SA/Sz 1179/96

oddala skargę w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych decyzji. Przepis par. 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów o prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i dochodów, określił wymogi, jakim winien odpowiadać dokument, stanowiący podstawę wpisów w księdze, m.in. że winny być wymienione obie strony operacji gospodarczej oraz że ilość towaru, będącego przedmiotem operacji, winna być określona w sposób właściwy dla marży danego towaru. Natomiast przepis par. 13 ust. 1 cyt. rozporządzenia uregulował wyjątek do powyższej zasady, określając sytuacje, kiedy podstawą wpisu w księdze podatkowej może być dowód wewnętrzny, a więc dokument zaopatrzony w datę i podpis, osób lub osoby, która dokonywała wydatków, określając ilość, cenę jednostkową i wartość wydatku. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy zakwestionował dowody wewnętrzne sporządzone przez Stanisława P., dotyczące zakupu warzyw i owoców, w tym cytrusowych, z uwagi na to, że dowody te nie spełniają wymogów określonych wymienionymi wyżej przepisami. Zdaniem organu, fakt, że przedmiotem zakupu potwierdzonym dowodem wewnętrznym są owoce cytrusowe, określenie ilości zakupionego towaru nie jest podane w sposób właściwy /jednostkach miary właściwych dla danego towaru/, dowody te nie mogą być podstawą wpisu w księdze podatkowej i tym samym nie można uznać wydatków na kwotę 100.134.000 zł /przed denominacją/ za koszty uzyskania przychodu jako nie udokumentowane. Taka ocena dowodów i dokonane ustalenia należy, zdaniem Sądu, uznać za słuszne i zgodne z zebranymi dowodami. Powołanie się w tej sytuacji przez skarżącą na obrazę przepisów art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowymi od osób fizycznych, mających uzasadnić słuszność postępowania skarżącej w zakresie prowadzenia księgi podatkowej, jest chybione. Wyrażona w tym zakresie zasada, że kosztami uzyskania przychodu z poszczególnego źródła, są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem wymienionych kosztów w ustawie, nie oznacza swobody podatników w tym zakresie. Ustawa ź dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ reguluje ogólne zasady powstania, wykonywania i wygaszania zobowiązań podatkowych m.in. osób fizycznych, również tych prowadzących działalność gospodarczą. Przepisem art. 38 pkt 3 tej ustawy Minister Finansów został upoważniony do wprowadzenia obowiązku prowadzenia przez określonych podatników ksiąg, zasady ich prowadzenia, a stanowiły dowód do ustalenia zobowiązań podatkowych. To oznacza, że skoro skarżąca była zobowiązana prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 199? r. /cyt. wyżej/, to winna była czynić to zgodnie z jego przepisami, również w zakresie dokumentowania w sposób właściwy przeprowadzonych operacji gospodarczych /zakupu towarów/. Dlatego nie znajdując podstaw do przyjęcia za zasadne zarzutów skargi, a z drugiej strony naruszenie prawa przez organy podatkowe przy wydaniu zaskarżonych decyzji, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, skargę oddalił.