I SA/Bk 1360/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2014 r. oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2015 r., nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia A. Sp. z o.o. w N. (dalej powoływanej jako "Spółka") nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2014 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu [...] października 2014 r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym w B. deklaracje VAT-7 za wrzesień 2014 r. Wykazano w niej kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 169.135 zł. W dniu [...] grudnia 2014 r. Spółka złożyła korektę przedmiotowego rozliczenia, w której wykazano kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 18.094 zł. Jednocześnie Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za miesiąc wrzesień. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 199a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, zwanej w skrócie: "o.p.") w zw. z art. 551 i art. 65 § 2 k.c. oraz art. 193 a § 3 o.p. Po rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję twierdząc, że wniosek Spółki jest bezpodstawny, gdyż Spółka niewłaściwie rozliczyła podatek VAT za miesiąc wrzesień 2014 r. Organ odwoławczy podniósł, że podstawą wydanych decyzji było ustalenie, że w rozliczeniu za miesiąc wrzesień 2014 r. Spółka powinna zastosować przepisy art. 91 ust. 7 w zw. z art. 91 ust. 1 - 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, zwanej w skrócie: "o.p."). Obligują one podatnika do korekty podatku naliczonego, w sytuacji gdy miał on prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony i dokonał takiego obniżenia, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. Spółka w rozliczeniu za miesiąc wrzesień 2014 r. powinna dokonać korekty podatku naliczonego. Następnie organ wskazał, że w sprawie ustalono, iż Spółka realizując zakup praw użytkowania wieczystego i prawa własności budynków od O. Sp. z o.o. - działając wspólnie i w porozumieniu z kontrahentem zdecydowała o opodatkowaniu dostawy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w B., przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów numerem geodezyjnym [...] oraz prawa własności posadowionych na tej działce budynków, 23 % stawką podatku VAT, rezygnując ze zwolnienia od podatku. Podatek naliczony, wynikający z zawartej transakcji Spółka odliczyła. Z prawa określonego w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Spółka skorzystała również w odniesieniu do zakupionych usług towarzyszących nabytym prawom do nieruchomości oraz czynnościom związanym z ich użytkowaniem. Organ podniósł, że zrealizowana następnie przez Spółkę dalsza sprzedaż prawa użytkowania wieczystego i własności budynków zostało zwolnione od podatku VAT - wywołało to określone konsekwencje podatkowe związane z prawem do odliczenia podatku naliczonego. Dalej wskazano, że przy zakupie prawa użytkowania wieczystego i posadowionych na tej nieruchomości budynków Spółka skorzystała z prawa odliczenia podatku naliczonego. Następnie Spółka straciła prawo do odliczenia w dacie dokonanej sprzedaży tj. w miesiącu wrześniu 2014 r. Obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego związany był z opisaną zwolnioną z podatku VAT dalszą sprzedażą prawa użytkowania wieczystego i prawa własności budynków. W sprawie ustalono również, że Spółka w miesiącach luty - wrzesień 2014 r. dokonała odliczenia podatku naliczonego w zakresie zakupionych usług, które towarzyszyły zakupom prawa użytkowania wieczystego, bądź też miały związek z użytkowaniem nieruchomości i posadowionych na niej budynków. Organ wskazał przykładowo na zakup usługi pośrednictwa w zakupie nieruchomości, opłatę za energię elektryczną czy usługi robót elektrycznych. Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że Spółka powinna dokonać korekty części usług, co do których przestał istnieć pierwotny związek ze sprzedażą opodatkowaną, a pojawił się związek ze sprzedażą zwolnioną. W szczególności wydatki te można identyfikować jako usługi poniesione na ulepszenie budynków, które przy zakupie korzystały z prawa odliczenia podatku, a następnie prawo te straciły w związku z ich sprzedażą korzystającą ze zwolnienia z podatku VAT. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, że dodatkowym elementem rozstrzygnięcia jest zakwestionowanie prawa Spółki do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez notariusza W. Z. w dniu [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. Zdaniem organu obowiązek złożenia korekty podatku naliczonego nastąpił w związku ze zmianą przeznaczenia usługi wykorzystanej do wykonania czynności zwolnionej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że stosownie do art. 6 u.p.t.u. błędnie wskazano, iż zbycie przedsiębiorstwa korzysta ze zwolnienia w podatku VAT, gdyż z treści tego przepisu wynika, że czynność ta nie podlega opodatkowaniu. Organ zaznaczył również, że zmiana umowy podjęta po 11 miesiącach od daty jej zawarcia, służąca rzekomemu wykazaniu zamiaru, oceniona jest jako niewiarygodna i mająca wyłącznie związek z prowadzonym postępowaniem podatkowym, a nie faktycznym zamiarem udziałowców w dacie [...] sierpnia 2014 r. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, wbrew twierdzeniom Spółki, że zapisy w aktach notarialnych nie budzą wątpliwości, a zatem nie wymagają podjęcia dodatkowych działań interpretacyjnych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów: 1) art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 199a § 1 o.p. w zw. z art. 551 i art. 65 § 2 k.c. polegające, na błędnej wykładni treści umowy zawartej w dniu 27 sierpnia 2014 r. wraz z jej sprostowaniami, poprzez ustalenie przez organ I instancji, a następnie II instancji, iż umowa ta nie stanowi sprzedaży przedsiębiorstwa, która to czynność nie podlega VAT w myśl art. 6 pkt 1u.p.t.u., w sytuacji gdy okoliczności zawarcia umowy z dnia [...] sierpnia 2014 r. zamiar stron, cel umowy oraz akt notarialny z dnia [...] lipca 2015 r. (Rep. [...]) potwierdzają, iż umowa ta dotyczyła sprzedaży przedsiębiorstwa, która to czynność nie podlega podatkowi VAT na podstawie art. 6 pkt 1 u.p.t.u.; 2) art. 199a § 3 o.p. polegające na niewystąpieniu do sądu powszechnego o ustaleniu stosunku prawnego lub prawa, w sytuacji gdy powstały istotne wątpliwości w przedmiocie ustalenia treści czynności prawnej - umowy z dnia [...] sierpnia 2014 r.; 3) art. 191 o.p. polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, poprzez ustalenie treści umowy z [...] sierpnia 2014 r. bez uwzględnienia dokumentów stanowiących jej integralną treść, tj. sprostowania z dnia [...] lipca 2015 r. mającego na celu sprecyzowanie postanowień umowy i intencji stron. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest dokonanie oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego przez organy administracji w kontekście umowy cywilnoprawnej i skutków prawnych tej oceny na gruncie prawa podatkowego. Należy zauważyć, że zgodnie z zasadą wynikającą z art. 6 u.p.t.u.: "Przepisów ustawy nie stosuje się do: (1) transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa; (2) czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy." Na gruncie prawa cywilnego, zgodnie z dyspozycją art. 55¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.; dalej przywoływana jako: "k.c.") przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności: (1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa); (2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości; (3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych; (4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne; (5) koncesje, licencje i zezwolenia; (6) patenty i inne prawa własności przemysłowej; (7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne; (8) tajemnice przedsiębiorstwa; (9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 551 k.c. definiując przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym, wskazuje, że stanowi ono zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, podając przy tym przykładowe elementy wchodzące w jego skład - stanowiące w większości prawa o różnej postaci i treści. Czynnikiem "konstytuującym" przedsiębiorstwo lub jego część w znaczeniu przedmiotowym jest występowanie elementu organizacji oraz funkcjonalnego powiązania różnorodnych jego składników umożliwiających traktowanie przedsiębiorstwa, jako pewną całość (zespół). Występowanie elementu organizacji pozwala odróżnić przedsiębiorstwo od majątku, gdyż ten ostatni jest przedmiotem organizacji i stanowi jedynie zbiór elementów wchodzących w skład zorganizowanej całości, jaką jest przedsiębiorstw (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt I ACa 1269/12, LEX nr 1781000). Zgodnie zaś z art. 65 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem pełnomocnika Spółki, który przywołując wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I CSK 703/09, wskazuje, że ocena charakteru umowy zależy nie od jej nazwy, ale od rzeczywistej treści oraz celu i zgodnego zamiaru stron (na co wskazuje przywoływany art. 65 § 2 k.c.). Stwierdzenie zaś, czy przedmiotem konkretnej umowy sprzedaży jest przedsiębiorstwo wymaga ustalenia jej treści, dokonania wykładni oświadczeń woli stron oraz ich ocena przez pryzmat przesłanek określonych w art. 55¹ k.c. W ocenie Sądu organy dokonały właśnie takiej oceny, która została odzwierciedlona w decyzjach w sposób obiektywny, rzeczowy i skonkretyzowany, co dało podstawę do wyciagnięcia zasadnych wniosków na gruncie prawa podatkowego. Należy też kategorycznie stwierdzić, że do takiej oceny organy były nie tylko uprawnione, ale wręcz zobowiązane. W żaden sposób nie można uznać, że w sprawie zaszła konieczność skorzystania przez organy podatkowe z instrumentu prawnego, o którym mowa w art. 199a § 3 o.p., zgodnie z którym to przepisem prawa: "Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa." Należy w pełni poprzeć i przywołać ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych w powyższym zakresie, które wskazuje, że organ podatkowy pomimo wprowadzonej regulacji art. 199a § 3 o.p., nie został zwolniony z obowiązku kwalifikowania zdarzeń na gruncie prawa podatkowego oraz oceny skutków prawno-podatkowych, jakie one wywierają. Z tych też powodów, obowiązek wystąpienia do sądu powszechnego na podstawie tego przepisu powstaje jedynie wówczas, gdy zgromadzony materiał dowodowy pozostawia wątpliwości co do istnienia stosunku prawnego bądź prawa. Wątpliwości takie istnieją, gdy zebrany przez organ materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie niebudzącej wątpliwości wykładni oświadczeń woli stron czynności prawnej oraz ustalenia jej rzeczywistej treści, a tym samym nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 45/14, LEX nr 2036757.). Organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie dały też wyraz przepisom prawa i swoim kompetencjom, wynikającym m.in. z art. 199a § 1 o.p., zgodnie z którym organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności, która to norma prawna jest sprzężona z przywoływaną normą prawną dekodowaną z art. 65 k.c. Przechodząc do argumentów świadczących o zasadności dokonanej oceny należy wskazać, że pełnomocnik Skarżącej pozostaje w błędzie uznając, że okoliczności zawarcia umowy z dnia [...].08.2014 r., zamiar stron, cel umowy oraz akt notarialny z dnia [...].07.2015 r. potwierdzają, iż umowa ta dotyczyła sprzedaży przedsiębiorstwa, która to czynność jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 6 pkt 1 u.p.t.u. Sąd w pełni podziela stanowisko organów, uznając, że zawarta w dniu 27.08.2014 r. "Umowa przeniesienia prawa wieczystego użytkowania wraz z odrębną własnością budynków w zamian za zwolnienie z długu" wyraźnie wskazuje w § 3 co jest przedmiotem tej umowy, tj.: "§ 3. B. S. działająca w imieniu i na rzecz A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. oświadczyła, iż na mocy art. 508 k.c. w zw. z art. 155 k.c. i art. 453 k.c. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] o pow. 2662 m² wraz z odrębną własnością posadowionych na niej budynków oraz udział 1/3 w prawie wieczystego użytkowania niezabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów Nr [...] o pow. 543 m² - wszystko bliżej opisane w § 1 tego aktu przenosi na współwłasność (współużytkowanie wieczyste) w sposób następujący: na rzecz B. i J. małżonków S. - udział 1/4 części, na rzecz R. i W. małżonków S. - udział 1/4 części, na rzecz R. S. - udział 1/2 części, na co B. i J. małżonkowie S., R. i W. małżonkowie S. oraz R. S. wyrażają zgodę i powyższy przedmiot umowy nabywają na współwłasność (współużytkowanie wieczyste) w sposób wyżej wymieniony i w zamian za to częściowo zwalniają Spółkę z o.o. A. z siedzibą w B. z długu, wynikającego z w/w umów pożyczek do kwoty jeden milion pięćdziesiąt trzy tysiące dwieście dwadzieścia dziewięć złotych dwadzieścia groszy (1.053.229,20), bliżej opisanych w § 1 tego aktu, który tym samym zostaje umorzony do ww. kwoty". Należy odnotować, że w dniu [...].09.2014 r. dokonano sprostowania ww. umowy z dnia [...].08.2014 r., na skutek czego § 3 wskazanej umowy z dnia [...].08.2014 r. otrzymał brzmienie: "§ 3. B. S. działająca w imieniu i na rzecz A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. oświadczyła, iż na mocy art. 508 k.c. w zw. z art. 155 k.c. i art. 453 k.c. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] o pow. 2662 m² wraz z odrębną własnością posadowionych na niej budynków oraz udział 1/3 w prawie wieczystego użytkowania niezabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów Nr [...] o pow. 543 m² — wszystko bliżej opisane w § 1 tego aktu przenosi na współwłasność łączną (współużytkowanie wieczyste) na rzecz B. S., R. S., R. S. - Wspólników Spółki Cywilnej pod firmą: A. Spółka Cywilna z siedzibą w B., zaś B. S., R. S. oraz R. S. oświadczają, iż wyrażają zgodę i powyższy przedmiot umowy nabywają na współwłasność (współużytkowanie wieczyste) łączną w ramach łączącej ich spółki cywilnej, w celu prowadzenia działalności gospodarczej i w zamian za to częściowo zwalniają Spółkę z o.o. A. z siedzibą w B. z długu, wynikającego z w/w umów pożyczek do kwoty jeden milion pięćdziesiąt trzy tysiące dwieście dwadzieścia dziewięć złotych dwadzieścia groszy (1.053.229,20), bliżej opisanych w § 1 tego aktu, który tym samym zostaje umorzony do ww. kwoty. J. S. i W. S. oświadczają, iż wyrażają na powyższe zgodę". Dokonując oceny powyższych zapisów należy wywnioskować, że przedmiotem umowy jest przeniesienie prawa wieczystego użytkowania nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] wraz z odrębną własnością posadowionych na niej budynków oraz przeniesienie udziału w wysokości 1/3 w prawie wieczystego użytkowania niezabudowanej nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...], w zamian za co Spółka zostaje zwolniona z długu do określonej kwoty. Należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem organów, że treść umowy nie pozostawia żadnych wątpliwości co do istnienia stosunku prawnego lub prawa, a zamiar stron umowy i cel tej umowy są jasne i nie budzą wątpliwości. Powyższe znalazło również swój wyraz w wystawionej przez Skarżącą w dniu [...].09.2014 r. fakturze sprzedaży, gdzie jako przedmiot sprzedaży wskazano bynajmniej nie zbycie przedsiębiorstwa, tylko - zgodnie z umową - zbycie "prawa wieczystego użytkowania nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów [...] wraz z własnością posadowionych na niej budynków" oraz "udziału 1/3 prawa wieczystego użytkowania niezabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...]". Pełnomocnik Skarżącej powołuje się na przedłożony przez Spółkę akt notarialny z dnia [...].07.2015 r., na mocy którego dokonano kolejnego sprostowania umowy z dnia [...].08.2014 r. - tym razem strony transakcji postanowiły uznać, że przedmiotem umowy było zbycie całego przedsiębiorstwa Spółki w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, a w skład tego przedsiębiorstwa wchodzi prawo wieczystego użytkowania nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] o powierzchni 2 662 m² wraz z odrębną własnością posadowionych na niej budynków (włącznie z wyposażeniem znajdującym się w tych budynkach) oraz udział 1/3 w prawie wieczystego użytkowania niezabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] o powierzchni 543 m². W ocenie pełnomocnika Skarżącej bez znaczenia jest to, iż w mniejszej sprawie Spółka przedłożyła ww. akt notarialny z dnia [...].07.2015 r. dopiero po wyznaczeniu terminu do zapoznania się z aktami sprawy. Organy nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów i tym samym nie naruszając art. 191 o.p. uznały, mając na względzie doświadczenie życiowe, że przedłożony przez Spółkę akt notarialny z dnia [...].07.2015 r. został sporządzony na potrzeby prowadzonego postępowania, aby stworzyć pozór uzasadnienia prawnego dla nie dokonywania korekty podatku naliczonego. Dlatego uznać należało ten dowód jako niewiarygodny. Potwierdza to również znaczny upływ czasu między dokonaniem sprzedaży nieruchomości przez Spółkę na rzecz A. s.c., a dokonanym sprostowaniem, wynoszący ponad 11 miesięcy od daty zawarcia umowy, wystawienie przez Spółkę faktury sprzedaży tytułem zbycia "prawa wieczystego użytkowania nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów [...] wraz z własnością posadowionych na niej budynków" oraz "udziału 1/3 prawa wieczystego użytkowania niezabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...]", a nie tytułem zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ k.c., ujęcie tej faktury w księdze podatkowej, dalsze funkcjonowanie Spółki jako podatnika VAT, mimo że Spółka ta miała zbyć całe prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo. Należy zatem ocenić, że oczywistym celem dokonania w dniu [...].07.2015 r. kolejnego sprostowania umowy z dnia [...].08.2014 r. było osiągnięcie przez Spółkę nieuprawnionej korzyści podatkowej polegającej na zwolnieniu się z obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego. Materiał dowodowy w sprawie bezsprzecznie wskazuje, że pomiędzy Spółką a A. s.c. doszło do przeniesienia prawa wieczystego użytkowania nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] wraz z odrębną własnością posadowionych na niej budynków oraz przeniesienia udziału w wysokości 1/3 w prawie wieczystego użytkowania niezabudowanej nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...], które to transakcje są zwolnione od podatku od towarów i usług. Reasumując, zebrany materiał dowodowy pozwala na dokonanie niebudzącej wątpliwości wykładni oświadczeń woli stron umowy z dnia [...].08.2014 r. i ustalenie rzeczywistej treści tej umowy, co z kolei dało podstawę organom podatkowym do wydania decyzji w przedmiocie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2014 r. Zarzuty naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 o.p., zgodnie z którym za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, okazały się zatem bezpodstawne, a wniosek Spółki w tym zakresie bezpodstawny. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).