SA/Po 1270/94

oddala skargę. Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego, którą na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ oraz art. 1 i art. 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ ustalono podatek dochodowy za 1992 r. w wysokości 7.252.000 zł. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że podatnicy 26.11.1993 r. po raz drugi złożyli zeznanie podatkowe za 1992 r. o wspólnych dochodach. W zeznaniu tym wykazali, że w 1992 r. otrzymali kredyt mieszkaniowy w wysokości 24 mln zł i dlatego uzyskali ulgę podatkową w kwocie 4.916.000 zł. W postępowaniu podatkowym ustalono, że powyższy kredyt podatnicy otrzymali w 1990 r. i wobec tego nie mogli uzyskać ulgi w podatku w 1992 r. Zgodnie bowiem z art. 58, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawa ta weszła w życie 1.1.1992 r., odliczeniu podlegają więc wydatki poniesione po tym dniu, a nie wcześniej. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 23 czerwca 1993 r., III SA 178/93, w którym stwierdzono, że wyliczenie w art. 26 ust. 1 pkt 1-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kwot podlegających odliczeniu od podstawy obliczenia podatku ma charakter wyczerpujący. Kolejne ustępy tego artykułu /2-10/ ustanawiają jedynie zasady, według których dokonuje się tych odliczeń. Dlatego ust. 10 ustawy nie wprowadza do zamkniętego katalogu z ust. 1 dodatkowego odliczenia od podstawy opodatkowania kwot wydatkowanych na spłatę kredytu /pożyczki/ zaciągniętego na cele wymienione w ust. 1 pkt 5 i 6, lecz określa sposób rozliczenia wydatków na cele mieszkaniowe, finansowanych w całości lub w części z tego kredytu /pożyczki z zakładu pracy/. E.S. w skardze do NSA zarzuca zaskarżonej decyzji obrazę art. 6 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podnosi, że w 1990 r. zaciągnęła wraz z mężem pożyczkę, którą kwartalnie spłaca przez 40 lat. Spłata kredytu w 1992 r. wobec tego obciążyła jej dochód uzyskany w 1992 r. Taką sytuację przewiduje art. 26 ust. 10 ustawy stanowiąc, że odliczeniu podlegają spłaty tego kredytu lub pożyczki wraz z odsetkami w latach, w których są dokonywane. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie i wywodząc jak w zaskarżonej decyzji dodatkowo podnosi, że podatnicy nie są podatnikami podatku wyrównawczego i dlatego nie mogą odliczyć spłaconego kredytu na zasadzie art. 54 ust. 3 ustawy. Pełnomocnik organu odwoławczego w czasie rozprawy przed NSA wnosi o oddalenie skargi i wywodzi jak w odpowiedzi na skargę i w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona i nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona przez nią decyzja jest bowiem zgodna z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie miała zastosowanie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/. Ustawa ta weszła w życie, jak to wynika z postanowień art. 58 tej ustawy, 1.1.1992 r., a więc po uzyskaniu przez skarżącą pożyczki na budowę domu. Pożyczka została udzielona mężowi skarżącej w 1990 r. i wobec tego nie może mieć do niej zastosowania powołany przez nią przepis art. 26 ust. 10 ustawy stanowiący, że jeżeli podatnik lub jego małżonek otrzymali kredyt bankowy lub pożyczkę, z zakładu pracy na cele budownictwa jednorodzinnego, kwoty wydatkowania na te cele zmniejsza się o kwotę kredytu lub pożyczki, natomiast odliczeniu podlegają spłaty tego kredytu lub pożyczki, w których są dokonywane. Gdyby nawet przyjąć, że do skarżącej ma zastosowanie art. 26 ust. 10 ustawy, to i tak nie mogłaby ona uzyskać odliczenia przedmiotowej pożyczki, gdyż zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 5, odliczeniu podlegają wydatki poniesione w roku podatkowym na cele mieszkaniowe, a nie zaciągnięte pożyczki. Zgodnie natomiast z przepisem art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy, odliczeniu od podatku podlegają wydatki poniesione na budowę własnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim lokali mieszkalnych na wynajem, a nie na budowę budynku jednorodzinnego. Biorąc pod uwagę poniesione wyżej okoliczności faktyczne i prawne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.