III RN 166/99

WyrokSąd administracyjny2000-05-26

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy odsetki umowne od ceny sprzedaży, naliczane w związku z rozłożeniem płatności na raty, stanowią część podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług?
Ratio decidendi
Odsetki umowne, naliczane w związku z rozłożeniem ceny sprzedaży na raty, stanowią część podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, ponieważ są one integralną częścią świadczenia należnego od nabywcy, a nie świadczeniem ubocznym z tytułu opóźnienia w zapłacie. Podatnik ma obowiązek dokonywania korekt podatku na podstawie kolejnych faktur.
Stan faktyczny
Spółdzielnia Produkcji Spożywczej "S." zbyła część udziału w gruncie i własność budynków za cenę 660.000 zł, rozłożoną na 12 rat miesięcznych z odsetkami. Organy podatkowe uznały, że odsetki te powinny być wliczone do podstawy opodatkowania VAT, co skutkowało zaniżeniem zobowiązania podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów, uznając odsetki za świadczenie uboczne. Pierwszy Prezes SN wniósł rewizję nadzwyczajną.
Rozstrzygnięcie
Uchylił zaskarżony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego i oddalił skargę Spółdzielni Produkcji Spożywczej "S.".

Pełny tekst orzeczenia

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółdzielni Produkcji Spożywczej "S." w Sz. na decyzję Izby Skarbowej w Sz. z dnia 20 lutego 1998 r. (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1995 r. na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 11 lutego 1999 r., SA/Sz 453/98 - uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę. Izba Skarbowa w Sz. decyzją z dnia 20 lutego 1998 r., wydaną w wyniku odwołania, utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Sz. z dnia 14 października 1997 r., którą na podstawie art. 2, art. 5, art. 6 ust. 2, art. 10, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1 i art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm. - powoływanej nadal jako: ustawa o podatku od towarów i usług/ określona została wysokość zobowiązania podatkowego Spółdzielni Produkcji Spożywczej "S." w Sz. w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 1995 r. na kwotę 143.960 zł, podczas gdy w deklaracji podatkowej podatnika wykazano kwotę 107.913 zł. W wyniku kontroli ustalono bowiem, że umową notarialną z dnia 29 grudnia 1995 r. podatnik zbył 3/10 części udziału w wieczystym użytkowaniu działki nr 34 o powierzchni 1,44 ha /położonej w Sz. przy ul. R. nr 7/8/ oraz własność budynku produkcyjnego, silosowni, budynku biurowego, stacji paliw, kotłowni, hydroforni i portierni na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego "A." Spółki z o.o. za ustalona cenę 660.000 zł, w tym 102.000 zł stanowiło cenę udziału w wieczystym użytkowaniu gruntu. Ustalona cena transakcji została równocześnie rozłożona na 12 rat miesięcznych po 55.000 zł każda wraz z odsetkami według stopy procentowej 1,7 odsetek ustawowych, począwszy od dnia 1 lutego 1996 r. Podatnik wystawił przy tym na rzecz nabywcy dwie faktury: fakturę (...) z dnia 29 grudnia 1995 r. za budynki i budowle na łączna kwotę 558.000 zł, w tym kwotę netto 457.3777,05 zł i 22 procent podatek od towarów i usług w kwocie 100.622,95 zł oraz fakturę (...) z dnia 29 grudnia 1995 r. za prawo wieczystego użytkowania gruntu na kwotę 102.000 zł bez naliczania podatku od towarów i usług. Tymczasem w ocenie organów podatkowych cena sprzedaży powinna obejmować w tym wypadku dwa elementy: cenę budynków i budowli wraz z ceną udziału w wieczystym użytkowaniu gruntu oraz kwotę odsetek, przy czym oba te elementy powinny być uwzględnione przy obliczeniu należnego podatku od towarów i usług /art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług/. Po dokonaniu stosownych obliczeń organy podatkowe ustaliły, że danym wypadku cena brutto budynków i budowli wynosiła 757.990 zł, a cena brutto udziału w wieczystym użytkowaniu wynosiła 138.556 zł, co oznacza, że należny podatek od towarów i usług został zaniżony o kwotę 36.063 zł. Izba Skarbowa nie podzieliła przy tym stanowiska podatnika, który stał na stanowisku, że umowne odsetki miały w danym wypadku charakter wynagrodzenia za korzystanie z cudzych pieniędzy, a więc nie były one elementem ceny sprzedaży. W opinii Izby Skarbowej, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, kwota należna podatku od towarów i usług obejmuje w danym wypadku również odsetki, bowiem nie są one odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia w rozumieniu art. 481 par. 1 Kc, a tylko takie odsetki mogłyby być traktowane jako należność uboczna o charakterze kompensacyjnym. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie organu podatkowego podatnik zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Naczelny Sąd Administracyjny (...) wyrokiem z dnia 11 lutego 1999 r. /SA/Sz 453/98/ uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Sz., przyjmując że skarga jest zasadna, bowiem stanął na stanowisku, że w świetle art. 359 Kc oraz w świetle treści par. 5 umowy, jaką zawarły strony, nie ma podstaw do przyjęcia, że odsetki umowne od ustalonej w umowie ceny towaru stanowią integralną część tej ceny. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego odsetki te nie stanowią elementu ceny i nie stanowią tym samym ekwiwalentu sprzedanych rzeczy w rozumieniu art. 535 par. 1 Kc, lecz są świadczeniem ubocznym. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego pismem z dnia 28 września 1999 r. (...) wniósł rewizję nadzwyczajną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) z dnia 11 lutego 1999 r. /SA/Sz 453/98/, zarzucając rażące naruszenie: po pierwsze - art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wobec ustalenia, że kwotą należną w rozumieniu tego przepisu była w danym wypadku kwota deklarowana przez strony umowy jako cena sprzedaży, a nie kwota rzeczywista, obejmująca również należne odsetki; po drugie - art. 359 Kc, wobec bezzasadnego przyjęcia, że kwota deklarowana przez kupującego jako "odsetki" jest tożsama z odsetkami od sumy pieniężnej w rozumieniu tego przepisu, a nie "składową ceny sprzedaży" w rozumieniu art. 535 par. 1 i art. 536 par. 1 Kc; po trzecie - art. 536 par. 1 Kc, wobec przejścia do porządku nad faktem, że strony umowy sprzedaży mogą w różny sposób określać cenę sprzedaży, w tym między innymi także poprzez wskazanie podstaw do ustalenia tej ceny; po czwarte - art. 3 par. 2 Kpc /art. 7 Kpa/ w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm. - powoływanej nadal jako: ustawa o NSA/, wobec błędnej oceny treści umowy sprzedaży określonego zespołu praw rzeczowych, jaką skarżący zawarł w danym wypadku z Przedsiębiorstwem Produkcyjno-Handlowym "A." Spółką z o.o. w Sz. w dniu 29 grudnia 1995 r.; oraz po piąte - art. 22 ust. 2 pkt 1 i art. 55 ust. 1 ustawy o NSA, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi podatnika. W konsekwencji, rewizja nadzwyczajna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi podatnika. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że odsetki, o których mowa jest w przedmiotowej umowie sprzedaży zawartej przez skarżącego podatnika z Przedsiębiorstwem Produkcyjno-Usługowym "A." w Sz. w dniu 29 grudnia 1995 r., stanowiły element ceny sprzedaży i podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o czym świadczy także i to, że w aktach sprawy nie ma dowodu na to, aby skarżący podatnik udzielił swemu kontrahentowi pożyczki pieniężnej z przeznaczeniem na zakup określonej nieruchomości, a tym samym nie były to odsetki w rozumieniu art. 359 Kc. W odpowiedzi na rewizję nadzwyczajną skarżąca Spółdzielnia Produkcji Spożywczej "S." w Sz. wniosła o jej oddalenie. Skarżąca podniosła, że błędna jest interpretacja, w myśl której ogranicza się pojęcie odsetek, jako świadczenia ubocznego, które nie stanowi elementu cenotwórczego objętego podatkiem od towarów i usług "jedynie do odsetek należnych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego /art. 481 par. 1 Kc/ oraz odsetek za korzystanie z cudzych pieniędzy w przypadku zawarcia umowy pożyczki" Albowiem: "W praktyce do sytuacji, w której kupujący nabywa towar z odroczonym terminem płatności /"na raty"/ używa się określenia kredyt kupiecki, wskazującego na podobieństwo do sytuacji, gdy w drodze umowy kredytu czy pożyczki ktoś uzyskuje dostęp do cudzych środków finansowych". Ponadto, zdaniem skarżącej, w rewizji nadzwyczajnej pominięto zupełnie te okoliczność, że: "pomimo zastrzeżenia odsetek w umowie, obowiązek ich zapłaty nie musiał wystąpić. Termin zapłaty ceny - pomimo zapisu o rozłożeniu na raty - zastrzeżony był bowiem na korzyść dłużnika, co mogło skutkować jej zapłatę w terminie wcześniejszym, a co za tym idzie - wystąpienie obowiązku zapłaty odsetek w mniejszym rozmiarze, a nawet brakiem takiego obowiązku". Skarżąca podniosła również, że "w momencie powstania obowiązku w zakresie podatku VAT /wystawiania faktur/ sprzedająca nie miała faktycznej możliwości obliczenia i opodatkowania kwot odsetek, gdyż w umowie /strony - dop./ odwołały się do stopy odsetek stanowiących 1,7 odsetek ustawowych, a te ostatnie ulegają dość częstym zmianom". Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług "podstawą opodatkowania jest obrót", obrotem zaś "jest kwota należna z tytułu sprzedaży", która "obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy". W rozpoznawanej jest poza sporem, że strony ustaliły cenę transakcji przesądzając w umowie, iż część składową tej ceny stanowić mają odsetki związane z faktem rozłożenia obowiązku zapłaty należnej ceny "na raty". Trafny jest przy tym pogląd prawny organów podatkowych, wedle którego w danym wypadku zapłata każdej kolejnej raty ceny głównej wraz z odsetkami zaspakajać miała część tej łącznej należności i była od niej odliczana a w tej sytuacji odsetki te nie mogły być traktowane jako "świadczenie uboczne" z tytułu opóźnienia się dłużnika w spełnieniu świadczenia pieniężnego /art. 481 Kc/, które w danym wypadku mogły być również naliczane w razie nieterminowego wywiązania się kontrahenta z obowiązków umownych. Nie zasługiwał także na uwzględnienie podniesiony przez skarżącą Spółdzielnię Produkcji Spożywczej "S." w Sz. zarzut, że w chwili zawierania umowy nie było wykluczone, iż należności ratalne mogą zostać zapłacone przez kontrahenta w terminach wcześniejszych niż przewidziano /co rzutować musiałoby na wysokość kwoty należnych odsetek/ oraz że w międzyczasie mogła też ulec zmianie wysokość odsetek ustawowych, w stosunku do której należało obliczać odsetki należne od kontrahenta, co w rezultacie uniemożliwiało określenie "z góry" wysokości należnych od kontrahenta odsetek. Należy bowiem mieć na względzie prawo i obowiązek podatnika podatku od towarów i usług do dokonywania stosownych korekt dotyczących obliczenia tego podatku na podstawie kolejno wystawianych faktur /art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług/. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/ oraz art. 393[12] Kpc w związku art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (...) /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło