I SA/Bk 113/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług od importowanego samochodu osobowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], w której określono M. K. (dalej Skarżący) podatek akcyzowy i podatek od towarów i usług od sprowadzonego z USA samochodu osobowego V., objętego procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w firmie U. M. S. uzyskano od właścicielki komisu wydruk transakcji zakupu samochodów (C.), realizowanych zarówno na potrzeby własne, jak też (jako pośrednik) na rzecz innych osób w Polsce. Transakcje te były dokonywane na aukcjach Domu Aukcyjnego C. w USA. W trakcie analizy tego dokumentu, jak też w wyniku dalszego postępowania, ustalono, że w powyższym dokumencie ujęty jest m.in. samochód osobowy V. o danych pokrywających się z pojazdem zgłoszonym według SAD [...] z dnia [...] maja 2008 r. Według wykazu, przedmiotowy pojazd został zakupiony na aukcji za kwotę 10.435 USD, podczas gdy w zgłoszeniu celnym zadeklarowano wartość 5.500 USD. Dyrektor Izby Celnej odwołał się do art. 181a ust. 2 w związku z art. 178 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r. z późn. zm.) i podniósł, że jeżeli organy celne mają wątpliwości odnośnie zadeklarowanej wartości celnej, mogą zażądać przedstawienia uzupełniająco każdej informacji lub dodatkowego dokumentu potrzebnego dla ustalenia wartości celnej towarów. Jeżeli wątpliwości te pozostają, to organy celne powinny przed podjęciem ostatecznej decyzji podać danej osobie na piśmie, o ile się o to zwróciła, powody wątpliwości i dać jej możliwość ustosunkowania się do nich. Stosując powyższe przepisy, organy celne nie muszą ustalić wartości celnej metodą wartości transakcyjnej (art. 181a ust 1 rozporządzenia). Z akt sprawy wynika, że organ zachował powyższą procedurę, informując stronę zarówno o powziętych wątpliwościach co do deklarowanej wartości celnej, jak i zapewniając stronie możliwość ustosunkowania się do materiału dowodowego. Jednak wyjaśnienia przedkładane przez stronę nie znalazły potwierdzenia w treści innych dowodów zebranych w postępowaniu. Skarżący w swoich wyjaśnieniach twierdził m.in., że przedmiotowe auto nie zostało zakupione za pośrednictwem firmy U. Oferta zakupu została wyszukana przez jego siostrę, mieszkającą na stałe w USA, która gotówką uiściła należność za pojazd na rzecz firmy M. Skarżący nie potrafił jednak wyjaśnić, dlaczego firma U. figuruje jako nabywca w wystawionym w USA tytule własności zakupionego pojazdu. W toku postępowania, do celów porównawczych, organ włączył do akt sprawy dokument zakupu pojazdu marki C. rok produkcji 2008, tytuł własności przedmiotowego pojazdu oraz dokument zakupu motocykla marki H. rok prod. 2008 wraz z tytułem własności. Powyższe pojazdy zostały zakupione przez Skarżącego w USA na aukcji C. za pośrednictwem firmy U. i w sprawie importu tych pojazdów prowadzone były postępowania podatkowe, których stroną był również Skarżący. Załączone rachunki zakupu pojazdu marki C. i motocykla marki H. mają identyczną szatę graficzną jak dokument zakupu przedmiotowego samochodu marki V. Widnieje na nich informacja, iż zapłaty za zakupiony pojazd należy dokonać na wskazany rachunek bankowy R. Ponadto na tytułach własności samochodu marki C. i motocykla marki H., podobnie jak w przypadku importowanego V., jako kupujący została wpisana firma U. Podczas przesłuchania na Komisariacie Policji II w B. Skarżący wyjaśnił, iż zakupu samochodu marki C. i motocykla marki H. dokonał na aukcjach C., otrzymując kody dostępu od Pana K. S. Organ odwoławczy zauważył, że dokument C., zgodnie z wyjaśnieniem M. S., przedstawia zakupy dokonywane przez firmę za okres od [...].01.2008 r. do [...].12.2010 r. Z uwagi na fakt, że Pani S. nie prowadziła osobiście szczegółowego wykazu zakupów pojazdów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na żądanie zespołu kontrolującego przedłożyła wydruk z systemu aukcyjnego, zawierający poszczególne transakcje wygenerowane przez program komputerowy aukcji C., jako potwierdzenie dokonywanych transakcji za pośrednictwem tego domu aukcyjnego. Data sprzedaży pojazdu wskazana w treści ww. raportu sprzedaży jest tożsama z datą widniejącą na rachunku załączonym do przedmiotowego zgłoszenia celnego, co dodatkowo przemawia za faktem, iż ten pojazd został zakupiony za pośrednictwem domu aukcyjnego C. Zatem na podstawie zebranego materiału należy uznać, że zakupu przedmiotowego pojazdu V. dokonano za pośrednictwem firmy U. Zdaniem organu odwoławczego, wyżej wykazane okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do zakwestionowania deklarowanej wartości transakcyjnej ww. auta na podstawie art. 181a ww. rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93. Przedłożone przez stronę wyjaśnienia nie mogły bowiem rozwiać zaistniałych wątpliwości organu celnego l instancji co do zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości transakcyjnej w kwocie 5.500 USD. Uwzględniając treść przepisów art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. z art. 181a ww. rozporządzenia i zaistniałą konieczność zweryfikowania należności podatkowych (na tym etapie brak było już możliwości określenia kwoty długu celnego ze względu na przedawnienie), organ celny l instancji był zobowiązany do określenia wartości celnej pojazdu do celów podatkowych przy zastosowaniu innej metody ustalania wartości celnej, niż metoda wartości transakcyjnej, określona w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Naczelnik Urzędu Celnego zastosował art. 31 tego aktu prawnego i wykorzystał dane zawarte w przedłożonej przez stronę opinii nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., sporządzonej przez biegłego - rzeczoznawcę samochodowego S. A., który dokonał ustalenia rynkowej wartości przedmiotowego pojazdu. Organ pierwszej instancji dokonał analizy ww. dokumentu, po czym ustalił wartość celną przedmiotowego samochodu, przyjmując jako punkt wyjściowy kwotę wartości rynkowej 42.776 zł brutto (bez uwzględnienia wyliczonej korekty z tytułu współczynnika zbywalności). Od ustalonej, wskazanej wyżej kwoty wartości rynkowej, organ celny l instancji odjął przyjętą na podstawie wyjaśnienia wydawnictwa Info-Ekspert średnią marżę handlową w wysokości 10%, następnie obowiązujące cło w wysokości 10%, kwotę podatku akcyzowego -13,6% oraz podatku VAT - 22%, uzyskując wartość celną pojazdu w kwocie 25.502 zł, która to wartość została przyjęta do obliczenia podstawy opodatkowania przedmiotowego towaru w nowej wysokości. Organ odwoławczy stwierdził, że w treści zaskarżonej decyzji prawidłowo obliczono zarówno podstawy opodatkowania jak i kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. Odwołał się przy tym do treści art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 1 pkt 4, art. 22 ust. 2, art. 75 ust. 3, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 3 pkt ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 z późn. zm.), § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego oraz art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 38 ust. 2, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.). Dyrektor Izby Celnej nie podzielił zarzutów odwołania. Wyjaśnił również, że decyzja została podjęta w odniesieniu do zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług, które nie uległo przedawnieniu, w związku z jego zabezpieczeniem na ruchomości należącej do strony. W dniu [...] grudnia 2013 r. został bowiem ustanowiony zastaw skarbowy na samochodzie osobowym, stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący wywiódł skargę do Sądu, w której podniósł zarzut przedawnienia i wniósł o umorzenie postępowania celnego na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący wniósł ponadto o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyjęcie wartości transakcyjnej, jako wartości celnej przedmiotowego pojazdu z uwzględnieniem kosztów transportu, które zostały wykazane w zgłoszeniu celnym nr [...]. Zażądał również nakazanie organowi zniesienia zastawu skarbowego dotyczącego przedmiotowego samochodu osobowego, jako wprowadzonego niezgodnie z Konstytucją RP. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił ponadto naruszenie i błędną wykładnię art. 29 i art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 122, art. 139 § 2, art. 180 § 1, art. 191, art. 210 § 4 i art. 239b Ordynacji podatkowej jak też art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93. Zdaniem strony organ bezpodstawnie zakwestionował wiarygodność przedłożonych dokumentów opierając się jedynie na zestawieniu zakupów dokonanych za pośrednictwem serwisu C. przez firmę U. M. S. Wyżej wymienione zestawienie oprócz tego, że nie jest w żaden sposób potwierdzone, to również nie ma znaczenia w sprawie, gdyż samochód strona kupiła zgodnie z oryginalną fakturą zakupu, dokumentującą całkowitą zapłaconą cenę za pośrednictwem siostry Skarżącego, posiadającej obywatelstwo amerykańskie i mieszkającej na stałe w USA od firmy M. Zdaniem Skarżącego wycena biegłego S. A. nie została wykonana zgodnie z Instrukcją Określania Wartości Pojazdów Nr [...]. Pominięcie wszystkich obowiązkowych korekt ujemnych, niezbędnych do prawidłowego określenia wartości pojazdu oraz zastosowanie tylko tych, które znacząco podnoszą wartość pojazdu jednoznacznie mówi, iż wycena jest nieobiektywna i zrobiona na potrzebę i korzyść urzędu celnego, tak aby uzyskać jak najwyższą wartość pojazdu uszkodzonego. Niedopuszczalnym działaniem jest również wybiórcze podejście do wyceny wartości sporządzonej przez rzeczoznawcę i wykorzystywanie przez urząd celny jedynie parametrów i korekt korzystnych dla siebie. Naczelnik Urzędu Celnego dowolnie podwyższył wartość nie uznając współczynnika zbywalności. Ponadto nie można opierać się całkowicie na wycenie S. A., ponieważ nie oglądał on osobiście samochodu, a dokonanie osobistych oględzin przez rzeczoznawcę jest podstawą jego wiarygodności. Jedynie miarodajną informacją jest ustalenie wartości pojazdu po uzyskaniu informacji z firmy ubezpieczeniowej w USA, która przejęła pojazd odnośnie rzeczywistego rozmiaru uszkodzeń i ustalenie ceny jego sprzedaży. W ocenie strony skarżącej organ celny nie wziął po uwagę ofert internetowych z rynku USA, które dokumentują niską cenę samochodów używanych, zawierających w wpis "s.". Dodał, że samochód uszkodzony nie przedstawia na tamtejszym rynku prawie żadnej wartości ze względu na nieopłacalność jego naprawy, wynikającą z wysokich stawek za roboczogodzin w warsztatach. Cena końcowa zakupu pojazdu wynika tylko i wyłącznie z prawa popytu i podaży oraz umiejętności negocjacyjnych stron. Skarżący podniósł, że ustalenie zaniżenia ceny transakcyjnej przez porównanie z innymi powinno odnosić się do cen stosowanych na rynku, z którego towar pochodzi. W tym przypadku, zgodnie ze znajdującymi się w zgłoszeniu celnym ofertami z aukcji cena transakcyjna wcale nie odbiega od innych cen samochodów uszkodzonych i nie jest na pewno "rażąco zaniżona". Organ w sposób jak najbardziej dowolny określił również zwyczajową marżę na 10%. Skarżący podkreślił ponadto, że organy celne mogą stosować metody ustalania wartości celnej inne niż metoda wartości transakcyjnej, ale tylko w przypadku, gdy wartość transakcyjna nie istnieje albo, gdy nie może być zaakceptowana jako wartość celna. Wartość transakcyjna nie istnieje wtedy, gdy towary nie pochodzą ze sprzedaży (gdy dostawa ma charakter dostawy bezpłatnej, towar importowany jest na zasadzie konsygnacji, przez pośredników, w ramach umów najmu, dzierżawy czy innych, o charakterze czasowym, towar importowany jest w istocie towarem użyczonym, czy też towar importowany jest w celu zniszczenia w kraju importu). Wartość transakcyjna nie może być zaakceptowana jako wartość celna jedynie wówczas, gdy następuje zniekształcenie ceny spowodowane pewnymi warunkami (osoby są ze sobą powiązane albo sprzedawca otrzymuje późniejsze korzyści z użytkowania przedmiotu transakcji przez nabywcę) lub w rezultacie pewnych ograniczeń w dysponowaniu lub użytkowaniu towaru przez kupującego. Zatem organ celny nie miał podstaw do odrzucenia metody wartości transakcyjnej i ustalenia wartości celnej metodą "ostatniej szansy". Strona uznała również za niezasadne nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej (postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r.). Organ celny nie uprawdopodobnił bowiem w dostatecznym stopniu, że po stronie podatnika powstał obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz nie było żadnych innych przesłanek z art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej. Zwłoka w postępowaniu wynika wyłącznie z opieszałości Urzędu Celnego. Dodatkowo organ nie uchylił postanowienia o zawieszeniu obowiązku uiszczenia zapłaty, wobec tego w obrocie prawnym istnieją dwa sprzeczne ze sobą postanowienia. Skarżący zarzucił również, że organ nie wziął pod uwagę wycen zrobionych przez J. S. oraz kalkulacji kosztów naprawy wykonanej przez zakład blacharsko lakierniczy, dostarczonej w celu urealnienia wartości uszkodzonego pojazdu. Nie podważył też opinii S. A. z dnia [...] lipca 2013 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w B., orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego sygn. SK 40/12 z dnia 8 października 2013 r. nie powinno mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem stan faktyczny i prawny, w którym orzekał Trybunał Konstytucyjny był inny niż w przedmiotowej sprawie. Wyrok dotyczył przede wszystkim kwestii zabezpieczenia hipoteką zobowiązania podatkowego w trakcie kontroli podatkowej. Natomiast w przedmiotowej sprawie podstawą ustanowienia zastawu skarbowego była decyzja, nie zaś tytuł wykonawczy. Ustanowienie zastawu skarbowego nie nastąpiło w wyniku egzekucji administracyjnej, ani też w trybie art. 33 i art. 33a Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy przywołując treść uzasadnienia wyroku uznał, że podstawowym zarzutem, jaki Trybunał postawił wobec art. 70 § 6 ordynacji podatkowej, było to, że dwie grupy podmiotów podlegających kontroli podatkowej (których należności zostały zabezpieczone hipoteką przymusową oraz których należności zostały zabezpieczone w inny sposób) są na skutek zaskarżonego przepisu potraktowane w inny sposób tj.: zobowiązania podatkowe pierwszej grupy nie podlegają przedawnieniu podczas gdy przedawnienie zobowiązań podatkowych drugiej grupy na czas trwania zabezpieczenia ulega jedynie zawieszeniu (a po wygaśnięciu zabezpieczenia biegnie w dalszym ciągu. Wskazane zróżnicowanie zasad przedawnienia prowadzi, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, do odmiennego pod względem czasowym poziomu ochrony własności i praw majątkowych, z których po zakończeniu kontroli podatkowej egzekwowane będą należności podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę uwzględniono z uwagi na zasadność podniesionego w niej zarzutu wydania decyzji z naruszeniem art. 70 § 1 ordynacji podatkowej. Stwierdzone naruszenie prawa skutkowało wydaniem decyzji po upływie terminu przedawniania, tym samym miało wpływ na wynik sprawy. W myśl postanowień art.70 § 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Mając na uwadze treść art.70 §1 ordynacji podatkowej oraz fakt powstania długu celnego w dniu [...] maja 2008 r. (data zgłoszenia celnego nr [...]), oraz zobowiązań w podatku akcyzowym oraz podatku od towarów i usług należało uznać, że termin przedawnienia zobowiązań podatkowych upłynął w dniu [...] grudnia 2013 r. Tymczasem zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Celnej wydał w dniu [...] stycznia 2014 r. tj. niewątpliwie po upływie terminu przedawnienia. Możliwość orzekania w sprawie po upływie okresu, przedawnienia organ odwoławczy wywiódł z faktu ustanowienia w dniu [...] grudnia 2013 r. zastawu skarbowego na samochodzie osobowym V. stanowiącym własność Skarżącego oraz treści art.70 §8 ordynacji podatkowej, zgodnie z którą nie ulęgają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym . Dokonując wykładni art.70 § 8 ordynacji podatkowej przez pryzmat zastrzeżeń konstytucyjnych zawartych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r. w sprawie o sygn. SK 40/12, Sąd doszedł do przekonania, że Dyrektor Izby Celnej zaskarżona decyzję wydał z naruszeniem art. 70 §1 ordynacji podatkowej. Wspomniany wyrok Trybunału, co prawda dotyczył art.70 § 6 ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., jednakże z uwagi na to, że zawarta w nim norma prawna została powtórzona i rozszerzona (o zastaw skarbowy) w art.70 § 8 ordynacji podatkowej (na co zwrócił uwagę sam Trybunał) w sposób oczywisty mają do niego zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w wyroku o sygn. SK 40/12. Powyższe pozwala uznać, że mocą tego orzeczenia jednoznacznie zostało obalone także domniemanie konstytucyjności art. 70 § 8 o.p. w brzmieniu nadanym od 1 stycznia 2003 r. We wspomnianym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, który w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. stanowił, iż nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zaległość podatkowa może być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Zgodnie zaś przepisem art. 64 ust. 2 Konstytucji własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, Uzasadniając swoje stanowisko Trybunał Konstytucyjny wskazał, że rozwiązanie z art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, różnicuje w sposób istotny zakres czasowy odpowiedzialności podatnika w zależności od arbitralnego i przypadkowego kryterium tj., posiadania lub nieposiadania składników majątkowych pozwalających na ustanowienie zabezpieczenia w formie hipoteki przymusowej. W takiej sytuacji obowiązkiem sądu dokonującego kontroli legalności decyzji organu było uwzględnienie zastrzeżeń konstytucyjnych zawartych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. SK 40/12 i zakwestionowanie legalności stanowiska organu, który powołuje się na brak przedawnienia właśnie z uwagi na treść art. 70 § 8 ordynacji podatkowej Jak słusznie wskazał WSA w Lublinie w sprawie o sygn. I SA/Lu 770/13, "Sąd w takiej sytuacji ma obowiązek wydać orzeczenie, które wpisze się w proces przywracania stanu konstytucyjności. Powinien (w rozumieniu obowiązku) wydać rozstrzygnięcie najbardziej zgodne z Konstytucją, a przez to wpisać się w proces konstytucjonalizacji orzecznictwa sądowego. Nie może podlegać wątpliwości, że założeniem jest działanie sądów, które będzie realizowało standard prawa zgodny z Konstytucją i sądy mają obowiązek korzystać z prawnych instrumentów dla realizowania tego założenia" (opubl. w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela powyższy pogląd i przyjmuje za swój. Reasumując należy uznać, że doszło do obalenia domniemania konstytucyjności nie tylko art. 70 § 6 w brzmieniu do końca 2002 r., ale i § 8 o.p. w brzmieniu obowiązującym od 2003 r. To z kolei pozwala uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem przepisów niezgodnych z Konstytucją, tym samym nie mogła zostać zaaprobowana, jako spełniająca kryterium legalności. Obalenie przez Trybunał Konstytucyjny domniemania konstytucyjności art. 70 § 6 o.p. w okresie do 31 grudnia 2002 r., a od dnia 1 stycznia 2003 r. art. 70 § 8 o.p. oznacza, że w okresie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych zastawem bieg terminu ich przedawnienia biegł nadal. Powyższe oznacza, że w sytuacji gdy nie wystąpiły w sprawie inne przesłanki przerwy czy zawieszenia biegu terminu przedawnienia, to wygasły one z mocy prawa (art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 § 1 o.p.). Mając na względzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. SK 40/12, Sąd dokonując prokonstytucyjnej wykładni art.70 § 8 ordynacji podatkowej, przyjął, że ustanowienie w dniu [...] grudnia 2013 r. zastawu skarbowego na samochodzie osobowym V. stanowiącym własność Skarżącego nie miało żadnego wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązań, które wygasły z dniem [...] grudnia 2013 r. Powyższe spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). O wstrzymaniu uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art.152 wspomnianej ustawy. Rozpoznając sprawę organy zobowiązane będą uwzględnić prokonstytucyjną wykładnię art.70 § 8 ordynacji podatkowej dokonaną przez sąd.