I SA/Bk 21/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku K. M. ze względu na śmierć zobowiązanego. Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] organ ten obciążył kosztami egzekucyjnymi wierzyciela – P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. Pismem z dnia [...] września 2015 r. wierzyciel zwrócił się o umorzenie kosztów egzekucyjnych w wysokości 1.050,00 zł wskazując, że ze względu na ważny interes społeczny zasadne jest wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem braku zapłaty kosztów postępowania egzekucyjnego przez niewypłacalnego dłużnika będzie każdorazowe obciążenie organu administracji rządowej, a więc de facto Skarbu Państwa. Zauważył również, iż naliczone koszty egzekucyjne były rażąco niewspółmiernie wysokie w stosunku do egzekwowanej kary oraz czynności dokonanych przez organ egzekucyjny i efektu jego działania. Brak czynności po stronie organu egzekucyjnego w zakresie dochodzenia należności, w sytuacji wykrycia majątku, a w dalszej kolejności obciążenie kosztami wierzyciela, w związku z brakiem pokrycia zobowiązania przez dłużnika, mieści się w ważnym interesie skarżącego. Ponadto ściągnięcie kosztów egzekucyjnych od organu administracji rządowej, w sytuacji braku wpływu z tytułu egzekucji należności głównej stanowi bardzo wysoki wydatek dla wierzyciela. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...], odmówił umorzenia koszów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał [...] listopada 2015 r. postanowienie nr [...] utrzymujące w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 64e § 1 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a.") i wskazał, że ulga w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych udzielana jest na zasadzie uznania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionej odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych pomimo zaistnienia przesłanki ważnego interesu publicznego organ zauważył, że pojęcie interesu publicznego nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Literatura przedmiotu, jak i orzecznictwo wskazują, iż powinno być ono oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie dla organów państwa. Interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia kosztów egzekucyjnych. Oceniając istnienie przesłanki ważnego interesu publicznego należy uwzględnić nie tylko interes strony ale także charakter i cel, jakiemu służą środki wpłacane z tytułu środków egzekucyjnych. Wysokość kosztów egzekucyjnych wynika z przepisów prawa i są one należne organowi egzekucyjnemu z tytułu prowadzenia egzekucji, nawet gdy wierzycielem są inne organy administracji rządowej. Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest fakt, że ustawodawca nie wprowadził przedmiotowych ani podmiotowych zwolnień lub innych regulacji, które zdejmowałyby wzajemne obciążania kosztami egzekucyjnymi pomiędzy organami administracji rządowej. Argumenty wierzyciela są ważne z jego punktu widzenia, jednak w interesie publicznym leży równe traktowanie stron postępowania, a co za tym idzie egzekwowanie kosztów egzekucyjnych powstałych zgodnie z obowiązującym prawem. Organ odwoławczy podniósł, że umorzenie kosztów egzekucyjnych przyczyniłoby się do przysporzenia dla wierzyciela, a na organ egzekucyjny zostałby przeniesiony obowiązek ich sfinansowania. Ważny interes publiczny, nie może mieć wydźwięku korzyści dla wierzyciela, gdyż przyniosłoby to drugiej stronie, tj. organowi egzekucyjnemu, będącemu również organem Skarbu Państwa ewidentną stratę, mimo iż zarówno wierzyciel, jak i organ egzekucyjny są organami finansowanymi z Budżetu Państwa. W ocenie organu odwoławczego niezrozumiała jest przy tym argumentacja, iż obciążenie wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzić może do wniosku, że nakładanie przez Inspektora Transportu Drogowego kar pieniężnych z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym, winno być uzależnione od kondycji finansowej sprawcy naruszenia. Wnosząc o prowadzenie egzekucji wierzyciel nie jest w stanie przewidzieć przebiegu efektywności i sposobu zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zatem, zasadnym jest, aby wierzyciel, z którego inicjatywy doszło do powstania kosztów egzekucyjnych, poniósł te wydatki. Wierzyciel nie może uchylić się od obowiązku pokrycia kosztów postępowania egzekucyjnego, z tego powodu, że było ono nieefektywne. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził ponadto, że sposób obliczenia kosztów egzekucyjnych wynika z u.p.e.a. Koszty egzekucyjne w kwocie 1.050,00 zł, którymi organ egzekucyjny obciążył wierzyciela związane są z dokonanymi czynnościami i wydatkami jakie musiał ponieść organ egzekucyjny w celu ich dokonania. Naliczone opłaty za dokonane czynności stanowią rekompensatę poniesionych nakładów i środków związanych z prowadzoną egzekucją administracyjną w sprawie. Argument, że konieczność poniesienia kosztów egzekucyjnych nie mieści się w planie wydatków przeznaczonych na funkcjonowanie jednostki nie zwalnia z obowiązku zapłaty powstałych kosztów w niniejszej sprawie. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że stosownie do treści art. 64c § 4 u.p.e.a. wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4b oraz art. 64e § 4a. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w takiej kwocie, wierzyciel nie wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Niezrozumiałe jest podnoszenie na etapie postępowania prowadzonego z wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych, argumentu, iż "naliczone koszty egzekucyjne były rażąco niewspółmiernie wysokie w stosunku do egzekwowanej kary oraz czynności dokonanych przez organ egzekucyjny i efektu jego działania". W skardze złożonej do Sądu wierzyciel wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem autora skargi, organ II instancji pominął przesłankę z art. 64e § 2 pkt 1 u.p.e.a, a skarżący wskazywał przesłankę stwierdzenia nieściągalności od zobowiązanego dochodzonego obowiązku z powodu bezskuteczności egzekucji w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym naruszony został wskazany przepis poprzez jego niezastosowanie. Strona nie zgodziła się również ze stwierdzonym brakiem przesłanki ważnego interesu społecznego. Jej zdaniem zasadne jest wyeliminowanie sytuacji zaistniałej w przedmiotowej sprawie, gdy rezultatem zapłaty kosztów postępowania egzekucyjnego będzie obciążenie wojewódzkiego organu administracji rządowej, a więc de facto Skarbu Państwa. Egzekucja w przedmiotowej sprawie okazała się bezskuteczna. W ocenie pełnomocnika utrzymanie takiego stanu rzeczy narusza w oczywisty sposób ważny interes publiczny Skarbu Państwa nie budując autorytetu oraz zaufania obywateli do organów administracji podatkowej albowiem prowadzi do irracjonalnego wniosku, iż nakładanie przez Inspektora Transportu Drogowego kar pieniężnych z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym winno być uzależnione jedynie od kondycji finansowej sprawcy naruszenia. Organy całkowicie ten argument pominęły wskazując, iż gdyby ustawodawca uznał za celowe odstąpienie od obciążania kosztami egzekucyjnymi wierzycieli będących organami administracji rządowej to taki zapis znalazłby się w u.p.e.a. Pełnomocnik podniósł, że nie można mówić o przysporzeniu dla wierzyciela, bo zarówno wierzyciel, jak i organ egzekucyjny działają w ramach jednego i tego samego budżetu Skarbu Państwa, na rzecz i w imieniu Skarbu Państwa. Z tego względu organ nieprawidłowo zastosował przepis art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a., co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zdaniem strony skarżącej, naliczone koszty egzekucyjne były rażąco niewspółmiernie wysokie w stosunku do egzekwowanej kary oraz odniesieniu do czynności dokonanych przez organ egzekucyjny i rezultatu jego działania. Niewspółmiernie wysokie koszty postępowania egzekucyjnego nie mogą stanowić uzasadnionej rekompensaty z tytułu poniesionych przez organ egzekucyjny nakładów i środków. W tym sensie ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne dla organu administracji rządowej, bowiem organ egzekucyjny dokonał jedynie czynności zajęcia pustego rachunku bankowego i żadnych środków pieniężnych nie wyegzekwował. Dla stwierdzenia braku przesłanki z art. 64e § 2 pkt 3 u.p.e.a. organ posłużył się jedynie niezrozumiałym argumentem, iż skarżący mógł kwestionować orzeczenie ustalające koszty egzekucyjne na drodze sądowej. Nie da się w żaden sposób wywieść, iż wysokość kosztów egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie jest uzasadniona poniesionymi przez organ egzekucyjnych wydatkami, podjętymi przez organ czynnościami oraz ostatecznym ich rezultatem. Organy obu instancji nie przeprowadziły w tym zakresie postępowania dowodowego i wymaganej analizy. W tym zakresie organ naruszył zdaniem wierzyciela art. 64e § 2 pkt 3 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - postępowanie egzekucyjne w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; dalej powoływana jako: "u.p.e.a."). Zgodnie z treścią art. 64e § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Stosownie do art. 64c § 1 pkt 4 u.p.e.a., wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4b oraz art. 64e § 4a (wyjątki nie mające w sprawie zastosowania). Z kolei w myśl art. 64e § 2 u.p.e.a., koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli: 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej; 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny; 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Ustawodawca wskazał także, w art. 64e § 3 u.p.e.a., że koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione. Z wymienionych przepisów wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym przede wszystkim użycie w art. 64e u.p.e.a. określenia "może". Konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny w sprawie istnienia określonych przesłanek może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie, co do umorzenia kosztów egzekucyjnych znajduje się wyłącznie w gestii organu egzekucyjnego, który może umorzyć powstałe koszty egzekucyjne. Tego rodzaju konstrukcja uznania administracyjnego nie może jednak oznaczać pełnej dowolności w tym zakresie organu egzekucyjnego. Decydujące znaczenie ma bowiem to czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy stwierdzono istnienie przesłanek umorzenia. Możliwość negatywnego rozstrzygnięcia w takiej sytuacji dla zobowiązanego nakłada na organ egzekucyjny obowiązek szczególnie starannego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Należy też podkreślić, że umorzenie kosztów egzekucyjnych jest określonym przywilejem o charakterze finansowym, wobec czego strona wnosząca o uzyskanie takiej ulgi winna dołożyć należytej staranności procesowej i przejawiać odpowiednią inicjatywę dowodową w celu wykazania odpowiednich okoliczności faktycznych, od których istnienia zależałoby umorzenie kosztów egzekucyjnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt. I SA/Kr 203/13, LEX nr 1325216). Natomiast sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organy egzekucyjne prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i czy dokonana ocena mieściła się w ustawowych granicach (por. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Sądowa kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych w ramach uznania administracyjnego jest zatem ograniczona, co oznacza, że sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie to stanowi bowiem wyłączną kompetencję organu administracji. Sąd tym samym musi poprzestać na ocenie, czy wydane postanowienia poprzedzone zostały prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem tzn. czy organ egzekucyjny w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i przeanalizował wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku. Sąd nie może natomiast wartościować wydanego postanowienia pod kątem jego słuszności czy sprawiedliwości i z tego względu orzekać o zasadności skargi. Odnosząc się do spełnienia przez Skarżącego przesłanek uprawniających organ do fakultatywnego podjęcia decyzji odnoszącej się do umorzenia kosztów egzekucyjnych należy zważyć, co następuje. Już na wstępie należy wskazać na niezasadność zarzutów skargi dotyczących niezastosowania w sprawie art. 64e § 2 pkt 1 u.p.e.a. Stosownie do tegoż przepisu, koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Oczywistym zatem jest, że przesłanka ta dotyczy jedynie sytuacji zobowiązanego a nie wierzyciela, a zatem powołać się na nią może nie wierzyciel ale właśnie zobowiązany. W sytuacji zaistnienia okoliczności opisanej w tymże przepisie - nieściągalności od zobowiązanego dochodzonego obowiązku (która to sytuacja zaistniała w niniejszym postępowaniu), otwiera się kolejna przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych, wynikająca z art. 64e § 3 u.p.e.a. - obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione. W świetle powyższego przyjąć należy, że istota rzeczy w kontrolowanej przez Sąd sprawie dotyczy oceny istnienia przesłanek określonych w art. 64e § 2 pkt 2 i 3 oraz § 3 u.p.e.a. tj. 1) ważnego interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem kosztów egzekucyjnych wierzyciela, 2) sytuacji, w której ściągnięcie kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne oraz 3) uzasadnienia gospodarczego w obciążeniu wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów. Jedną z przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych jest sytuacja, gdy za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2111/08, pojęcie interesu publicznego należy rozumieć jako respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania administracji publicznej itp. Pojęcie interesu publicznego nie ma więc stałego zakresu i wymaga każdorazowo dokonania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości, które kryć się mogą pod pojęciem interesu publicznego. Dodatkowo określenie, iż tak rozumiany interes publiczny ma być "ważny" oznacza taki, od którego wiele zależy, mający dużą wagę, duże znaczenie, znaczący, doniosły, cenny (por. Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, wyd. PWN, Warszawa 1968 r., s. 880). Określenie to zatem wymaga dodatkowo wykazania, iż ustalenie istnienia tej przesłanki musi mieć szczególnie doniosłe znaczenie z uwagi na wartości respektowane przez ogół społeczeństwa. Z drugiej zaś strony określenie "gospodarcze uzasadnienie" nie może być utożsamiane z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności udzielenia ulgi. Wystąpienie przesłanki gospodarczego uzasadnienia w obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi odnosi się do sytuacji finansowej wierzyciela, ale skoro umorzenie jest instytucją nadzwyczajną, to należy to utożsamiać z sytuacją, gdy wierzyciel znajduje się w takiej pozycji finansowej, która uniemożliwia zapłatę należności, a jej wyegzekwowanie może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanej sprawie organy administracji wyjaśniły pojęcie ważnego interesu publicznego w kontekście sytuacji Skarżącego i słusznie doszły do wniosku, że nie została spełniona przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych, o której mowa w art.64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. W ocenie Sądu organy prawidłowo też uznały, że sprawa nie ma charakteru wyjątkowego, czy też nadzwyczajnego z uwagi na okoliczności, w jakich doszło do powstania kosztów postępowania egzekucyjnego i obciążenia nimi wierzyciela z powodu umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku dłużnika. Głównym argumentem Skarżącego wskazującym na zaistnienie ważnego interesu publicznego jako przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych jest to, że jako organ administracji rządowej był zobowiązany do wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika i nie powinna mieć miejsca sytuacja, w której tenże organ, z uwagi na nieściągalność należności od dłużnika, będzie obciążony kosztami postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji będzie nimi obciążony Skarb Państwa. Z taką argumentacją Sąd się nie zgadza. Wskazać przede wszystkim należy, że wysokość kosztów egzekucyjnych wynika wprost z przepisów u.p.e.a. i są one należne organowi egzekucyjnemu z tytułu prowadzonej egzekucji, nawet w sytuacji gdy wierzycielem są inne organy administracji rządowej czy samorządowej. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, ustawodawca nie wprowadził przedmiotowych ani podmiotowych zwolnień, które zwalniałyby organy administracji rządowej z obowiązku ponoszenia kosztów egzekucyjnych. A skoro tak, to sama okoliczność, iż wierzyciel jest organem administracji rządowej, finansowanym ze Skarbu Państwa nie może być postrzegany jako wystąpienie ważnego interesu publicznego. Podkreślić należy, że postanowienie w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, zarówno w aspekcie zasadności obciążenia jak i ich wysokości nie było kwestionowane przez Skarżącego. Wobec tego szczególny status wierzyciela i jego funkcje "administracji rządowej" nie mogą oznaczać, że organy zobowiązane są w każdym przypadku do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Słusznie akcentują też organy obu instancji, że rezygnacja przez państwo z opłat i kosztów związanych z egzekucją administracyjną nie jest uzasadniona, z uwagi na pośrednie zmniejszenia środków budżetowych wykorzystywanych na potrzeby całego społeczeństwa. Zatem Inspekcja Transportu Drogowego, jak każdy inny wierzyciel musi ponosić ryzyko obciążenia kosztami egzekucyjnymi nie ściągniętymi od zobowiązanego. Zauważyć także trzeba, iż akceptacja stanowiska, że za umorzeniem stronie skarżącej kosztów egzekucyjnych przemawia ważny interes publiczny prowadziłoby do przyjmowania realizacji tej przesłanki w każdej sprawie z udziałem ITD i doprowadzało do umarzania kosztów egzekucyjnych względem tego podmiotu w każdej analogicznej sprawie, a zatem statuowałoby pozanormatywnym nieobciążaniem go kosztami egzekucyjnymi. Powyższej oceny nie może zmienić argument Skarżącego, iż stanowisko organów egzekucyjnych prowadzi do "irracjonalnego wniosku, iż nakładanie przez ITD kar pieniężnych z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym winno być uzależnione jedynie od kondycji finansowej sprawcy naruszenia". W ocenie Sądu, to właśnie stanowisko Skarżącego jest irracjonalne, bowiem idąc tokiem jego rozumowania organy podatkowe nie powinny wymierzać i określać zobowiązań podatkowych zaś funkcjonariusze Policji nakładać mandatów karnych wobec osób znajdujących się w trudnej sytuacji majątkowej. Każdy organ administracji publicznej, powinien funkcjonować w ramach i granicach obowiązującego prawa i nie można stawiać mu zarzutów niewłaściwego działania, jeżeli podejmuje czynności do których jest uprawniony i zobowiązany. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że sytuacja gospodarcza Wierzyciela sprzeciwiała się w obciążeniu go kosztami egzekucyjnymi. Skarżący nie wskazał żadnych dokumentów czy informacji obrazujących jego sytuację finansową, a zatem okoliczność, iż jego działalność jest finansowana ze Skarbu Państwa nie może stanowić przesłanki uzasadniającej umorzenie kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64e § 2 pkt 2 czy też 64e § 3 u.p.e.a. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 64e § 2 pkt 3 u.p.e.a. Jedną z przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych jest sytuacja, w której ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Niewątpliwie z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem organ egzekucyjny nie podjął jeszcze postępowania w przedmiocie przymusowego wyegzekwowania od wierzyciela nałożonych na niego kosztów postępowania egzekucyjnego. Skarżący, jak sam wielokrotnie podkreśla, jest wojewódzkim organem administracji rządowej, trudno jest zatem wyobrazić sytuację, w której ewentualna egzekucja kwoty 1050 zł tytułem kosztów egzekucyjnych spowodowałaby powstanie niewspółmiernych wydatków. Taka egzekucja, o ile w ogóle do niej dojdzie, zapewne ograniczy się do zajęcia rachunku bankowego wierzyciela. Odnosząc się do zastrzeżeń co do wysokości kosztów egzekucyjnych i zasadności obciążenia wierzyciela przedmiotowymi kosztami, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie zauważył, że zarzuty powyższe nie mogą być uwzględnione w trakcie postępowania w zakresie umorzenia tych kosztów. Nie mogą zatem być uznane za zasadne zarzuty rażąco niewspółmiernych kosztów egzekucyjnych w stosunku do egzekwowanej kary, w aspekcie czynności podjętych przez organy egzekucyjne. Końcowo należy raz jeszcze podkreślić, że umorzenie kosztów egzekucyjnych ma charakter zupełnie wyjątkowy i winno ono nastąpić, gdy takie rozstrzygnięcie może przynieść pozytywne rezultaty dla szerszej społeczności a nie jedynie dla wierzyciela. Nie ma przy tym znaczenia, że zarówno organy egzekucyjne jak i wierzyciel są organami, których działalność jest finansowana z Budżetu Państwa. W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.).