I SA/Bk 1190/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające jego wydanie postanowienie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z [...].05.2014 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego P. D. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], w którym odmówiono wierzycielowi P. D. umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 12.330,40 zł, powstałych w postępowaniu egzekucyjnym przeprowadzonym wobec majątku A. B. i D. B. w sprawie [...]. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 64e ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) – dalej w skrócie: "u.p.e.a.". Wskazał, że umorzenie kosztów postępowania egzekucyjnego ma charakter fakultatywny, a ulga ta udzielana jest na zasadzie uznania administracyjnego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, analiza zebranego materiału nie daje wystarczających podstaw dla uznania, że za umorzeniem kosztów przemawia ważny interes publiczny. Organ nie zgodził się, że przedmiotowa sprawa ma charakter wyjątkowy z uwagi na okoliczności, w jakich doszło do powstania kosztów i obciążenia nimi wierzyciela. Fakt, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. został wyznaczony przez sąd do prowadzenia łącznej egzekucji nie przesądza, że sprawa ma charakter wyjątkowy. Powyższą kwestię regulują bowiem przepisy prawa tj. art. 773 k.p.c. i 62 u.p.e.a., a sytuacja w której organ egzekucyjny zostaje wyznaczony przez sąd do dalszego łącznego prowadzenia egzekucji nie należy do wyjątków. Wierzyciel nie może również uchylić się od obowiązku pokrycia kosztów postępowania egzekucyjnego nieuiszczonych przez zobowiązanego, z tego powodu, że postępowanie prowadzone przez organ egzekucyjny było nieefektywne. Nie jest to także powód, dla którego obciążające go koszty egzekucyjne winny być umorzone. W interesie publicznym leży równe traktowanie stron postępowania, a co za tym idzie egzekwowanie kosztów egzekucyjnych powstałych zgodnie z obowiązującym prawem. Koszty egzekucyjne są dochodem budżetu Państwa i ich umorzenie może nastąpić jedynie w wyjątkowych sytuacjach. Za sytuację taką nie można uznać chwilowo gorszej sytuacji finansowej wierzyciela. W ocenie organu odwoławczego nie sposób też uznać, że obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi jest gospodarczo nieuzasadnione. W interesie gospodarczo uzasadnionym jest, aby wierzyciel, z którego inicjatywy doszło do powstania kosztów egzekucyjnych, poniósł te wydatki. Wnosząc o prowadzenie egzekucji wierzyciel nie jest w stanie przewidzieć przebiegu, efektywności i sposobu zakończenia postępowania egzekucyjnego. Powinien jednak liczyć się z możliwością powstania kosztów oraz faktem, że w przypadku nieściągnięcia ich od dłużnika obciążą go jako wierzyciela. Fakt, że konieczność poniesienia kosztów egzekucyjnych wpłynie niekorzystnie na możliwości finansowe jako pracodawcy (zaniechanie wypłat premii czy konieczność redukcji zatrudnienia), nie zwalnia z obowiązku zapłaty powstałych kosztów w niniejszej sprawie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, z materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika ponadto, by Skarżący nie był w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (art. 64e § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika natomiast, iż Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie najmu nieruchomości, z której uzyskuje dochód w wysokości około 22.000 zł netto miesięcznie, zaś żona uzyskuje dochody w wysokości 1.808,10 zł netto miesięcznie. Posiada dwie nieruchomości zabudowane, dla których prowadzone są księgi wieczyste, a także udziały w spółce w wysokości 50 % oraz akcje. Strona posiada dom jednorodzinny, koszty utrzymania wynoszą miesięcznie około 2.000,00 zł. Skarżący zaciągnął kredyt w wysokości 1.500.000 zł oraz 450.000 CHF. Łączna suma spłat wynosi około 18.500,00 zł miesięcznie. Wskazał również, że jego obroty maleją, zmniejsza się przepływ środków finansowych, zwiększa się suma zadłużenia oraz rosną kwoty odsetek od zobowiązań. Organ uznał, że analiza sytuacji finansowej Skarżącego wskazuje, że pomimo posiadania zobowiązań kredytowych uzyskuje on dochody przekraczające sumę zobowiązań. Posiadany przez stronę znaczny majątek pozwala na uregulowanie kosztów egzekucyjnych. Odnosząc się do zastrzeżeń co do wysokości kosztów egzekucyjnych i zasadności obciążenia wierzyciela przedmiotowymi kosztami, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że zarzuty powyższe nie mogą być uwzględnione w trakcie postępowania w zakresie umorzenia tych kosztów. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę do Sądu, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) art. 64e § 2 i 3 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w tym przepisie, tj. w ocenie organu nie występuje ważny interes publiczny, sytuacja majątkowa wierzyciela pozwala na obciążenie wierzyciela kosztami i takie obciążenie jest gospodarczo nieuzasadnione, podczas gdy ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że ww. przesłanki występują; 2) naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zasady praworządności i zasady słusznego interesu obywateli (art. 7 K.p.a.), zasady pogłębiania zaufania (art. 8 K.p.a.), poprzez brak równego traktowania stron i obciążenie Skarżącego kosztami egzekucyjnymi, mimo że inni wierzyciele takimi kosztami nie zostali obciążeni, ponadto Skarżący nie wnosił o wszczęcie egzekucji przez organ administracji, organ nie doprowadził do zaspokojenia wierzyciela w żadnym stopniu, zaś sam wyegzekwował koszty egzekucyjne w kwocie 1.600,04 zł, które to pokrywają wydatki organu związane z egzekucją. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę Sąd wskazał, że zgodnie z art. 64e § 2 u.p.e.a., koszty egzekucyjne mogą być umorzone, min. jeżeli: stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że: nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1); za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2). Decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny istnienia w sprawie określonych przesłanek może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie, co do umorzenia kosztów egzekucyjnych znajduje się wyłącznie w gestii organu egzekucyjnego. Konstrukcja uznania administracyjnego nie oznacza pełnej dowolności w tym zakresie organu egzekucyjnego. Decydujące znaczenie ma bowiem to czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy stwierdzono istnienie przesłanek umorzenia. Możliwość negatywnego rozstrzygnięcia w takiej sytuacji nakłada na organ egzekucyjny obowiązek szczególnie starannego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Umorzenie kosztów egzekucyjnych jest przywilejem o charakterze finansowym i strona wnosząca o uzyskanie takiej ulgi winna dołożyć należytej staranności w celu wykazania okoliczności faktycznych, od których istnienia zależałoby umorzenie. Sąd zauważył, że sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organy egzekucyjne prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i czy dokonana ocena mieściła się w ustawowych granicach ( art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Kontrola ta jest więc ograniczona, co oznacza, że sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, bowiem stanowi ono wyłączną kompetencję organu administracji. Sąd wskazał także, że wyrokiem z 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 57/14 oddalił skargę P. D. na rozstrzygnięcie w przedmiocie obciążenia go, jako wierzyciela, spornymi kosztami egzekucyjnymi. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku P. D., zaskarżając go w całości, zarzucił naruszenie prawa materialnego: 1. art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na rażąco błędnej ocenie, że w przypadku skarżącego brak jest podstawy do umorzenia kosztów egzekucyjnych pomimo, że za umorzeniem kosztów przemawia ważny interes publiczny; 2. art. 64e § 3 w zw. z art. 64 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy stwierdzono nieściągalność obowiązku dochodzonego od dłużnika a jednocześnie zobowiązany do poniesienia tych kosztów skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej obciążenie wierzyciela tymi kosztami jest gospodarczo nieuzasadnione. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i uwzględnienie skargi i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy o umorzeniu kosztów. Nadto wniósł o zasadzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny skargę uznał za uzasadnioną jednak w związku z zachodzącą w sprawie niniejszej sytuacją, która stała u podstaw uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 9/09, to znaczy taka, w której po wniesieniu skargi kasacyjnej przez stronę Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją RP aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane zaskarżone orzeczenie. Jak stwierdził Sąd w przywołanej uchwale, w takim przypadku, jeżeli niekonstytucyjny przepis nie został wskazany w podstawach kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny powinien zastosować bezpośrednio przepisy art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji RP i uwzględnić wyrok Trybunału nie będąc związanym treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA zaznaczył również, że uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego są wiążące na podstawie, w sposób i w trybie prawnym o jakim mowa w art. 269 p.p.s.a. Podniósł także, że wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny, sygn. akt SK 31/14 (Dz. U. z 2016 r., poz. 1244) orzekł, że art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, oraz że art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. U podstaw tego rozstrzygnięcia legło stwierdzenie niezgodności z zasadami konstytucyjnymi wskazanych wyżej przepisów u.p.e.a. Sąd podzielił przy tym wyrażony już w przedmiotowym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1021/16). Jak wskazał w uzasadnieniu wyroku, skarga kasacyjna została złożona przed wydaniem przytoczonego powyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny w toku postępowania kasacyjnego wyroku orzekającego o niekonstytucyjności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane kontrolowane w sprawie postanowienie, w jego ocenie, nie pozostaje bez znaczenia dla oceny jego legalności. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepisy - stanowiące w rozpoznawanym przypadku podstawę materialnoprawną obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, który, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, będzie zobowiązany dokonać ponownej kontroli zaskarżonego postanowienia mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14 (Dz. U. z 2016 r. poz. 1244). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga jest uzasadniona. Na wstępie zaznaczyć należy, że na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd rozpoznając ponownie sprawę jest związany wykładnią zastosowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze trzeba wskazać, że przepisy - stanowiące w rozpoznawanym przypadku podstawę materialnoprawną obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi - zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP. W swoich rozważaniach Trybunał wywiódł, że "brak określenia górnej granicy opłat egzekucyjnych oraz opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w przypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale z perspektywy dłużnika stają się jedynie dodatkową sankcją pieniężną". Trybunał wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym są więc zbliżone do podatku. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ogranicza kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością. Trybunał stwierdził bowiem, że: 1. Art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599) w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji. 2. Art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji. 3. Art. 64 § 8 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości obniżenia opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 tej ustawy i opłaty manipulacyjnej w razie umorzenia postępowania z uwagi na dobrowolną zapłatę egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji. 4. Art. 64 § 1 pkt 1-5, 7, 11, 12 i art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat egzekucyjnych i opłaty manipulacyjnej, nie są niezgodne z art. 217 Konstytucji. Niezależnie od tego, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż w rozpatrywanej skardze konstytucyjnej zakwestionowany został cały art. 64 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599; dalej: u.p.e.a.). W przepisie tym wymieniono w czternastu punktach czynności egzekucyjne dotyczące należności pieniężnych, za które pobierane są opłaty, oraz wskazano zasady pobierania tych opłat. Do czynności tych zalicza się na przykład: pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanego (pkt 1), zajęcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego (pkt 2), zajęcie wynagrodzenia za pracę (pkt 3), zajęcie ruchomości (pkt 5), ogłoszenie sprzedaży zajętej nieruchomości (pkt 10), spisanie na miejscu u zobowiązanego protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego (pkt 14). W przypadku skarżącej opłata egzekucyjna została naliczona z tytułu zajęcia przez organ egzekucyjny praw majątkowych w postaci udziałów w spółkach. Podstawą prawną ostatecznej decyzji ustalającej wysokość opłaty egzekucyjnej w sprawie skarżącej był więc wyłącznie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Pozostałe jednostki redakcyjne art. 64 § 1 u.p.e.a. nie stanowiły natomiast podstawy orzekania przez organ administracji o wolnościach, prawach lub obowiązkach skarżącej. W tym zakresie skarga konstytucyjna nie spełnia więc podstawowego warunku dopuszczalności orzekania przez Trybunał. W związku z powyższym postępowanie w zakresie badania zgodności art. 64 § 1 pkt 1-3 oraz 5-14 u.p.e.a. z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji Trybunał na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK z 1997 r. w związku z art. 134 pkt 3 ustawy o TK z 2015 r. Jednakże w końcowej treści uzasadnienia prawnego odnoszącej się do skutków orzeczenia Trybunał w sposób przejrzysty wskazał, że do właściwej realizacji wyroku konieczna będzie ingerencja ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a. ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne. Oznacza to, że Trybunał pośrednio wypowiedział się także w zakresie opłaty będącej przedmiotem rozpoznania przez skład orzekający, który podzielając zdanie Trybunału wskazuje na niezgodność pozostałych jednostek redakcyjnych zaskarżonego przepisu z art. 2 Konstytucji RP. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszej sprawie była wprawdzie, co podkreślił NSA, skarga P. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych, a zasadniczą kwestię sporną wyeksponowaną w zarzutach stanowiła prawidłowość zastosowania przepisów art. 64e § 2 pkt 1 i 2 oraz art. 64e § 3 u.p.e.a., tym niemniej kwestię tę należało rozważyć w szerszym kontekście na tle stanu prawnego ukształtowanego w wyniku wydania przez Trybunał Konstytucyjny przytoczonego wyroku. Skarżący w toku całego postępowania kwestionował także regulacje pozwalające na obciążenie wierzyciela kosztami bezskutecznej egzekucji oraz ich wysokość niewspółmierną do nakładu pracy organu związanego wyłącznie z zajęciem wynagrodzenia za pracę dłużnika. Nie sposób pominąć faktu, że koszty egzekucyjne, których umorzenia domagał się skarżący, orzeczone zostały postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 64 § 1 pkt 3 i 14 oraz art. 64c § 4 u.p.e.a. Ponadto zaznaczyć należy, że w sprawie merytorycznej o sygn.. akt I SA/Bk 1189/16 Sąd skargę uwzględnił. Organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę stanowisko Sądu oraz powołany powyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 oraz art. 200 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.