowego. Określone w par. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie uznawania składników majątkowych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz zasad aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 72 poz. 422 ze zm. /, prawo a nie obowiązek do zastosowania metody degresyjnej jest odstępstwem od zasady ustalania stawek amortyzacyjnych według załącznika nr 1, jak również przyjęcie stawek w ramach "widełek", stawek określonych w tym załączniku. Wobec tego zastosowanie takich stawek wymaga każdorazowego wyczerpującego uzasadnienia i szczegółowego opisania w odrębnych objaśnieniach do każdego środka trwałego ujętego w ewidencji środków trwałych stosownie do par. 7 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1991 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 124 poz. 553 ze zm./. Ponadto samo stwierdzenie, że w urządzeniu znajdują się mikroprocesory czy komputery w żadnym wypadku nie świadczy, iż to właśnie jest poddane szybkiemu postępowi technicznemu. 2. W przedstawionym w aktach podatkowych i uzasadnieniu decyzji wymiarowej stanie faktycznym dot. użytkowania samochodów Mercedes, brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do uznania umowy leasingu operacyjnego Mercedesa za koszt niezbędny gdyż: - aby w ogóle uznać umowę leasingową podatnik musi wskazać, że koszty tej umowy były niższe od umów podobnych np. kosztów kredytu finansowego, a ponadto, że podatnik nie mógł uzyskać tego środka trwałego w drodze innej umowy. - brak jest racjonalnych podstaw do poniesienia aż takiego wydatku przy jednoczesnym użytkowaniu podobnych samochodów. Ponadto Izba Skarbowa stwierdziła, że wbrew twierdzeniu podatnika dowody zakupu paliwa czy też innych towarów i materiałów muszą wskazywać jednoznacznie o przeznaczeniu ich do działalności gospodarczej i dlatego na tego rodzaju dowodach musi być wskazanie nazwy prowadzonej działalności gospodarczej, chociaż prawdą jest, iż w przypadku osoby fizycznej pojęcie firmy zawiera się w nazwisku podatnika. 3. Brak jest podstaw prawnych do uznania za koszt osiągnięcia przychodu wydatku stanowiącego kaucję ze względu na jej zwrotny charakter w umowach leasingu samochodów ciężarowych. Wydatek tego rodzaju podlega jedynie ewidencji księgowej. 4. Nie można uznać za koszt osiągnięcia przychodu wydatków w wysokości 752.606 zł, mimo iż faktycznie podatnik nie przekroczył limitu wydatków ujętych jako przeznaczone na reprezentację i reklamę. Przekroczenie tego limitu wystąpiło dopiero po zakwalifikowaniu przez Urząd Skarbowy w W. wydatków w kwocie 48.847.000 zł do kategorii wydatków na reprezentację i reklamę. Urząd Skarbowy uczynił to w drodze wyjątku na dobro podatnika mimo, iż wydatki te nie zostały właściwie udokumentowane i uzasadnione. 5. Brak jest jakichkolwiek prawnych możliwości uwzględnienia za koszt niezbędny wydatku na zapłatę wraz u odsetkami opłaty skarbowej. W sytuacji gdy ewidentnie wynika z umowy dzierżawy, iż opłatę skarbową uiszczają strony po połowie jest to, zapłata za drugą stronę umowy. W przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. brak jest przepisu pozwalającego na pokrywanie tego rodzaju wydatków za drugą stronę umowy. Odsetki zaś stosownie do treści art. 23 pkt 13 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. nie mogą być w ogóle uznane za koszty. 6. Wszelkiego rodzaju przedpłaty czyli zaliczki a nie tylko przedmiotowa przedpłata na cło nie stanową i nie mogą stanowić kosztu. Przedpłata bowiem na poczet przyszłych ewentualnych kosztów ze swej natury nie może być uznana za wydatek bezpośredni. 7. Ze względu na brak prawidłowego udokumentowania nie można uznać za koszt kwoty 35.046.000 zł. W tym przypadku nie sam dokument SAD, ale łącznie z dowodem wpłaty mogą stanowić podstawę prawną ujęcia wydatku w koszty działalności. 8. Brak jest właściwego udokumentowania wydatków na materiały budowlane. Stanowi to kolejny dowód rażącego braku przestrzegania elementarnych przepisów o rachunkowości. Z treści par. 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości /Dz.U. nr 10 poz. 35 ze zm./, wynika ewidentny obowiązek ewidencjonowania dowodów księgowych numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi na jego podstawie. W przypadku ponoszenia wydatków na środki trwałe należy bezwzględnie wskazać, którego środka trwałego wydatek dotyczy i bezwzględnie opisać w objaśnieniach do ewidencji środka trwałego. Rodzaj i wielkość tych wydatków pozwala bowiem na jednoznaczne określenie ich charakteru inwestycyjnego. W tym jednak przypadku podatnik nie wskazał nawet których środków trwałych te nakłady dotyczyły. Wskazanie zaś już po fakcie ujawnienia nieprawidłowości nie może być uznane za spełnienie wymogu właściwego udokumentowania kosztu. 9. Nie tylko nieprawidłowe udokumentowanie, ale w ogóle brak umów dzierżawnych samochodów w dniu kontroli stanowi kolejną podstawę prawną i faktyczną nie uznania za koszty wydatków na kwotę 87.239.100 zł. Brak umów wyklucza całkowicie możliwości ustalenia jaki tytuł prawny i jakie warunki określały użytkowanie tych pojazdów przez podatnika. Tym samym nie ma możliwości oceny i nawet częściowego uwzględnienia tych wydatków. 10. Nie mogą być uwzględnione gołosłowne argumenty podatnika określające, iż błędnie ustalono, że towarów handlowych i wyrobów gotowych znajdujących się w filiach nie ujęto w remanencie na 31 grudnia 1992 r. Zarówno w protokole kontroli jak i w uzasadnieniu decyzji wymiarowej w sposób czytelny i wiarygodny przedstawiono i uzasadniono nie zaliczenie tylko w wysokości 204.530.150 zł do kosztów 1992 r., a nie w ogóle nie uznanie tej kwoty za koszt. 11. Z wskazanej w decyzji wymiarowej kwoty 14.395.300 zł nie można uznać za koszt wydatków odnoszących się do środków trwałych, gdyż są to ewidentnie wydatki o charakterze inwestycyjnym, podnoszącym wartość początkową środków trwałych. A zatem są to tylko koszty pośrednie. Pozostałe wydatki dot. energii elektrycznej i podatku od nieruchomości nie wskazują na bezpośredni związek ze źródłem przychodu i jako takie nie podlegają uwzględnieniu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Józef G. zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem Prawa materialnego i przepisów postępowania wniósł o jej uchylenie a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego w W. Skarżący wyjaśnił, że prowadzi Specjalistyczny Zakład Przetwórstwa Rybnego, który swoją działalnością obejmuje teren całego kraju a nadto w ramach umów kooperacyjnych prowadzi działalność z kontrahentami zagranicznymi. W ocenie skarżącego prowadzenie tak rozległej działalności gospodarczej, która powoduje konieczność częstych wyjazdów służbowych zarówno krajowych i zagranicznych było przesłanką uzasadniającą zawarcie umowy leasingu operacyjnego samochodu Mercedes 500. Wybór samochodu tej marki był uzasadniony jego niezawodnością i szczególnie wysokimi walorami eksploatacyjnymi, co przy częstych i długich podróżach służbowych w związku z prowadzeniem zakładu miało swoje istotne znaczenie. Z tych względów z uwagi na istniejący związek między działalnością gospodarczą a zawarciem umowy leasingowej samochodu marki Mercedes powstałe z tego tytułu wydatki winny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Co do pominięcia jako kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych na kaucję wpłaconą w związku z nabyciem chłodni i samochodów ciężarowych /pkt 4/ w ocenie skarżącego wydatek z tego tytułu jako nieodłączny element zawartej umowy leasingowej winien być uznany jako koszt uzyskania przychodu zaś ewentualny zwrot kaucji winien być zaksięgowany jako przychód. Odnośnie zawyżenia odpisów amortyzacyjnych /określone w uzasadnieniu decyzji wymiarowej jako pkt 1/ stwierdzono, że stanowisko organów podatkowych jest błędne i sprzeczne z przepisami par. 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe, przewidującego stosowanie stawek amortyzacyjnych z uwzględnieniem odpowiedniego współczynnika. Zastosowanie w przedmiotowych urządzeniach najnowszych zdobyczy techniki w postaci mikroprocesorów potwierdzone opinią biegłego uzasadnia zastosowanie stawek amortyzacyjnych z uwzględnieniem współczynnika 2. W kolejnym zarzucie dotyczącym wydatków związanych z zakupem materiałów i urządzeń /pkt 15 w uzasadnieniu decyzji wymiarowej/ podatnik stwierdził, że wydatki w tym zakresie były właściwie udokumentowane zaś ich celowość poniesienia w związku z remontem i konserwacją środków trwałych jest dodatkowo potwierdzona opinią rzeczoznawcy, do której organ podatkowy nie ustosunkował się w toku prowadzonego postępowania zarówno I jak i II instancji. W skardze podniesiono również, że jest niezrozumiałym wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych w związku z eksploatacją samochodu ciężarowego i dostawczych nie ujętych w ewidencji środków trwałych /pkt 16 w uzasadnieniu decyzji wymiarowej/. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istotą zaistniałego sporu między organami podatkowymi a skarżącym jest to, iż organy podatkowe ustalając podstawy opodatkowania w zakresie podatku dochodowego nie uznały części poniesionych przez skarżącego wydatków jako stanowiących koszty uzyskania przychodów. Rozbieżności dotyczyły wydatków szczegółowo opisanych w pkt 1-19 w uzasadnieniu decyzji organu I instancji w łącznej kwocie 2.953.544.745 starych złotych. Analizując materiał dowodowy sprawy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe w sposób uzasadniony odmówiły uznania za koszty uzyskania przychodów jedynie części przedmiotowych wydatków. Powyższe stwierdzenie dotyczy wydatków: - na nabycie środków trwałych w kwocie 94.770.000 zł, - na reprezentację i reklamę w kwocie 752.606, - z tytułu opłaty skarbowej w kwocie 9.348.000 zł, z tytułu przedpłaty na cło w kwocie 53.376.000 zł, - nabycie działki w kwocie 72.950.000 zł, - ubezpieczenie samochodu marki BMW w kwocie 3.322.000 zł, - rachunku za hotel w kwocie 900.000 zł, - cła w kwocie 35.046.000 zł, kwoty 24.674.562 zł jako równowartości zapasu etykiet, odsetek w kwocie 22.383.250 zł, mandatów karnych na kwotę 1.856.800 zł, związanych z używaniem samochodów w kwocie 87.239.100 zł, w kwocie 204 530 150 zł z uwagi na nie ujęcie w spisie z natury na dzień 31 grudnia 1992 r., amortyzacji środków trwałych w kwocie 1.562.500 zł, pozostałych wydatków w kwocie 14.395.300 zł, które to ww. zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i odpowiednio w punktach: 2, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19. Odnośnie powyższych wydatków organy podatkowe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego starannie i wnikliwie dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego zaś wyciągnięte po dokonaniu tej oceny wnioski należało uznać za poprawne tak pod względem formalnym jak i merytorycznym przy właściwym zastosowaniu przepisów Prawa materialnego. Odnośnie pozostałych zakwestionowanych przez organy podatkowe wydatków zarzuty skargi należało uznać za w pełni uzasadnione. Powyższe stwierdzenie dotyczy poniesionych przez skarżącego wydatków z tytułu: odpisów amortyzacyjnych w kwocie 29.099.451 zł, umowy leasingu operacyjnego samochodu marki Mercedes 500 SEL w kwocie 1.604.773.810 zł, kaucji zwrotnej w wysokości 201.216.285 zł dotyczącej leasingu samochodów ciężarowych, zakupu materiałów budowlanych i narzędzi w kwocie 397.548.230 zł - które to wydatki zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji odpowiednio pod poz. 1, 3, 4, 15. Odnośnie zawyżenia odpisów amortyzacyjnych o kwotę 29.099.451 zł od maszyn i urządzeń wyposażonych w mikroprocesory należy stwierdzić, że stanowisko wyrażone przez organy podatkowe w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji jest sprzeczne z przepisami prawa materiałowego tj. par. 8 ust. 2 pkt 3 lit. "g" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek amortyzacji oraz trybu i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 30 poz. 130/. Przewidziane w tym że przepisie uprawnienia do określenia wysokości stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2 od maszyn i urządzeń poddanych szybkiemu postępowi technicznemu uzależnione jest od zainstalowania w tych urządzeniach układów mikroprocesorowych. Powyższe wynika z objaśnienia z zawartego w pkt 3 wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych. Skoro w okolicznościach sprawy jest niewątpliwym, że w środkach trwałych odnośnie których zakwestionowano wysokość stawek amortyzacyjnych były zainstalowane mikroprocesory to, organy podatkowe z naruszeniem ww. przepisów Prawa materialnego w sposób całkowicie nieuzasadniony zakwestionowały prawidłowo określone stawki amortyzacyjne przy uwzględnieniu współczynnika "2". Odnośnie poniesionych wydatków z tytułu umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego marki Mercedes oraz wydatków związanych z uiszczeniem kaucji zwrotnej od umowy leasingu operacyjnego samochodów ciężarowych marki Mercedes należy stwierdzić, że organy podatkowe niezasadnie i z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 23 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350/ nie uznały tych wydatków jako kosztów uzyskania przychodu. Z okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący zawarł umowy leasingu operacyjnego na przedmiotowy samochód osobowy marki Mercedes mając na względzie wysokie walory eksploatacyjne samochodu tej marki oraz jego niezawodność, co przy uwzględnieniu szerokiej działalności gospodarczej, którą prowadził wymagającej częstego przemieszczania się między miejscowościami, w których zlokalizowane są filie przedsiębiorstwa jak również częstych wyjazdów zagranicznych w związku z kontaktami handlowymi z partnerami gospodarczymi z Niemiec i Danii należy uznać za wydatek pozostający w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tej mierze sąd podziela dotychczasowe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego /por. wyrok NSA z dnia 30 maja 1995 r. SA/Gd 2753/94/. W ocenie Sądu wszystkie wydatki związane z zawarciem powyższej umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego marki Mercedes winny być uznane jako koszty uzyskania przychodu. Dotyczy to zwłaszcza tzw. kaucji zwrotnej gdyż postanowienia w tej mierze należy uznać jako istotną część składową przedmiotowej umowy leasingu operacyjnego. Z tych przyczyn brak jest podstaw do rozdzielania poszczególnych wydatków wynikających z zawartej umowy leasingu operacyjnego i w sposób dowolny jak to uczyniły organy podatkowe w przypadku umowy leasingu samochodów ciężarowych przyjmować, że część ich stanowi koszty uzyskania przychodu zaś część /kaucje zwrotne/ nie stanowi kosztów uzyskania przychodu. Za niezasadne w ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało uznać stanowisko organów podatkowych w przedmiocie nie uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup materiałów i narzędzi w związku z prowadzeniem prac remontowych. Organy podatkowe dysponując w toku prowadzonego postępowania zarówno dowodami źródłowymi zakupu przedmiotowych materiałów jak i szczegółowym kosztorysem powykonawczym sporządzonym przez inspektora nadzoru technicznego wysunęły całkiem dowolny wniosek o inwestycyjnym charakterze tych nakładów podwyższającym wartość początkową środków trwałych. W ocenie sądu powyższy wniosek wysnuty w oparciu o zebrany w toku postępowania materiał dowodowy bez przeprowadzenia oględzin oraz przeprowadzenia ewentualnej ekspertyzy budowlanej należało uznać za całkowicie dowolny nie znajdujący rzeczywistego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym sprawy istniejącym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W tej części w ocenie sądu zaskarżona decyzja została wydana z oczywistym naruszeniem art. 80 Kpa i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja w zakresie o którym wyżej mowa została wydana z naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co powoduje, że na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa oraz art. 208 Kpa orzeczono jak w wyroku.