SA/Kr 1323/95

Urząd skarbowy uznał, że wykorzystując związek gospodarczy jaki istniał między spółkami i wykonując nieodpłatnie świadczenie udzielenia nieoprocentowanych pożyczek, spółka utraciła przychody finansowe, jakie uzyskałaby z tego świadczenia, gdyby związek ten nie istniał. Zaistniały stan faktyczny według oceny organów podatkowych oznaczał wykonanie przez spółkę świadczenia dla innego podatnika, na warunkach rażąco korzystniejszych i odbiegających od ogólnie stosowanych norm w czasie i miejscu ich wykonywania, w wyniku którego nastąpiło przerzucenie dochodu, z tytułu należnych odsetek, na innego podatnika. Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że organy podatkowe miały podstawy do przyjęcia, że udzielenie spółce nieoprocentowanych pożyczek miało na celu przerzucenie dochodu z tytułu należnych odsetek, o jakim m.in. mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./. Jest to jeden z nielicznych przepisów w prawie podatkowym, gdzie ocena, czy dana sytuacja zaistniała należy do organów podatkowych, a zdaniem Sądu jest to kontrola, czy podjęta w tej sprawie decyzja nie nosi znamion dowolności. Respektując swobodę zawierania umów, Izba Skarbowa nie zaakceptowała skutków tej umowy, do czego miała prawo w myśl cytowanego wyżej przepisu. Umowy cywilnoprawne nie mogą być wykorzystywane do obejścia prawa podatkowego, należącego do sfery prawa publicznego. Urząd skarbowy uznał, że wykorzystując związek gospodarczy jaki istniał między spółkami i wykonując nieodpłatnie świadczenie udzielenia nieoprocentowanych pożyczek, spółka utraciła przychody finansowe, jakie uzyskałaby z tego świadczenia, gdyby związek ten nie istniał. Zaistniały stan faktyczny według oceny organów podatkowych oznaczał wykonanie przez spółkę świadczenia dla innego podatnika, na warunkach rażąco korzystniejszych i odbiegających od ogólnie stosowanych norm w czasie i miejscu ich wykonywania, w wyniku którego nastąpiło przerzucenie dochodu, z tytułu należnych odsetek, na innego podatnika. Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że organy podatkowe miały podstawy do przyjęcia, że udzielenie spółce nieoprocentowanych pożyczek miało na celu przerzucenie dochodu z tytułu należnych odsetek, o jakim m.in. mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./. Jest to jeden z nielicznych przepisów w prawie podatkowym, gdzie ocena, czy dana sytuacja zaistniała należy do organów podatkowych, a zdaniem Sądu jest to kontrola, czy podjęta w tej sprawie decyzja nie nosi znamion dowolności. Respektując swobodę zawierania umów, Izba Skarbowa nie zaakceptowała skutków tej umowy, do czego miała prawo w myśl cytowanego wyżej przepisu. Umowy cywilnoprawne nie mogą być wykorzystywane do obejścia prawa podatkowego, należącego do sfery prawa publicznego.