I SA/Bk 160/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę Decyzją z [...] grudnia 2006 r., Nr [...] Naczelnik Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego S., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta S., wymierzył J.S. oraz Z. K. W. podatek od nieruchomości na 2005 rok w kwocie 108,00 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazywał, że podatnicy byli współwłaścicielami nieruchomości położonej w S. przy ulicy [...] o pow. [...]. Własność nieruchomości uzyskali w wyniku nabycia spadku po rodzicach (postanowienie Sądu Rejonowego w E. z dnia [...] października 1988 r., sygn. akt [...] oraz z dnia [...] grudnia 1988 r., sygn. akt [...]). Organ pierwszej instancji wskazał, że podatnicy nie dopełnili obowiązku zgłoszenia posiadanych nieruchomości do opodatkowania bez wezwania organów podatkowych, wynikającego z ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.). Aktem notarialnym Rep. [...] z [...] października 2006 r. współwłaściciele sprzedali nieruchomość. Ta czynność prawna i związane z nią zmiany w ewidencji gruntów ujawniły fakt, że nieruchomość nie była dotychczas opodatkowana podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania J. S., decyzją z [...] lutego 2007 r., nr [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołał się na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (według stanu prawnego na 1 stycznia 2005 r. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.). Wskazał, że z akt sprawy wynika, że J. J. S. oraz Z. K. W. byli współwłaścicielami nieruchomości gruntowej położonej w S., przy ul. [...] o powierzchni [...] ha oznaczonej symbolem B. Bezspornym jest więc, iż to na skarżących ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za w/w grunt. Przyjmując, że zastosowana stawka podatku wynosi za grunt pozostały 0,20 złotych za 1 m2 - według uchwały Nr XXVIII/310/04 Rady Miejskiej w S. z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2005 r. - organ stwierdził, iż prawidłowo zostało ustalone zobowiązanie podatkowe w zaskarżonej decyzji. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze J. S. wnosił o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz "stwierdzenia za niezgodne z prawem utrzymywanie zarządu nad rozpatrywanym mieniem przez Urząd Miasta i niezwłoczne przekazanie go prawnemu właścicielowi". Podnosił, że we wszystkich decyzjach Urząd Miejski ustalając kwoty podatków na lata 2001-2006 dopuścił się oszustwa polegającego na naliczeniu go siostrze i jemu od powierzchni [...] w miejsce [...]. Zaznaczył, że kierując sprawę do SKO Urząd Miejski działał bez jego pełnomocnictwa i przeciwko niemu. W jego ocenie również oburzającym jest oszustwo, jakie popełnił w piśmie z dnia [...].02.2007 r. [...], zapewniając, że będzie zawiadomiony o posiedzeniu SKO, co okazało się kłamstwem. Skarżący zaznaczył, że Wojewoda S. wszystkie koszta - nieuzasadniony remont budynku mieszkalnego, likwidację skutków pożarów obydwu budynków i pozostałe za czas 1969-2006 nakazał zlikwidować w ciężar Skarbu Państwa. Zdaniem skarżącego rodzi się pytanie, dlaczego obciążenia podatkiem gruntowym wymierzono Siostrze i jemu, a nie zarządzającemu aktualnie obiektem. Skarżący podkreślił, że decyzja UM z dnia [...].11.1977 [...], przyjmująca za podstawę ustawę z 10.04.1974 r. podjęta została nietrafnie i nie mogła uzasadniać zdarzenia sprzed pięciu lat. Ustawa ta straciła moc 12.11.1994 r., zamykając sprawę. Wskazywał, że UM podjął decyzję w dniu [...].09.1996 [...], zawierającą w treści utrzymanie dalej w swym zarządzie przedmiotowego mienia. Wojewoda S. decyzję tę uchylił w całości decyzją z dnia [...].11.1996 [...], którą to decyzję UM w S. ignoruje. Skarżący podniósł, że "niewytłumaczalnym jest kiedy w III i IV RP prawo własności zabezpiecza w sposób szczególny mienie obywateli UM ignoruje je, ignoruje K.C. i K.K. i nie wyłączając swoich władz nadrzędnych". W piśmie procesowym z 10.08.2007 r. skarżący wyjaśnił dodatkowo, że Wojewoda S. decyzjami z [...].09.1996 r. i z [...].12.1997 r. nakazał Urzędowi Miasta S. ponieść wszelkie koszta związane ze sprawowaniem zarządu nad rozpatrywanym mieniem i zakończyć dotychczasową swą rolę. Urząd Miejski nakazał Miejskiemu Zarządowi Budynków Mieszkalnych likwidację skutków bezprawnego zarządzania mieniem. Polecenie zostało wykonane, jednak Urząd Miasta pozostawia w swoim zarządzie obiekt do dnia dzisiejszego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że zarzuty zawarte w skardze nie dotyczą decyzji, a są związane z zaszłymi faktami odnośnie przejęcia w 1969 r. przez władze miasta budynku mieszkalnego będącego własnością skarżących, co nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podkreślić należy, ze przedmiotem kontroli Tut. Sądu była decyzją dotycząca wymiary podatku od nieruchomości, a nie wydana na podstawie art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe, decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1977 r. [...], mocą której z dniem 1 października 1977 r. przejęto budynki położone w S. przy ul. [...] w zarząd jednostki gospodarczej administrującej domami mieszkalnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co oznacza, że przedmiotem rozpoznania nie mógł uczynić innej sprawy administracyjne. W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi zawsze związany jest granicami sprawy tj. granicami przedmiotu zaskarżenia (por. uchwała NSA OPS 12/96, ONSA 997/3/104 i wyrok NSA z 20 listopada 1997 r. SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998/5/36). Zakres rozstrzygnięcia w omawianej sprawie wyznacza, więc zakres rozstrzygnięcia sprawy zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., którą określono skarżącemu, jako współwłaścicielowi działki nr [...], o pow. całkowitej [...] podatek od nieruchomości na 2005 r. Zgodzić należy się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S., że okoliczności dotyczące zdarzeń związanych z nieprawnym, zdaniem Skarżącego, wykorzystywaniem budynków, które znajdowały się na gruncie, od którego dokonano wymiaru podatku, przez ówczesne władze miasta, nie mają wpływu na prawidłowość ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od gruntu. Na podstawie art. 18 ustawy Prawo lokalowe (Dz. U. z 1974 r., Nr 14, poz. 84), terenowe organy administracji państwowej mogły postanowić o objęciu zarządem budynków mieszkalnych m.in. w sytuacji, gdy zarząd nie był przez właściciela w ogóle sprawowany. Z powyższego wynika, że w 1977 r. w zarząd przejęto jedynie budynki bez gruntów. Przedmiotem kontroli jest, jak już podkreślono na wstępie, wymiar podatku od nieruchomości od gruntów mieszkalnych, a nie podatek od budynków. Kwestia niesporną jest, że skarżący wraz z siostrą do 30 października 2006 r. byli współwłaścicielami nieruchomości położonej w S. przy ulicy [...], którą nabyli w spadku po rodzicach (postanowienie Sądu Rejonowego w E. z dnia [...] października 1988 r., sygn. akt [...] oraz z dnia [...] grudnia 1988 r., sygn. akt [...]). W myśl art. 3 ust. 4 ww. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciążył solidarnie na współwłaścicielach, stąd decyzja w sprawie podatku od nieruchomości została skierowana do skarżącego i jego siostry, a podstawę opodatkowania stanowiła cała powierzchnia gruntu tj. [...], zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. W myśl postanowień art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ustalonym stanie faktycznym organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Z przytoczonych powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem, a tym samym skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)