I SA/Bk 1057/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku z dnia 20 października 2017 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi PPH "K." Sp. z o.o. Spółki komandytowej w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja 2014 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], pełnomocnik PPH "K." Sp. z o.o. Spółki komandytowej w B. wniósł w dniu [...] października 2017 r. o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że trudna sytuacja Spółki nie pozwala na natychmiastowe uregulowanie należności (ponad 600.000 zł), a wszczęcie przymusowej egzekucji prowadzi do jej likwidacji. Spółka zwolniła wszystkich pracowników. Autor wniosku podniósł, że wszczęta została egzekucja za miesiące marzec-maj 2014 r. i zastosowano środki egzekucyjne, w wyniku których zablokowano Spółce wszystkie rachunki bankowe, czym uniemożliwiono prowadzenie działalności gospodarczej i pozyskanie środków na dalsze jej prowadzenie. Powyższe prowadzi Spółkę w stan realnej likwidacji. Od chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego dochody Spółki i ilość transakcji spada. Spółka nie może także zaciągnąć kredytów na dalsze prowadzenie działalności, czy też uregulowanie zaległości podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jest to już kolejny wniosek Spółki o zastosowanie ochrony tymczasowej. Poprzedni został załatwiony odmownie, z uwagi na nieprzedstawienie – poza ogólnikowi sformułowaniami – danych wskazujących na aktualną jej sytuację majątkową (vide prawomocne postanowienie z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. I SO/Bk 7/17). W obecnie procedowanym wniosku Spółka przedstawia nowe okoliczności i przedkłada dokumentację, która wskazuje jej zdaniem na konieczność wstrzymania wykonania ww. decyzji. W związku z powyższym należy wskazać, że sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14). Niewątpliwie wykonanie zaskarżonej do Sądu decyzji, zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tyle, że zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji spowoduje tak daleko idące skutki, jak przewiduje do strona, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, w tym przede wszystkim informacji wskazujących na rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej, sytuację finansową i majątkową strony skarżącej. O konieczności zastosowania ochrony tymczasowej nie może również świadczyć jedynie wysokość zaległości podatkowej do zapłaty. Zdaniem Sądu argumentacja zawarta we wniosku oraz dołączone dokumenty nie dają uzasadnionych podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że toczy się już postępowanie egzekucyjne nie świadczy o wystąpieniu realnego niebezpieczeństwa zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania kwoty wynikające z zaskarżonej decyzji wprawdzie może mieć wpływ na osiągane przez Spółkę przychody, jednak twierdzenie jakoby mogło ono spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki nie zostało przez Spółkę uprawdopodobnione. Z dołączonego do akt rachunku zysków i strat za okres 30 czerwca 2017 r. wynika, że Spółka osiągnęła zysk w kwocie 37.886,50 zł, przy przychodzie rzędu 1.825.627,99 zł. Dodatkowo – według bilansu sporządzonego na dzień 30 czerwca 2017 r. – majątek Spółki (rzeczowe aktywa trwałe) szacuje się na 119.747,57 zł, a kapitał (fundusz) zapasowy wynosi 852.732,57 zł. Należności krótkoterminowe Spółki wyniosły 1.729.484,15 zł, a środki pieniężne w kasie i na rachunkach – 56.110,67 zł. Przedłożone rejestry sprzedaży i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wskazują na spadek transakcji realizowanych przez Spółkę od lipca 2017 r. Tytuły wykonawcze, jak wynika z twierdzeń pełnomocnika, Spółka odebrała w dniu [...] sierpnia 2017 r. Obniżenie ilości transakcji, a co za tym idzie również przychodów nie musi zatem wiązać się ze wszczętym wobec Spółki postępowaniem egzekucyjnym i zajęciem jej rachunków bankowych (zawiadomienia z dnia [...] lipca 2017 r.). Poza tym Spółka nie przedłożyła wyciągów z rachunków bankowych wskazujących na aktualne saldo posiadanych środków. Uniemożliwia to ocenę twierdzeń pełnomocnika o braku środków na prowadzenia działalności gospodarczej. Konkludując stwierdzić należy, iż Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 cytowanej ustawy procesowej. Należy również podkreślić, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego wykonania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Dlatego też Sąd za zasadne uznał odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w oparciu o art. 61 § 3 i 5 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.