I SA/Bk 1087/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę Pismem z [...] czerwca 2015 r. Pan J. W. (dalej powoływany także jako Skarżący) zwrócił się do Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. o wydanie zaświadczenia, które potwierdzi obowiązujący stan prawny w Rzeczypospolitej Polskiej o przedstawionej treści: "Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. potwierdza że dochód podatnika J. W. zamieszkałego [...] ul. P. [...] nr PESEL: [...] otrzymywany w Islandii (z tytułu renty inwalidzkiej, z tytułu renty chorobowej, z tytułu niezdolności do pracy - wybór pozostawiam Naczelnikowi P. Urzędu Skarbowego w B.), jest opodatkowany w Polsce podatkiem dochodowym w wysokości 18% ". Postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, gdyż Skarżący żądał potwierdzenia stanu prawnego lub okoliczności faktycznych, które nie wynikały z posiadanych ewidencji i rejestrów lub danych organu. W oparciu bowiem o posiadane dane niezbędne do wydania zaświadczenia, organ stwierdził niezgodność między treścią żądania a stanem rzeczywistym wynikającym z posiadanych danych. W zażaleniu na powyższe postanowienie, Skarżący podniósł, że w 2014 r. występował na piśmie o wydanie zaświadczenia w żądanej formie, jednakże organ I instancji odmawiał wydania zaświadczenia uzasadniając to faktem, że nie można ustalić jaka część świadczenia uzyskanego w Islandii z tytułu emerytury-renty jest emeryturą, a jaka rentą inwalidzką. Zdaniem Skarżącego jego wnioski zostały odrzucone bez merytorycznego uzasadnienia, co stanowi działalnie organu na szkodę podatnika. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że organ podatkowy obowiązany jest wydać zaświadczenie jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów, albo stanu prawnego wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu - art. 306b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, zwana dalej w skrócie: "o.p."). Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie ma charakter materialno-technicznej czynności urzędowej i sprowadza się do potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, ale tylko takich, których informacje znajdują się w dyspozycji organu. W przypadku zaś braku odpowiednich danych, organ nie wydaje zaświadczenia. Treść zaświadczenia nie może tworzyć zatem nowej sytuacji prawnej lub czegokolwiek rozstrzygać. W przedmiotowej sprawie organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez Skarżącego treści, bowiem stwierdził niezgodność między treścią żądania a stanem rzeczywistym wynikającym z posiadanych danych. W latach 2009-2014. Skarżący oprócz świadczenia pieniężnego z Islandii uzyskiwał również dochody w Polsce. W takiej sytuacji stosownie do art. 27 ust. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., zwana dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."), podatek ustala się od sumy wszystkich dochodów zarówno uzyskanych za granicą, jak też i w Polsce, w każdym roku podatkowym według skali podatkowej - art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Ponadto, podatek należny za rok podatkowy, obliczany jest również z uwzględnieniem metody o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wysokość podatku i zobowiązanie podatkowe za lata 2009-2012, ustalone zostały przez organ I instancji od całości dochodów uzyskiwanych w każdym roku podatkowym, bez względu na miejsce położenia źródeł dochodów, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 27 ust. 9 u.p.d.o.f. Natomiast w przypadku lat 2013-2014 dochód stanowiący podstawę obliczenia podatku oraz należny podatek za te lata został przez Skarżącego zadeklarowany w zeznaniach rocznych: PIT-36 za 2013 r. i za 2014 r. Tym samym istniejący stan faktyczny i prawny nie dawał podstaw do wydania Skarżącemu zaświadczenia żądanej treści. Na powyższe postanowienie, Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której opisał historię składanych do organu I instancji wniosków o wydanie zaświadczenia. Zdaniem Skarżącego, organy obu instancji dopuściły się fałszowania stanu prawnego i faktycznego, gdyż mimo że miały obowiązek wydania zaświadczenia żądanej treści tego nie uczyniły. Zdaniem Skarżącego Sąd powinien położyć kres działaniom organów ponad prawem i fałszowania obowiązującego systemu prawnego przez organy podatkowe obu instancji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna została oddalona. Spór w sprawie dotyczy możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącego. Na mocy postanowień art. 306a § 1 i 2 o.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) lub, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 306b § 1 o.p.). Jednocześnie organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 306b § 2 o.p.). Powyższe oznacza, że wydający zaświadczenie organ nie ma jednak kompetencji do wykorzystywania na potrzeby jego wystawienia danych, które nie znajdują się w jego dyspozycji. Zaświadczenie stanowi, bowiem wynikający z dokumentacji, jaką dysponuje, akt wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym (pub. Cezary Kosikowski w: Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX 2013). W kontrolowanej sprawie Skarżący chciał, by Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. wydał zaświadczenie o następującej treści: "Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. potwierdza że dochód podatnika J. W. zamieszkałego [...] ul. P. [...] nr PESEL: [...] otrzymywany w Islandii (z tytułu renty inwalidzkiej, z tytułu renty chorobowej, z tytułu niezdolności do pracy - wybór pozostawiam Naczelnikowi P. Urzędu Skarbowego w B.), jest opodatkowany w Polsce podatkiem dochodowym w wysokości 18%". Tymczasem, jak stwierdził organ, Skarżący oprócz świadczenia pieniężnego z Islandii uzyskiwał również dochody w Polsce. Stosownie zaś do treści art. 27 ust. 9 u.p.d.o.f., podatek ustala się od sumy wszystkich dochodów zarówno uzyskanych za granicą, jak też i w Polsce, w każdym roku podatkowym według skali podatkowej - art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Ponadto, podatek należny za rok podatkowy, obliczany jest również z uwzględnieniem metody o unikaniu podwójnego opodatkowania. W konsekwencji, w tym przypadku podatek ustalany jest nie tylko od świadczenia uzyskanego z zagranicy (w Islandii), ale od sumy wszystkich dochodów uzyskanych zarówno w Islandii, jak też i w Polsce w każdym roku podatkowym według skali podatkowej obowiązującej w poszczególnych latach. Z tych względów wysokość podatku i zobowiązanie podatkowe za lata 2009-2012 określone zostały przez organ I instancji od całości dochodów uzyskiwanych w każdym roku podatkowym, bez względu na miejsce położenia źródeł dochodów. Natomiast w przypadku lat 2013-2014 dochód stanowiący podstawę obliczenia podatku oraz należny podatek za te lata został przez Skarżącego zadeklarowany w zeznaniach rocznych. Tym samym Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. zasadnie odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, gdyż Skarżący żądał potwierdzenia stanu prawnego lub okoliczności faktycznych, które nie wynikały z posiadanych ewidencji i rejestrów lub danych organu. Organ nie posiadał danych, które pozwoliłyby wydać zaświadczenia o żądanej treści. Trzeba zauważyć, że zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy (art. 306a § 4 o.p.). Przestrzeganie zasady związania organu żądaniem strony jest istotne ponieważ wyłącznie, jeśli okoliczności faktyczne lub prawne nie pozwalają wydać wnioskodawcy zaświadczenia o żądanej treści, organ podatkowy zobowiązany jest do odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, poprzez wydanie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 306c o.p.). Organ nie był zatem uprawniony do korygowania żądania Skarżącego i musiał ocenić możliwość wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Bez wpływu na ocenę skarżonego rozstrzygnięcia pozostają dołączone do skargi wystawione przez Naczelnika P. Urzędu Skarbowego zaświadczenie z [...] stycznia 2010 r. oraz pismo z 8 sierpnia 2013 r. W zaświadczeniu z [...] stycznia 2010 r. potwierdzono, że w dacie jego wystawienia organ nie posiadał w swojej ewidencji, rejestrach czy danych, informacji o uzyskaniu przez Skarżącego dochodu w 2009 r. – obowiązek rozliczenia dochodu uzyskanego w 2009 r. spoczywał bowiem na Skarżącym do 30 kwietnia 2010 r. Pismem z 8 sierpnia 2013 r. poinformowano Skarżącego o obowiązkach ciążących na podatnikach osiągających dochody w Polsce z tytułu emerytur i rent z zagranicy bez pośrednictwa płatników. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).