I SA/Bk 137/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. sprawy ze skargi E. Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik, listopad i grudzień 2006 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] marca 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] grudnia 2011 r. nr [...], wydaną w sprawie rozliczenia E. Z. P. (dalej również jako "Skarżąca") podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od października do grudnia 2006 r. Z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżąca w 2006 r. prowadziła działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży wyrobów skórzanych - futer. Sprzedaż miała charakter detaliczny. W okresie tym nie była zarejestrowana jako podatnik podatku od towarów i usług. W trakcie kontroli ustalono, że z dniem 4 października 2006 r. Skarżąca przekroczyła kwotę uprawniającą do zwolnienia z tego podatku, gdyż faktyczna wartość sprzedaży przekroczyła równowartość 10.000 euro. W okresie objętym postępowaniem Skarżąca nabywała towary handlowe bezpośrednio od greckich sprzedawców. Przynajmniej raz w roku jeździła do Grecji w celu zapoznania się z ofertą handlową. Zamówienia na konkretny towar składała faksem lub telefonicznie. W przypadku osobistego odbioru, płatność za towar następowała gotówką, w pozostałych zaś przypadkach przelewami bankowymi, przed lub około dwóch tygodni po otrzymaniu towaru. Zdarzało się, iż płatność następowała przez inne osoby tj. kierowców, pilotów wycieczek, znajomych, którzy udawali się do Grecji. Towar dostarczany był na adres Skarżącej, bądź jej znajomych. Towar przywożony był też osobiście przez Skarżącą, a także przez znajomych, którzy udawali się do Grecji. Skarżąca nie posiada faktur dokumentujących zakup towarów handlowych. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Skarżąca w ramach prowadzonej w 2006 r. działalności działała w charakterze podatnika VAT. Skarżąca nie była jednak zarejestrowana we właściwym urzędzie skarbowym jako podatnik tego podatku oraz nie składała deklaracji podatkowych w podatku od towarów i usług. Organ wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego, w trakcie przeszukania lokalu handlowego wykorzystywanego przez Skarżącą w prowadzonej działalności gospodarczej oraz należącego do niej lokalu mieszkalnego, zabezpieczono m.in. 75 kart z brulionu formatu A6 z nadrukiem na okładce "pastel Art." oraz 22 karty z brulionu formatu A6, z odręcznym napisem na okładce "2006". Zabezpieczone bruliony zawierają szczegółowe informacje na temat posiadanego asortymentu futer: rubryki określające rodzaj futra (łapka przednia, łapka tylna, serca), kolor, wymiary (biust, długość, szerokość), cenę zakupu i walutę, kurs waluty, wyliczenie kosztu zakupu, datę i cenę sprzedaży. Widnieją w nich informacje na temat dostawców oraz zamówień składanych przez klientów. Skarżąca dokonała podziału asortymentu towaru na osiem grup: łapka przednia, łapka tylna, filijka, cała, serca, łebki, kawałki i ogonki. W ocenie organu odwoławczego brulion zawiera zapisy dotyczące rzeczywistych zakupów oraz sprzedaży towarów w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą. Zdaniem organu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza twierdzeń Skarżącej o sprzedaży komisowej wyrobów skórzanych. Skarżąca działała bowiem we własnym imieniu i na własny rachunek, a nie na rachunek komitenta, o czym świadczy m.in. sposób nabywania towarów handlowych (Skarżąca sama jeździła do Grecji, na miejscu zapoznawała się z ofertą handlową, sama wybierała rodzaje futer, ich fason i rozmiar, zamówienia składała osobiście, telefonicznie lub faksem) oraz sposób kalkulacji ceny sprzedaży (do ceny zakupu skarżąca dodawała swoją marżę). Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się, że sprzedaż komisową potwierdza oświadczenie Greka z firmy K. F. F.. Z jego treści wynika bowiem, że był dostawcą wyrobów futrzarskich z kawałków norki. Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał za zasadne twierdzenia, że w zabezpieczonych zapiskach sprzedaż komisowa zaznaczona była poprzez umieszczenie przy odpowiednich transakcjach literki "K". W oparciu o zeznania skarżącej ustalono, że powyższe oznaczenia dotyczą odroczonego terminu płatności. W złożonej do Sądu skardze Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów: - art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005, Nr 8 poz. 60 ze zm. , dalej "o.p."), przez to, że nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego; - art. 191 o.p., przez to, że nie uznaje dowodów i oświadczeń kontrolowanej na okoliczność sprzedaży komisowej futer pochodzących od kontrahentów greckich; - art. 122 i art. 210 § 6 o.p., poprzez niezachowanie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej i zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu całościowego wyjaśnienia okoliczności sprawy co do wielkości sprzedaży na własny rachunek i sprzedaży komisowej lub sprzedaży na zlecenie, a w szczególności poprzez niewyjaśnienie różnic pomiędzy ustaleniami protokołu z dnia [...] sierpnia 2011 r. w zakresie podatku od towarów i usług a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji; - art. 121 w zw. z art. 193 § 1 i 2 o.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów skarbowych przez przerzucenie na podatnika ujemnych skutków oceny ogólnikowych pytań i w efekcie odpowiedzi podatnika, jak i dowolnej oceny zapisków w brulionach przez przyjęcie, że większość z nich dotyczy sprzedaży, a nie sprzedaży komisowej i przez przyjęcie, że w zapiskach nie występują projektowane transakcje; - art. 5 ust. 1 pkt. 1 i 4, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 10 pkt. 1, art. 96 ust. 1 i 5, art. 103 ust. 1, art. 109 oraz art. 113 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "u.p.t.u."), poprzez przyjęcie, że ustalony stan jest stanem rzeczywistym wskazującym na ujawnienie transakcji sprzedaży futer, braku ich ujawnienia w ewidencji na potrzeby tego podatku, poprzez ustalenie podstawy opodatkowania niezgodnie z ustawą bez uwzględnienia sprzedaży komisowej czy sprzedaży na zlecenie za poszczególne okresy rozliczeniowe w 2006 r. W oparciu o te zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zwrot kosztów poniesionych w sprawie. W uzasadnieniu Skarżąca stwierdziła, że ustalenie podstawy opodatkowania nastąpiło z naruszeniem ustaleń faktycznych co do rzeczywistej wielkości sprzedaży w latach 2007 - 2009. Dyrektor Izby Skarbowej bezrefleksyjnie potraktował ustalenia kontroli skarbowej o rzekomej sprzedaży w 2006 r. i przyjął za pewne, że w roku tym Skarżąca uzyskała z tytułu sprzedaży futer kwotę [...] zł. Konstatacja ta jest nieracjonalna w świetle innych faktów ustalonych w trakcie kontroli. Skarżąca zwróciła również uwagę na błędne określenie podstawy opodatkowania z uwagi na nieuwzględnienie sprzedaży komisowej. Podniosła brak uprawnienia organu do ustalenia momentu przekroczenia kwoty wolnej od podatku w 2006 r. gdyż ustalenia tego organy dokonały po upływie 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 o.p.). Zarzuciła też nieuwzględnienie faktur zakupu towarów (futer). Jej zdaniem nie ustalono, czy kontrahenci greccy są podatnikami podatku od towarów i usług oraz czy w takiej sytuacji Skarżąca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od dokonywanych zakupów. Podniosła, że nie dokonała rejestracji na podatek od towarów i usług, gdyż błędnie sądziła, że nie ciąży na niej taki obowiązek. Organ winien był w decyzji uwzględnić podatek naliczony z faktur uprawniających do pomniejszenia podatku należnego. Uchybiając temu obowiązkowi organ naruszył zasadę neutralności podatku VAT. Dodała, że organy nie poczyniły ustaleń na okoliczność posiadania przez nią faktur dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej. Jej zdaniem, decyzja nie uwzględnia więc całego materiału dowodowego. Zdaniem Skarżącej, organy błędnie obliczyły limit wejścia na podatek VAT. Błąd ten polega na przyjęciu do obliczeń rachunku "od stu" zamiast rachunku "w stu". Skarżąca zakwestionowała również odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań E. S.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. pełnomocnik Skarżącej podniósł dodatkowo zarzut, że organ nie zastosował art. 23 § 2 o.p., a ponadto wydał decyzję pomimo upływu terminu przedawnienia z art. 68 o.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zasadniczy spór w sprawie dotyczył tego, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i czy prawidłowo określiły wobec Skarżącej wysokość zobowiązań podatkowych za miesiące październik-grudzień 2012 r. Z przywołanego w skardze przepisu art. 122 o.p. wynika, że obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy obciąża organy podatkowe. Uzupełnieniem powyższego jest zasada zupełności postępowania, wyrażona w art. 187 § 1 o.p., nakładająca na organ obowiązek zebrania całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego sprawy, aby odpowiadał on rzeczywistości. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, jak też ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). W ocenie Sądu organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny w niniejszej sprawie. Materiał dowodowy jest kompletny i daje podstawę do podjęcia ustaleń w zakresie rzeczywistej wysokości obrotu uzyskanego przez Skarżącą w 2006 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Ustaleń w tym zakresie dokonano w głównej mierze na podstawie zabezpieczonych w toku postępowania kontrolnego dokumentów w postaci 2 brulionów w formacie A6, zeznań i wyjaśnień Skarżącej, zeznań męża Skarżącej, zapisów na rachunkach bankowych wykorzystywanych przez Skarżącą do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioski organów wyciągnięte na podstawie tak zebranego materiału dowodowego są oparte na przekonywujących podstawach. Skarżąca skutecznie ich nie podważyła. Zasadnie uznano zapisy w zabezpieczonych zeszytach za odzwierciedlające rzeczywistą wielkość zakupów i sprzedaży w ramach działalności prowadzonej przez Skarżącą. Skarżąca sama przyznała, że nie prowadziła ewidencji w formie wymaganej przepisami prawa, nie wystawiała dowodów wewnętrznych, ani nie sporządzała spisów z natury. Niezasadne są przy tym twierdzenia Skarżącej o tym, że organy przy określaniu podstawy opodatkowania oparły się na występujących w zabezpieczonych zapiskach danych, które odnosiły się do transakcji prognozowanych. Podkreślić przede wszystkim trzeba, że Skarżąca zeznała, że w prowadzonych zapiskach odnotowywała nazwę futra, cenę zakupu i cenę sprzedaży. Fakt zakupu i sprzedaży zapisywała w dniu, kiedy dokonywała danej czynności po to, jak twierdziła, aby nie zapomnieć ceny i zapłacić podatek. W uzasadnieniu decyzji organ wyraźnie wskazał, że ustalając wartość sprzedaży przyjmował wyłącznie te zapisy, gdzie obok ceny sprzedaży była podana data sprzedaży. Organ uwzględnił w ten sposób podnoszoną już na etapie postępowania podatkowego okoliczność, że w zeszytach były odnotowywane przez Skarżącą również kwoty tzw. prognozowane. Zgromadzone w sprawie dowody nie potwierdzają również twierdzeń Skarżącej o ujęciu w zabezpieczonych dokumentach sprzedaży komisowej. Zgodnie z art. 765 Kodeksu cywilnego, przez umowę komisu przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta), lecz w imieniu własnym. Elementy istotne umowy komisu stanowią zatem m.in.: zobowiązanie komisanta do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych w imieniu własnym, lecz na rachunek dającego zlecenie; zobowiązanie komitenta do zapłaty wynagrodzenia (prowizji) komisantowi. Słusznie stwierdziły organy, że z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika, aby Skarżąca w zakresie sprzedaży futer działała na rachunek dającego zlecenie. Wręcz przeciwnie, sposób nabywania przez nią towarów (szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji) świadczy o tym, że Skarżąca działała w imieniu własnym i na własny rachunek. Ponadto kalkulacja ceny sprzedaży wskazuje, że Skarżąca nie otrzymywała wynagrodzenia (prowizji) z tytułu sprzedaży futer, lecz wartość powiększoną o marżę handlową. Z jej zeznań wynika, że w niektórych przypadkach towar sprzedawała po cenie zakupu. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, oświadczenie greckiego kontrahenta nie potwierdza istnienia między kontrahentami umowy komisu. Z oświadczenia firmy "K. F. F." wynika jedynie, jakie było źródło pochodzenia towarów sprzedawanych przez Skarżącą oraz sposób dokonywania rozliczeń z greckim kontrahentem (z odroczonym terminem płatności). Wobec powyższego trafnie przyjęto, że adnotacje w zabezpieczonym brulionie, oznaczone literą "K" nie oznaczają sprzedaży komisowej, tylko sprzedaż z odroczonym terminem płatności. Zresztą Skarżąca przyznała, że płatność za towar z Grecji następowała również po otrzymaniu towaru. Zdaniem Sądu prawidłowe było zatem oparcie się przy ustaleniu podstawy opodatkowania na zabezpieczonych u Skarżącej zeszytach. Skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń organów w tym zakresie. Pomimo braku ewidencji podatkowych organ pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 23 § 2 o.p. i odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, albowiem zapisy w zabezpieczonym brulionie zawierały dane pozwalające na określenie podstawy opodatkowania (daty i ceny sprzedaży). Niezasadny i niezrozumiały jest podniesiony na rozprawie zarzut pełnomocnika Skarżącej dotyczący braku zastosowania tego przepisu, skoro organ I instancji powołał go nawet w podstawie rozstrzygnięcia, a następnie w uzasadnieniu wyjaśnił, dlaczego przepis ten został zastosowany w niniejszej sprawie (k. 7 uzasadnienia organu I instancji). Organy trafnie nie znalazły podstaw do ponownego przesłuchania Skarżącej oraz przesłuchania greckich kontrahentów. Okoliczności związane z prowadzonymi zapiskami oraz w zakresie współpracy z kontrahentami greckimi, co do sprzedaży komisowej lub innego rodzaju zlecenia sprzedaży, zostały w pełni wyjaśnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto, Skarżąca była przesłuchiwana kilkakrotnie i udzieliła szczegółowych wyjaśnień odnośnie prowadzonej działalności, a także zasad współpracy z greckimi kontrahentami. Zeznania te organy oceniły łącznie z pozostałymi dowodami i wyciągnęły logiczne wnioski. Niezrozumiały jest zarzut odrzucenia przez Dyrektora Izby Skarbowej środka dowodowego w postaci oświadczenia E. S., bowiem taki wniosek dowodowy nie był przez Skarżącą przedstawiany. Skarżąca wnosiła natomiast o przesłuchanie świadka Pani R. J.. W ocenie Sądu słusznie jednak stwierdził organ, że nie było potrzeby przesłuchania tego świadka na okoliczność wielokrotnego odwiedzania stoiska handlowego Skarżącej i dokonywania przymiarek futra. Sąd podziela stanowisko organu, że okoliczności te nie mają znaczenia dla sprawy. Do ustalenia podstawy opodatkowania przyjęto te zapiski, które zawierały cenę i datę sprzedaży. Organ nie brał więc pod uwagę przymiarek futer, o ile zapisy w zabezpieczonym brulionie świadczą o istnieniu takowych czynności. Ponadto organ zwrócił uwagę, że strona nie uprawdopodobniła, iż jakiekolwiek notatki zawarte w zabezpieczonych zapiskach dotyczą tej osoby. Wbrew twierdzeniom skargi zobowiązanie podatkowe za wymienione okresy nie uległo przedawnieniu. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednak w myśl 70 § 6 pkt 1 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Powołana regulacja była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z 17 lipca 2012 r. (sygn. P 30/11) Trybunał stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 o.p.- jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z akt niniejszej sprawy wynika, że postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. wobec Skarżącej wszczęto postępowanie karne skarbowe, zaś postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. (a zatem przed upływem przedawnienia zobowiązania podatkowego za październik i listopad 2006 r.) przedstawiono jej zarzuty. Nie budzi więc wątpliwości, że w wymaganym okresie Skarżąca została poinformowana o toczącym się wobec niej postępowaniu karnym. Całkowicie chybiony jest sformułowany przez pełnomocnika Skarżącej zarzut przedawnienia powstania zobowiązania podatkowego z art. 68 o.p. Przepis ten dotyczy przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 21 §1 pkt 2 o.p., a zatem powstających poprzez doręczenie decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania). Decyzja wydana w tej sprawie nie jest decyzją ustalającą, lecz określającą, gdyż zobowiązanie podatkowe w podatku VAT powstaje w sposób opisany w art. 21 §1 pkt 1 o.p., tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 19 u.p.t.u.). W myśl przepisu art. 21 § 3 o.p., stwierdzenie przez organ w postępowaniu podatkowym, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w deklaracji, zobowiązany jest wydać decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Taka decyzja jest decyzją określającą i w związku z tym nie ma do niej zastosowania art. 68 o.p. Za niezasadne należało uznać również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 i 4, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 10 pkt 1, art. 96 ust. 1 i 5, art. 103 ust. 1, art. 109 oraz art. 113 u.p.t.u. Zebrane dowody uzasadniały rozliczenie stronie zobowiązania podatkowego w VAT za wymienione okresy. Skarżąca nie składała deklaracji na podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r., a przeprowadzone postępowanie wykazało, że ciążył na niej obowiązek rozliczania tego podatku za te okresy rozliczeniowe. Organy prawidłowo ustaliły również moment przekroczenia kwoty, który zobowiązywał Skarżącą do prowadzenia ewidencji i odprowadzenia podatku VAT. Z przepisu art. 113 ust. 1 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w roku 2006 wynika, że zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Zgodnie z ust. 5 art. 113 u.p.t.u., jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę. Przepis art. 113 ust. 10 u.p.t.u. stanowi zaś, że jeżeli faktyczna wartość sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1 lub w ust. 8, zwolnienie określone w ust. 9 traci moc z momentem przekroczenia kwoty określonej w ust. 1 lub w ust. 8. Opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad wartość określoną w zdaniu poprzednim, a obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej wartości. Kwota 10.000 Euro, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z 15 listopada 2005 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 229, poz. 1949) stanowiła wówczas równowartość 39.200 zł. W niniejszej sprawie Skarżąca kwestionuje sposób obliczenia wartości sprzedaży uprawniającej do skorzystania ze zwolnienia z art. 113 ust. 1 u.p.t.u., a jednocześnie przekroczenie której powoduje utratę zwolnienia, a konkretnie wykładnię drugiego zdania powołanego przepisu, z którego wynika, iż do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Wykładnią tego przepisu zajmował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W wyroku z 18 marca 2010 r. (I SA/Sz 45/10) wyjaśnił, że z brzmienia tego przepisu nie można wywodzić prawa do pomniejszania wartości sprzedaży o kwoty podatku VAT w sytuacji, gdy podatek ten nie został faktycznie naliczony. Odliczenie od wartości sprzedaży podatku VAT jest możliwe bowiem jedynie wówczas, gdy sprzedaż, której wartość uprawnia do zastosowania zwolnienia podlegała opodatkowaniu, tzn. nie była objęta zwolnieniem przedmiotowym, a podatnik dokonujący sprzedaży nie był zwolniony podmiotowo. Tylko w takiej sytuacji sprzedaż podlegała faktycznemu opodatkowaniu i podatek od tej czynności musiał zostać naliczony, a zatem powiększał wartość sprzedaży. Podzielając w pełni przytoczony pogląd orzekający w tej sprawie Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie, gdy Skarżąca korzystała ze zwolnienia w podatku VAT, podatku tego nie naliczała, a w związku z tym nie zwiększała wartości sprzedaży o tą kwotę. Wartość ta nie zawierała więc kwoty podatku, o który można następnie tą wartość pomniejszyć. Pozbawiony racji jest też zarzut pominięcia faktur zakupów towarów i nieuwzględnienia wynikającego z nich podatku naliczonego. Z zeznań Skarżącej wynika, że nie dysponowała fakturami za towary pochodzące z Grecji. Wskazała, że początkowo otrzymywała dokumenty sprzedaży, jednak wobec tego, że ich nie rozumiała, przestała prosić o ich wystawienie a greccy kontrahenci nie proponowali wystawienia faktur. Dodatkowo należy wskazać, że organ kontroli skarbowej wystosował do niej wezwanie do przedłożenia dokumentów związanych z prowadzoną w latach 2006-2009 działalnością gospodarczą (k. 13 akt adm.). Skarżąca przedstawiła wprawdzie kilka dokumentów sprzedaży pochodzących od greckiego kontrahenta (k. 63/2 – 63/8). Dowody te nie mogą jednak być uznane za faktury, w szczególności zaś nie wynika z nich kwota podatku naliczonego. W takiej sytuacji niemożliwym było uwzględnienie przez organy podatku naliczonego. Organy uwzględniły natomiast faktury dokumentujące opłaty za stanowisko handlowe wykorzystywane w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej i pomniejszyły podatek należny o wynikający z tych faktur podatek naliczony. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).