I SA/Bk 1112/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.) sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], określającą P. C. (dalej jako Skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 2.656,00 zł. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodzi, że w 2012 r. Skarżąca prowadziła niezgłoszoną do Urzędu Skarbowego oraz nieopodatkowaną sprzedaż wysyłkową towarów za pośrednictwem portalu internetowego A. Dostawy sprzedanych towarów handlowych, głównie galanterii damskiej i odzieży realizowano za pośrednictwem poczty. Płatność za dostarczony towar regulowano przelewem na posiadane przez podatniczkę rachunki bankowe. Z dokonanych ustaleń wynika, iż w badanym okresie podatniczka zarejestrowana była na portalu internetowym A. pod nazwą użytkowników "a.", "p." oraz "b.". W aukcjach internetowych uczestniczyła zarówno jako sprzedawca i nabywca. Do obsługi konta na portalu internetowym używała telefonu komórkowego oraz poczty elektronicznej [...] i [...]. Z ustaleń kontroli podatkowej zakończonej protokołem kontroli z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz złożonych przez podatniczkę wyjaśnień wynika, iż w 2012 r. ze sprzedaży przedmiotów na internetowym portalu aukcyjnym A. wraz z kosztami przesyłek pocztowych oraz uwzględniając zwroty towarów osiągnęła przychód w kwocie brutto 171.739,77 zł (netto 167.674,61 zł). Kwota ta została wyliczona na podstawie wyciągów z rachunków bankowych dla ww. trzech nicków. Koszty uzyskania przychodu organ pierwszej instancji ustalił na podstawie rachunków bankowych, dowodów nadania przesyłek kurierskich oraz oświadczenia podatniczki w zakresie kosztów opakowań i pakowania przesyłek. Łącznie poniesione wydatki za 2012 r. to kwota 160.710,71 zł. Z akt sprawy wynika, że w okresie objętym postępowaniem, podatniczka nie prowadziła również żadnych ewidencji księgowych. Do ustaleń faktycznych w zakresie przychodów i kosztów podatkowych za kontrolowany okres opisanych w sporządzonym i doręczonym protokole kontroli podatniczka nie wniosła żadnych zastrzeżeń i skorzystała z przysługującego prawa do złożenia korekty deklaracji podatkowej, zgodnie z art. 81b Ordynacji podatkowej. W złożonym w dniu 19 grudnia 2014 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2012 Skarżąca uwzględniła ustalenia kontroli podatkowej. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, co do ustalenia wysokości przychodu osiągniętego z tytułu sprzedaży internetowej. Jego zdaniem uwzględniono w sposób rzetelny i prawidłowy łączną wartość sprzedanych towarów, którą ustalono na podstawie historii rachunków bankowych oraz wyjaśnień podatniczki złożonych w toku kontroli podatkowej. Uzyskany ze sprzedaży przychód został następnie pomniejszony o prawidłowo ustalone koszty uzyskania przychodu. Zastrzeżeń organu odwoławczego nie budzi także okoliczność pozyskania i analiza historii rachunków bankowych podatniczki. Zgromadzone dowody w sprawie zawierają w swej treści wszystkie informacje pozwalające na ustalenie stanu faktycznego. Organ pierwszej instancji ustalił jakimi nickami posługiwała się podatniczka przy sprzedaży oraz jakie rachunki bankowe wykorzystywała do prowadzania sprzedaży wysyłkowej. Zestawiono operacje finansowe w zakresie wpływów oraz zwrotów środków pieniężnych na wykorzystywanych rachunkach bankowych przy sprzedaży towarów na portalu internetowym A. Również strona w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego w złożonych wyjaśnieniach potwierdziła te ustalenia. Przy gołosłownych twierdzeniach oraz braku dowodów na okoliczność uzyskania przychodów w innej kwocie niż wykazano w złożonym zeznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. nie ma podstaw do uwzględnienia złożonej korekty zeznania w dniu 12 maja 2015 r. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w świetle dokonanych ustaleń nie ulega wątpliwości, że sprzedaż miała charakter zarobkowy, gdyż nastawiona była na osiągnięcie zysku. Podatniczka prowadziła sprzedaż we własnym imieniu, a podejmowane działania powodowały powstanie określonych praw i obowiązków. Była zobowiązana do ponoszenia opłat związanych z korzystaniem z portalu aukcyjnego i przesłaniem przesyłek przez pocztę. Ilość przeprowadzonych transakcji sprzedaży w 2012 r. wskazuje z kolei, że prowadzono ją w sposób zorganizowany i profesjonalny. Prowadzona przez podatniczkę sprzedaż towarów miała charakter profesjonalny, zarobkowy i zorganizowany, a więc spełniała ustawowe przesłanki do uznania jej za działalność gospodarczą. Dlatego też należało zaliczyć ją do źródła przychodu wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu PIT-36 w roku podatkowym 2012 złożonego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. przez Panią M. C. oraz przesłuchania M. C., na okoliczność ustalenia przychodów, kosztów uzyskania przychodu, dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie handlu przypadających Skarżącą, organ wskazał, że okoliczności wskazane we wniosku zostały stwierdzone innymi dowodami zebranymi w toku postępowania przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo organ podniósł, że w zeznaniach rocznych składanych przez osoby fizyczne wykazywane są tylko i wyłącznie dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych uzyskane w roku podatkowym przez te osoby. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują (z wyłączeniem małżonków - przy spełnieniu określonych warunków) łącznego opodatkowania dochodów dwóch osób fizycznych. Ponadto jak wynika z załączonego zeznania M. C. przychody i koszty działalności gospodarczej uzyskane zostały z działalności prowadzonej jednoosobowo. Zeznanie za 2012 r. M. C. złożyła zaś wówczas, kiedy znane były przychody i koszty z prowadzonej sprzedaży internetowej prowadzonej przez Skarżącą. Ponadto M. C. nie jest stroną niniejszego postępowania. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie innego wyniku finansowego od wynikającego ze złożonego zeznania PIT-37 za 2012 r.; - art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego; - art. 191, 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób dowolny, z naruszeniem zasady zaufania i prawdy obiektywnej; - art. 229 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, iż organ podatkowy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie tylko w celu uzupełnienia już zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżąca zarzuciła w pierwszej kolejności naruszenie przepisu art. 45 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( j. t. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zmianami).Stanowi on, że "podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku." W niniejszej sprawie decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...] czerwca 2015 r. numer [...] określono skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 2656 zł i było ono odmienne od zadeklarowanej w korekcie zeznania podatkowego, z której to korekty wynikała nadpłata podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. U podstaw decyzji organu podatkowego I instancji leżały ustalenia kontroli nr [...], przeprowadzonej u skarżącej w 2014 r. w zakresie rzetelności i poprawności opłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 i 2013 rok. Niekwestionowane przez skarżącą dowody( także wyjaśnienia samej skarżącej), a tym samym zaakceptowane przez nią wnioski organu pozwalały na konkluzję, iż skarżąca jednoosobowo prowadziła w 2012 roku działalność gospodarczą w zakresie handlu odzieżą. Czyniła to na własny rachunek, we własnym imieniu, poprzez własne rachunki bankowe i przy użyciu własnych nicków, którymi posługiwała się na A. Istotne z punktu widzenia wniosków i oceny dowodów mają ustalenia poczynione w oparciu o wyjaśnienia samej skarżącej. Ocenione zostały jako miarodajne i rzetelne, a także jako korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, w tym z analizą wyciągów bankowych na rachunkach bankowych prowadzonych na rzecz skarżącej. Skarżąca godząc się z ustaleniami kontroli, uwzględniła jej wyniki w złożonym w dniu 19.12.2014 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w 2012 roku. Przyjęcie w decyzji organu podatkowego innej wysokości podatku aniżeli w skorygowanym przez skarżącą zeznaniu podatkowym miało zatem swoje oparcie w dowodach zebranych w trakcie wzmiankowanej kontroli. Organ podatkowy uznał zebrane dowody za kompletne, zupełne i wystarczające do wydania decyzji bez potrzeby uzupełniania tego materiału. Całkowicie nietrafny jest zatem zarzut naruszenia art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 – Ordynacja podatkowa ( t. j. Dz. U. z 2015 r., poz.613 ) poprzez odmowę zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Obowiązek nałożony na organ podatkowy, a przewidziany w art. 187 O.p. został zrealizowany w całości i w ocenie Sądu organ w sposób swobodny - acz nie dowolny- dokonał oceny zebranych dowodów. Uczynił to w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego. Zakres postępowania dowodowego wyznacza organ podatkowy na podstawie przepisu prawa materialnego. Oznacza to, że nie jest celem postępowania dowodowego zebranie wszelkich informacji, a jedynie tych, które niezbędne są i zmierzają do ustalenia ( lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma mieć w sprawie zastosowanie ( vide: wyrok NSA z 15.12.2005 r. IFSK 391/05). Zasadnie - zdaniem Sądu - organ odmówił przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącą, a mianowicie dowodu z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2012 przez M. C. oraz dowodu z przesłuchania M. C. w charakterze świadka. Teza dowodowa obu tych wniosków zmierzać miała do ustalenia przychodów, kosztów uzyskania przychodów, dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie handlu przypadających na P. C. i w istocie zaprzeczyć wiarygodności oraz rzetelności twierdzeń samej skarżącej składanych w trakcie postepowania kontrolnego. Prowadzenie dowodów w tym kierunku niecelowe było także z innych powodów, a mianowicie postępowanie podatkowe dotyczyło P. C., nie zaś M. C. i czynienie ustaleń odnośnie przychodów i kosztów wykazanych w założonym zeznaniu podatkowym za 2012 r. w żaden sposób nie zmierzało do wyjaśnienia sprawy skarżącej. Ponadto przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują (poza małżonkami w ściśle określonych warunkach) łącznego opodatkowania dwóch osób fizycznych. Argumentem ostatnim przemawiającym za trafnością decyzji organu podatkowego jest fakt, iż M. C. składając deklarację podatkową za 2012 r. oświadczyła, iż przychody i koszty działalności gospodarczej uzyskane zostały z działalności prowadzonej jednoosobowo i uczyniła to w okresie, gdy znane już były wyniki kontroli przeprowadzonej u skarżącej oraz znane były przychody i koszty z prowadzonej przez skarżącą sprzedaży internetowej w ramach A. Reasumując – z powyższych powodów - stwierdzić należy całkowitą nieprzydatność dla zgromadzonego materiału dowodowego zaproponowanych przez skarżąca dowodów, tak w zakresie osobowych jak i pozaosobowych źródeł dowodowych. Odnosząc się do kolejnego zarzutu Sąd stwierdza, iż w sprawie nie doszło do wydania decyzji w sposób dowolny, z naruszeniem zasady zaufania i prawdy obiektywnej. Organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Z wyrażonej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy- przy ocenie stanu faktycznego – nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według własnej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych dowodów i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody ocenione zostały także we wzajemnej łączności. Organ dokonał także oceny argumentów i dowodów zaproponowanych prze stronę i wskazał jakie okoliczności zadecydowały o ich pominięciu. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów. Organy wyjaśniły także zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Ostatni z zarzutów, dotyczy naruszenia art. 229 O.p. poprzez przyjęcie, iż organ podatkowy może przeprowadzić dodatkowe postepowanie tylko w celu uzupełnienia już zebranych dowodów i materiałów w sprawie. także nie może się ostać. Wskazany przepis określa granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym, dopuszczając przeprowadzenie, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Błędna jest interpretacja tego przepisu dokonana przez organ, a zawarta w odpowiedzi na skargę, iż organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postepowanie w celu uzupełnienia już zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Doktryna ("Ordynacja Podatkowa, komentarz 2014 r". pod redakcja Barbary Adamiak ) nie wyłącza bowiem dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych w postępowaniu odwoławczym. Powołuje się przy tym na brak takiego zakazu zawartego w Ordynacji podatkowej. Podzielając w całości stanowisko doktryny Sąd zauważa, że dokonana przez organ interpretacja przepisu art. 229 O.p. – aczkolwiek błędna - nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ – odnosząc się do nowych okoliczności wskazanych w skardze, jakoby skarżąca prowadziła działalność gospodarczą wspólnie z siostrą, wskazał na brak wiarygodności tego twierdzenia i na okoliczności, które za taka ocena przemawiają. Przyjął przy tym, że postepowanie dowodowe przeprowadzone w pierwszej instancji nie wymaga uzupełnienia, ustalone bowiem zostały wszystkie istotne mające znaczenie dla sprawy okoliczności faktyczne, które ocenione zostały jako udowodnione. Mając powyższe na uwadze, jako ze skarga okazała się niezasadna, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.).-