I SA/Bk 1383/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki N. oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił B. K. (dalej powoływany także jako Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki N. nr VIN: [...]na kwotę 2 763 zł z terminem płatności [...] sierpnia 2013 r. Organ wskazał, że Skarżący nie złożył deklaracji AKC-U z tytułu dokonania nabycia powyższego pojazdu, dlatego też zostało wszczęte postępowania podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zdaniem organu, sporny pojazd należało zakwalifikować jako pojazd osobowo o kodzie CN 8703, dlatego też podlegał on opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Nie zgadzając się z powyższą decyzję, pełnomocnik Skarżącego w złożonym odwołaniu zarzucił naruszenie szeregu przepisów postępowania oraz prawa materialnego, podkreślając że prowadzone postępowanie było bezprzedmiotowe. Zdaniem strony skarżącej w sprawie nie mamy do czynienia z samochodem osobowym lecz ciężarowym, dlatego też nie ciążył na Skarżącym obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie przedmiotowego postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na przepisy art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 3, art. 104 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 8 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm., dalej powoływana jako u.p.a.) organ odwoławczy wskazał, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Dlatego też, samochody osobowe w rozumieniu u.p.a. są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18 (art. 100 ust. 4 u.p.a.). Aby stwierdzić czy samochód będący przedmiotem niniejszego postępowania podlega podatkowi akcyzowemu należy dokonać ich przyporządkowania do właściwego kodu CN, o którym mowa w art. 100 ust. 4 w związku z art. 3 ust. 1 u.p.a. Zgodnie z przepisami ustawy jest to jedyna metoda ustalania czy dany pojazd mechaniczny jest samochodem osobowym podlegającym obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym. Odwołując się do Scalonej Nomenklatury Taryfowej organ wskazał, że klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją CN 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów. Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją CN 8703, są następujące cechy: (a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane; (b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; (c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; (d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; (e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Organ zaznaczył, iż ustawy pozapodatkowe nie mogą wpływać, czy też modyfikować podatkowoprawnego stanu faktycznego, gdyż ten jest zastrzeżony do zakresu normowania przez ustawy podatkowe. W sytuacji gdy ustawodawca formułuje w ustawie podatkowej definicję legalną określonego pojęcia (w tym wypadku definicję samochodu osobowego w ustawie o podatku akcyzowym), to definicja ta jest definicją wyłącznie wiążącą na gruncie ustawy podatkowej, bez względu na możliwość funkcjonowania w szeroko pojętym systemie prawa innej definicji tego samego pojęcia (np. definicji samochodu ciężarowego wg ustawy Prawo o ruchu drogowym, czy definicji samochodu osobowego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług). Ze względu na powyższe do klasyfikacji samochodu dla celów opodatkowania akcyzą nie mają praktycznego znaczenia kwestie związane z rejestracją pojazdu jako ciężarowego, czy to w kraju zakupu, czy na terytorium Rzeczypospolitej. Zdaniem organu, analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie wskazuje, że sporny pojazd został konstrukcyjnie zaprojektowany, zbudowany i wyposażony przez producenta tak, aby jego zasadniczą funkcją był przewóz osób, jako terenowy samochód osobowy. Na prawidłowość powyższej oceny zasadniczego przeznaczenia samochodu nie może wpływać fakt rejestracji pojazdu jako samochodu ciężarowego. Okoliczność, że pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej 2850 kg przystosowany do zgodnego z przepisami odrębnymi przewozu dwóch osób, został zarejestrowany jako lekki samochód ciężarowy wg przepisów belgijskich i później wg przepisów polskich, nie może być uznana za zmieniającą zasadnicze przeznaczenie pojazdu, który jest terenowym samochodem osobowym, a jego dodatkową uzupełniającą funkcją jest przewóz towarów o maksymalnej wadze poniżej 600 kilogramów. 600 kg to maksymalna technicznie dopuszczalna ładowność pojazdu - różnica między masą własną (2250 kg), a dopuszczalną masą całkowitą pojazdu (2850 kg). Należy zauważyć, iż w przeciwieństwie do samochodów ciężarowych nie jest to masa towarów, które samochodem można przewozić, gdyż obejmuje ona również masę kierowcy i pasażera. W wyniku oględzin pojazdu przeprowadzonych w dniu [...] marca 2017 r. stwierdzono trzydrzwiowy samochód terenowy z pełnym oszkleniem. Stwierdzono dwa miejsca do siedzenia (kierowca i pasażer), za pierwszym rzędem siedzeń drewnianą platformę ze ścianką sięgającą połowy wysokości siedzeń przednich. Stwierdzono jednolitą tapicerkę wewnątrz całego pojazdu oraz pasy bezpieczeństwa do drugiego rzędu siedzeń. Tym samym organ I instancji prawidłowo dokonał zaklasyfikowania spornego pojazdu do kodu 8703 Nomenklatury Scalonej, jako samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Organ odwoławczy za niezasadne uznał podniesione zarzuty odwołania. W toku postępowania organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne i możliwe do przeprowadzenia działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy i ocenił ten materiał zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Niewątpliwie przedmiotowy samochód jest terenowym samochodem osobowym, z którego wymontowano kanapę tylną (co zmniejszyło liczbę miejsc siedzących z pięciu do dwóch), bez jednoczesnego wymontowania pasów bezpieczeństwa, co umożliwia po ponownym zamontowaniu kanapy bezpieczny przewóz osób na tej kanapie. Pojazd ten nigdy nie był i nie jest ciężarówką. Organ za bezzasadne uznał zarzuty odwołania, jakoby o ciężarowym charakterze pojazdu miały świadczyć napęd na cztery koła, wahadłowe tyle drzwi, czy wysokość nadwozia. Na powyższą decyzję Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej przywoływana jako o.p.), poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego pełnego zgromadzenia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, iż Strona dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego N. zakwalifikowanego do kodu CN 8703 podlegającego opodatkowaniu podatkiem akcyzowym; - art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż Strona dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego a nie ciężarowego; - art. 3 ust. 1 u.p.a poprzez przyjęcie błędnej klasyfikacji taryfowej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy zaklasyfikowania pojazdu samochodowego N. do jednej z tych dwóch pozycji Nomenklatury Scalonej. Według organów, samochód powinien być klasyfikowany do pozycji 8703, zaś według Skarżącego do pozycji 8704. Na wstępie przypomnieć należy, że akcyzie nie podlega każde nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu, lecz jedynie takie nabycie, którego przedmiotem jest samochód osobowy, w rozumieniu art. 100 ust. 4 u.p.a., niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a.). Przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) mają w zakresie podatku akcyzowego zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie, tj. do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, bowiem ustawodawca w art. 3 ust. 1 u.p.a. w sposób wyraźny wskazał, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikacje w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zamieszczone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm. dalej w skrócie jako: "rozporządzenie nr 2658/87"). Komisja Europejska w celu zapewnienia właściwej interpretacji i jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, w dniu 28 lutego 2006 r. ogłosiła noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. C 50, str. 1). Natomiast Minister Finansów na podstawie art. 12 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 86, poz. 622 ze zm.) ogłosił wyjaśnienia do Taryfy celnej w formie obwieszczenia w MP Nr 86 z 2006 r., poz. 880. Noty wyjaśniające mają istotne znaczenie, pomagając w prawidłowym posługiwaniu się klasyfikacją statystyczną i przyporządkowaniu danego towaru do odpowiedniej pozycji CN (por. wyrok TS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C - 486/06; www.eur-lex.europa.eu, Dz.U.UE.C.2008/22/12, ECR 2007/12A/I-10661, wyroki NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 250/13, sygn. akt I GSK 251/13). Dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu istotne są następujące pozycje CN: 8703: pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi oraz 8704: pojazdy mechaniczne do transportu towarów. Zgodnie z brzmieniem pozycji CN 8703 i 8704 klasyfikacja pojazdów do jednej z tych pozycji zależy od tzw. "zasadniczego przeznaczenia tych pojazdów", a więc takiego, które jest im właściwe. Trzeba więc zauważyć, że w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu dla celów poboru akcyzy należy stosować klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Oceny tej nie przesądzają dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, czy świadectwie homologacji typu samochodu. Dowód rejestracyjny samochodu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, wydawanym w trybie Działu III rozdział 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). Natomiast homologacja pojazdu stanowi sprawdzenie, czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym m.in. z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, porządku ruchu na drodze, spokoju publicznego i wydzielania szkodliwych emisji. Klasyfikacja typu pojazdu wynikająca z powyższych dokumentów uwzględnia definicje samochodu osobowego i ciężarowego zamieszczone w odrębnych przepisach, które nie odwołują się do Nomenklatury Scalonej. Dokumenty te nie są zatem wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodowych, jako wyrobów akcyzowych (po. wyrok NSA z 23 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1109/13, dostępny w CBOSA). Zatem prawidłowa klasyfikacja towaru do kodu CN wymaga uwzględnienia dwóch podstawowych kryteriów. Po pierwsze, istotne są właściwości materiałowe towaru (w tym przede wszystkim skład towaru), jak również proces jego produkcji. Po drugie, istotne znacznie ma przeznaczenie towaru lub jego funkcja (por. S. Parulski, Akcyza. Komentarz, LEX II wydanie, Warszawa 2010 r.). W utrwalonym orzecznictwie zarówno Trybunału Sprawiedliwości, jak i sądów krajowych wskazuje się, że w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w obiektywnych cechach i właściwościach tego towaru, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów (por. TSUE w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. C-486/06 (źródło: www: eur-lex.europa.eu, nr 62006CJ0486). W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt 23 wyroku), "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24 wyroku). Trybunał stwierdził ponadto, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, a znajduje to poparcie w orzecznictwie, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie (...)". W ocenie Sądu, zgodzić się należało z organami obu instancji, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pojazd N. nr VIN: [...] jest pojazdem przeznaczonym w głównej mierze do przewozu osób (pozycja CN 8703). Dokonując oceny charakteru przedmiotowego pojazdu organ stwierdził, że z dowodów uzyskanych w sprawie wynika, że posiada on rodzaj nadwozia charakterystyczny dla samochodów osobowych terenowych (pojazd typu SUV) z drzwiami z tyłu pojazdu umożliwiającymi dostęp do przestrzeni bagażowej, karoserię jednobryłową trzydrzwiową ze wszystkimi drzwiami przeszklonymi oraz cechy wewnętrzne (wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z przewozem osób: jednolita podsufitką na całej długości pojazdu, wszystkie drzwi przeszklone) świadczące o tym, iż jest on przystosowany konstrukcyjnie do przewozu osób. Charakter osobowy pojazdu potwierdzają również cechy konstrukcyjne nadane przez producenta w postaci dodatkowych pasów bezpieczeństwa (dla pasażerów tylnej kanapy), czy też uchwyty dla tych pasażerów zamontowane w tylnej części pojazdu, jak również orurowanie przedniej części pojazdu spełniające funkcję typowo estetyczną, charakterystyczną dla pojazdów osobowych. Nadto, jak zauważył organ, przedmiotowy samochód w dniu [...] sierpnia 2013 r. został zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w S., gdzie została wydana Karta informacyjna pojazdu o nr rej. [...], w której organ rejestrujący określił rodzaj pojazdu jako samochód osobowy, podrodzaj kombi. Dopiero po 7 dniach, w dniu [...] marca 2013 r. dokonano zmiany rodzaju pojazdu z osobowego na ciężarowy. Za przesądzające, iż przeznaczeniem ocenianego pojazdu marki N. jest zasadniczo przewóz osób - kod CN 8703, zaś przewóz bagażu (nadwozie typu SUV ze zwiększoną przestrzenią bagażową) stanowi uzupełnienie jego funkcjonalności prawidłowo wskazano takie cechy, jak: (-) samochód konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5-ciu osób, wyposażony w dodatkowe pasy bezpieczeństwa dla pasażerów tylnej kanapy i uchwyty dla tych osób, co potwierdzają wyniki oględzin samochodu, jak i dane techniczne przedmiotowego pojazdu pozyskane przez zdekodowanie numeru identyfikacyjnego VIN; (-) obecność tylnych okien wzdłuż dwóch ścian bocznych i przeszklone drzwi tylne bagażnika; (-) brak stałej (nie podlegającej demontażowi) przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przedniego pasażera a przestrzenią bagażową; (-) wykończenie wnętrza w sposób kojarzony z funkcją pasażerską pojazdu (np. przeszklone drzwi, jednolita podsufitką i tapicerka na całej długości pojazdu, orurowanie przedniej części pojazdu); (-) wyprodukowanie samochodu jako samochodu osobowego (Passenger Car), z nadwoziem terenowym typu SUV. Ustalone w trakcie postępowania fakty wskazują, iż nie dokonano w przedmiotowym pojeździe istotnych zmian konstrukcyjnych, które spowodowałyby trwałą zmianę przeznaczenia pojazdu i traktowanie go, w myśl zasad klasyfikacji Nomenklatury Scalonej, jako pojazdu ciężarowego. Zamocowanie w pojeździe drewnianej platformy (ze ścianką oddzielającą część bagażową od siedzeń kierowcy i pasażera) ułatwiającej transport towarów, bez zmiany elementów konstrukcyjnych, charakterystycznych dla samochodu osobowego (przeszklone otwierane drzwi tylne, jednolita podsufitką, tylne pasy bezpieczeństwa, schowki na drobiazgi w drzwiach), nie nadaje przestrzeni ładunkowej oddzielnego, zamkniętego charakteru. Przedmiotowa platforma nie stanowi stałego elementu konstrukcyjnego pojazdu (w trakcie oględzin właściciel pojazdu odmówił wymontowania platformy), a jedynie element ułatwiający transport towarów. Należy zgodzić się z organami, iż niewątpliwie przedmiotowy samochód jest terenowym samochodem osobowym, z którego wymontowano kanapę tylną (co zmniejszyło liczbę miejsc siedzących z pięciu do dwóch), bez jednoczesnego wymontowania pasów bezpieczeństwa, co umożliwia po ponownym zamontowaniu kanapy bezpieczny przewóz osób na tej kanapie. Pojazd ten nigdy nie był i nie jest ciężarówką. Prawidłowo za bezzasadne uznano zarzuty, jakoby o ciężarowym charakterze pojazdu miały świadczyć napęd na cztery koła, wahadłowe tyle drzwi, czy wysokość nadwozia. Nietrafna jest argumentacja, że zamontowanie kanapy "uniemożliwiłoby wsiadanie przez tylne drzwi ponieważ by zająć miejsce w drugim rzędzie było by trzeba przejść nad tylnym rzędem siedzeń", gdyż przedmiotowy samochód jest samochodem trzydrzwiowym i standardem w tego typu pojazdach jest wsiadanie i wysiadanie z użyciem drzwi przednich. Na prawidłowość powyższej oceny zasadniczego przeznaczenia samochodu nie może wpływać fakt rejestracji pojazdu jako samochodu ciężarowego. Okoliczność, że pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej 2850 kg przystosowany do zgodnego z przepisami odrębnymi przewozu dwóch osób, został zarejestrowany jako lekki samochód ciężarowy według przepisów belgijskich i później według przepisów polskich, nie może być uznana za zmieniającą zasadnicze przeznaczenie pojazdu, który jest terenowym samochodem osobowym, a jego dodatkową uzupełniającą funkcją jest przewóz towarów o maksymalnej wadze poniżej 600 kilogramów. Jak słusznie zauważa organ, 600 kg to maksymalna technicznie dopuszczalna ładowność pojazdu - różnica między masą własną (2250 kg), a dopuszczalną masą całkowitą pojazdu (2850 kg). W przeciwieństwie do samochodów ciężarowych nie jest to masa towarów, które samochodem można przewozić, gdyż obejmuje ona również masę kierowcy i pasażera. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, klasyfikacja samochodu dokonana przez organy jest zgodna z prawem, zatem zarzuty naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 3 ust. 1 u.p.a. Zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji prowadziły postępowanie z poszanowaniem przepisów prawa procesowego. Samo niezadowolenie strony z jednoznacznych ustaleń wynikających z zebranych dowodów jest niewystarczającym uzasadnieniem przeprowadzania kolejnych dowodów. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2011 r., I GSK 514/09 (dostępny w CBOSA) postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla ustalenia stanu faktycznego. Stanowisko organów co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego w zakresie kwalifikacji nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu, zawiera odniesienie się do argumentów prezentowanych zarówno przez organ podatkowy, jak i przez Skarżącą. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo wskazano dowody, na których organy się oparły oraz wskazano okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierowały się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Organy w szczególności wskazały cechy pojazdu, które decydują o tym, że pojazd głównie (zasadniczo) przeznaczony jest do przewozu osób i powinien zostać kwalifikowany do pozycji 8703. Treść uzasadnienia przekonuje o spełnieniu warunków z art. 210 o.p. Powyższe stało się podstawą oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).