I SA/Bk 1121/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2017 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; , Skarżący – J. G. reprezentowany przez pełnomocnika, wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2016 r. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że uzasadnienie wniosku nie pozwala na ocenę, czy wykonanie decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pismem z dnia 22 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że brak wstrzymania jej wykonalności skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącego i wiążąca się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutków. Autor wniosku pokreślił, że sytuacja ekonomiczno-finansowa skarżącego nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jego kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. W ocenie pełnomocnika osiągane przez skarżącego miesięczne dochody wynoszące ok. 2800,00 zł brutto plus dochody żony skarżącego w kwocie 300 zł, nie dają mu możliwości uiszczenia kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności jak też istotnego uszczerbku w jego stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. W ocenie pełnomocnika skarżącego dodatkowe uszczuplenie i tak już niskich środków finansowych Strony pokrywających wyłącznie elementarne miesięczne potrzeby życiowe podstawowej komórki społecznej jaką jest rodzina, spowoduje poważne oraz realne zagrożenie dla funkcjonowania i bytu gospodarczego Skarżącego. Na poparcie powyższego stanowiska do wniosku załączono: oświadczenie skarżącego z dnia [...] października 2016 r. o wysokości miesięcznych dochodów i kosztów utrzymania rodziny skarżącego; świadectwo wysokości wynagrodzenia skarżącego na stanowisku Kwalifikowany Pracownik Ochrony w P. S.A. Ochrona Sekcja Ochrony S. otrzymanego w dniu 2016/08/[...], 2016/09/[...] z 2016/10/[...]; dwie deklaracje podatkowe Strony PIT-11 za rok 2015 wystawione przez P. S.A. oraz Polski Związek Działkowców oraz zaświadczenie o wynagrodzeniu M. G. z tytułu umowy zlecenie za miesiąc wrzesień 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w powyższym przepisie ochrona tymczasowa stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedną z przesłanek stanowiących podstawę dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co oznacza możliwość wystąpienia takiej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei o drugiej z przesłanek, a więc o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności, mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy przy tym wskazać, że o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd orzeka na wniosek skarżącego, przez co to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia tegoż wniosku tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony postępowania, która winna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem prawidłowego uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie Sądu złożony w ramach niniejszego postępowania kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie pozwala przyjąć, aby wobec skarżącego zaistniały przesłanki przemawiające za zastosowaniem ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z przedstawionych dokumentów i oświadczeń bezspornie wynika, że skarżący zatrudniony jest na stanowisku Kwalifikowany Pracownik Ochrony w P. S.A. z wynagrodzeniem miesięcznym ok. 2800 zł brutto, a żona skarżącego zatrudniona jest na umowę zlecenia i we wrześniu 2016 roku otrzymała wynagrodzenie w kwocie 300 zł brutto. Analizując powyższe dokumenty Sąd doszedł do wniosku, że nie odzwierciedlają one pełnej sytuacji majątkowej oraz osobistej skarżącego. W szczególności pełnomocnik strony skarżącej milczeniem pominął fakt, iż skarżący oprócz zatrudnienia w spółce P. S.A. prowadzi też osobiście działalność gospodarczą "W.", w ramach której również uzyskuje dochody, chociażby z umowy dzierżawy powierzchni zawartej w dniu [...] września 2013 r. i dołączonej do akt postępowania. Zauważyć w tym miejscu należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd bierze pod uwagę nie tylko okoliczności wskazane we wniosku ale także wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 209/08, CBOSA). Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił wysokości dochodu z tego tytułu, a wśród złożonych dokumentów brak jest zeznania podatkowego za rok 2015. Tym samym brak jest możliwości ustalenia rzeczywistej sytuacji dochodowej i majątkowej skarżącego. W złożonym oświadczeniu skarżący nie wskazał też, ażeby posiadał jakiekolwiek obciążenia finansowe, brak jest też informacji o posiadanych oszczędnościach. Wyjaśnić dodatkowo należy, że utrata płynności finansowej czy uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; Lex nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki wykonania zobowiązania pieniężnego są bowiem z natury rzeczy odwracalne. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682 – powołane orzeczenia dostępne w CBOSA). Na tym etapie postępowania, nie mogą również odnieść zamierzonego rezultatu twierdzenia pełnomocnika skarżącego, w których zmierza on w istocie do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. nie można bowiem oceniać zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a jakiekolwiek rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie prowadziłoby do swoistego "przedsądu" - przed właściwym, merytorycznym rozpoznaniem sprawy. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia,