I SA/Bk 207/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych na urzędowym formularzu w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2018 Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu R. D. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (k. 2). Dnia 20 lipca 2018 r. stosownie do treści stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U z 2015 r. poz. 1257) wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu (wraz z pismem przesłano formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu wypełnienia), w terminie 7 dni od dnia otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (k. 4). Wezwanie doręczono prawidłowo dnia 6 sierpnia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 5). Siedmiodniowy termin na uzupełnienie wymaganego braku formalnego upływał zatem z dniem 13 sierpnia 2018 r. Dnia 14 sierpnia 2018 r. (data stempla pocztowego k. 9), a więc już po upływie zakreślonego terminu skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych na urzędowym formularzu wniosku PPF wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia (k. 6-8). W uzasadnieniu swego wniosku o przywrócenie terminu wskazał, iż nie mógł wypełnił i wysłać nadesłanego formularza, bowiem wyjeżdżał do pracy za granicę w celach zarobkowych. Miał to zrobić natomiast po powrocie do kraju, lecz nie zdążył, bo zepsuł mu się samochód. Zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2018 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania. Wskazać należy przy tym, iż w niniejszej sprawie skarżący już raz składał wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania, natomiast wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia odrzucony. Zgodnie z treścią art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 j.t.) – dalej również jako P.p.s.a., czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Przepis art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, iż przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Na mocy art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W tym miejscu należało zatem skonstatować, iż odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie powoduje dla skarżącego ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, nie traci on bowiem możliwości ponownego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, co też uczynił. Wniosek ten może być bowiem składany w sprawie wielokrotnie, a uchybienia zaistniałe w tym przedmiocie nie prowadzą w żadnym razie do zamknięcia możliwości ponownego żądania przyznania prawa pomocy. Niniejsze rozstrzygnięcie nie wpływa zatem negatywnie na sytuację wnioskodawcy, na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego ma on możliwość ponownego złożenia wniosek o przyznanie prawa pomocy (postanowienia NSA z dnia: 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 411/14; 15 września 2016 r., sygn. akt II FZ 449/16; 08 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 612/17; publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 86 § 2 i art. 88 w zw. z art. 258 § 1 – P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.