T 2A/87

Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 1987 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Federacji Związków Zawodowych Przemysłu Okrętowego "Okrętowcy" z (...) na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 września 1987 r. o nienadanie biegu wnioskowi Federacji Związków Zawodowych Przemysłu Okrętowego "Okrętowcy" z (...) w sprawie o stwierdzenie niezgodności przepisu art. 241 [7] par. 7 Kodeksu pracy z przepisami art. 67 ust. 2, art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1 i 2 oraz art. 85 Konstytucji PRL postanawia na podstawie art. 20 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym /Dz.U. nr 22 poz. 98/ nie uwzględnić zażalenia. Z treści przepisów art. 83, art. 84, art. 85 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej nie można wyprowadzić wniosku, że Konstytucja określiła wprost prawo do strajków. Wymienione przepisy Konstytucji w zakresie będącym przedmiotem wniosku nie nadają się do samoistnego stosowania. Konstytucja nie zdeterminowała zresztą ani treści aktów prawnych dotyczących zasad i form zrzeszania się w związki zawodowe, ani też prawa do organizowania protestów. Pewne ograniczenia /na mocy art. 241[7] Kodeksu pracy/, jedynie czasowe, niektórych uprawnień związków zawodowych nie tylko nie narusza treści wymienionych przepisów Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, ale nawet intencji wynikających z tych przepisów. W okresie negocjacji układów zbiorowych związki zawodowe, choć w inny sposób, ale równie czynnie działają, broniąc interesów swych członków. Przepis art. 241[7] par. 4 Kp dotyczy tylko przypadków wyjątkowych i może mieć miejsce wyłącznie w odniesieniu do zadań szczególnie istotnych dla gospodarki kraju.