I SA/Bk 1078/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.) sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi Z. i W. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], w której określono Z. C. i W. C. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w kwocie 1.637 zł w miejsce zeznanego w kwocie 0 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że W. C. posiada grupę inwalidzką, która uprawnia do odliczenia od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. W ocenie tego organu Skarżący miał prawo do odliczenia od dochodu kwoty 2.399,28 zł z tego: 2.280 zł z tytułu wydatków poniesionych na opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa, 59,90 zł na zakup sprzętu rehabilitacyjnego oraz 59,38 zł na zakup leków. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że odwołanie skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że stosownie do postanowień art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 poz. 361 z późn. zm.) odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne. Katalog tych wydatków zawarto w art. 26 ust. 7a, zaś zasady i warunki tych odliczeń określone zostały w ust. 7b-7e powyższego artykułu. Podstawowym warunkiem do odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest posiadanie przez osobę niepełnosprawną orzeczenia o zakwalifikowaniu jej do jednego z trzech stopni niepełnosprawności (art. 26 ust.7d ww. ustawy). Zasadniczo wysokość wydatków na cele rehabilitacyjne ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie np. faktura VAT, rachunki, umowy czy dowody przekazania pieniędzy. Są to m.in. poniesione: na zakup leków - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł , jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo); zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego. Niektórych jednak wydatków nie trzeba dokumentować (art.26 ust.7c). Zdaniem organu odwoławczego Skarżący jako osoba niepełnosprawna posiada uprawnienie do odliczenia niektórych wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Tymi wydatkami są wydatki z tytułu korzystania z pomocy przewodnika oraz wydatki poniesione na zakup sprzętu rehabilitacyjnego oraz na zakup leków. Uprawnień do odliczenia wydatków z innych tytułów podatnik nie posiada. Do skorzystania z ulgi w związku z używaniem samochodu konieczne jest, aby samochód był własnością albo współwłasnością osoby niepełnosprawnej. Fakt ten ustala się na podstawie wpisu w dowodzie rejestracyjnym. Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego marki T. TD wynika, że jego właścicielem jest p. F. S. Samo oświadczenie podatnika z [...] marca 2014 r., że jest współwłaścicielem tego samochodu jest niewystarczające. Również przedłożony na etapie postępowania odwoławczego aneks-oświadczenie z [...] grudnia 2015 r. p. F. S., w którym wskazano, że Skarżący podczas transakcji kupna-sprzedaży tego samochodu dołożył się do żądanej kwoty 2 tys. zł, nie stanowi dowodu świadczącego o współwłasności tego samochodu. Podatnik nie przedłożył w trakcie postępowania podatkowego dowodu, który potwierdzałby okoliczność, że jest współwłaścicielem samochodu. Organ wskazał, że w odwołaniu strona zarzuciła nieuwzględnienie wydatków na utrzymanie psa przewodnika. Natomiast treść pisma z [...] lipca 2016 r. dowodzi, że odwołujący w zeznaniu nie uwzględnili odliczenia wydatków z tego tytułu. W takiej sytuacji niezrozumiały jest powyższy zarzut. W ocenie organu niezgodny z prawdą jest zarzut, że organ podatkowy "przekwalifikował" grupę inwalidzką Skarżącego z I na II grupę inwalidzką. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, że organ pierwszej instancji jedynie wskazał, że osoby niepełnosprawne zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa są uprawnione do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej po spełnieniu określonych warunków. Z decyzją nie zgodzili się Skarżący i złożyli skargę do tut. Sądu, wyrażając niezadowolenie z zakwestionowania prawa do odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne związane z używaniem samochodu osobowego oraz na utrzymanie psa asystującego. Zarzucili naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi. W zakresie przedmiotowej sprawy należy wskazać, że na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne. Katalog tych wydatków zawarto w art. 26 ust. 7a u.p.d.o.f., a zasady i warunki odliczeń określone zostały w ust. 7b-7e ww. artykułu. Podstawowym warunkiem, do odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne, który został pozytywnie zweryfikowany w toku postępowania, jest posiadanie przez osobę niepełnosprawną orzeczenia o zakwalifikowaniu jej do jednego z trzech stopni niepełnosprawności (art. 26 ust. 7d u.p.d.o.f.). Zgodnie z art. 26 ust. 7c u.p.d.o.f. w przypadku wydatków, o których mowa, m.in. w ust. 7a pkt 8 u.p.d.o.f., tj.: utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności: 1. wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika; 2. okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego; 3. okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Certyfikat potwierdzający status psa asystującego jest zatem jednym z warunków obligatoryjnych do skorzystania przez podatnika z uprawnienia do odliczenia wydatków w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Wobec nieokazania przez Skarżących dowodu w postaci ww. certyfikatu, organy podatkowe obu instancji, działając w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w dokonanym rozliczeniu prawidłowo nie uwzględniły wydatków w ramach ulgi rehabilitacyjnej poniesionych na utrzymanie psa. Nieuzasadniony jest także zarzut Skarżących dotyczący braku możliwości odliczenia wydatków z tytułu używania samochodu osobowego. Jak słusznie stwierdził organ, co także wynika z akt sprawy, dowód rejestracyjny samochodu osobowego marki S. TD wystawiony został na osobę F. S., a nie na Skarżących. samo natomiast oświadczenie Skarżącego, że jest współwłaścicielem tego pojazdu nie jest przekonującym dowodem w sprawie. Skarżący nie dostarczył żadnego dokumentu współwłasności a zatem należało uznać, co słusznie uczynił organ, że tym, współwłaścicielem nie jest, co w konsekwencji prowadzi do braku możliwości odliczenia wydatków z tego tytułu. Podobne stanowisko zajął już Sąd w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn.. akt I SA/Bk 8/14 w tym zakresie. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 188 o.p. Organ zgromadził bowiem wystarczające dowody w sprawie i nie było już konieczne przeprowadzanie nowych dowodów zgłaszanych przez Skarżących. Nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania (m.in. art. 6, art. 7 i art. 8 KPA w zw. z art. 50 § 3 KPA oraz art. 120, 180 § 1 i art. 190 o.p.) jak już wcześniej podniesiono organ w sposób rzetelny i całościowy zgromadził i rozpoznał materiał dowodowy, zastosował prawidłowo przepisy prawa i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie. Ze względu na powyższe, mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił. .