I SA/Bk 221/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2009 (gm. P.) 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...].10.2014 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej O. S.A. w Warszawie kwotę 3.498 zł (słownie: trzy tysiące czterysta dziewięćdziesiąt osiem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] Wójt Gminy P. określił O. S.A. (wcześniej T. [...] S.A., dalej "skarżąca Spółka") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie 46.032 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż na to zobowiązanie składają się grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o pow. 10.049,30 m2 ze stawką 0,74 zł/m2 na kwotę 7.436,48 zł; budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. 33,90 m2 ze stawką 19,81 zł/m2 na kwotę 671,56 zł, a także 2% wartość budowli wynikająca z opinii biegłego rzeczoznawcy, tj. 2.799.997,13 zł, tj. 4.666,66 zł; od budowli - 2 % wartości odpowiadającej wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 - 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849, ze zm.) - dalej "u.p.o.l." - 1.814.059,03 zł (2.799 997,13 zł - wartość wynikająca z opinii biegłego - 985.938,10 zł (wartość rurociągu kablowego wynikająca z opinii biegłego) x 2% = 36.281,18 zł : 12 m-cy x 11 miesięcy = 33.257,74 zł. W deklaracji skarżącej Spółki została wykazana powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (10.049 m2), powierzchnia budynków związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (33,90 m2) oraz budowle o wartości 1.142.712,58 zł. W dniu 16 lutego 2009 r. podatnik złożył korektę deklaracji, zaś w piśmie wyjaśniał, iż jej powodem jest sprzedaż dla TP I.[...]. Sp. z o. o. W. budowli podlegających podatkowi od nieruchomości. W dniu 28 kwietnia 2014 r. Wójt Gminy P. otrzymał wynik kontroli skarbowej Dyrektora Urzędu Skarbowego w W. dotyczący rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od nieruchomości za 2009 rok. Sprzedaż ta miała miejsce, jak ustalono w trakcie tej kontroli, w dniu [...] stycznia 2009 r. Ponadto ustalono, iż przedmiotem transakcji sprzedaży i leasingu zwrotnego nie objęto linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, które pozostały własnością TP S.A. W trakcie tego postępowania podatnik odmówił dokonania korekty deklaracji, ponieważ, jak twierdził, linie kablowe ułożone w kanalizacji nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Biegły rzeczoznawca majątkowy złożył organowi podatkowemu w dniu [...] czerwca 2009 r. opinię o wartości budowli ustalając wartość budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 r. na kwotę 2.799.997,13 zł. Wójt Gminy P. wskazał, iż definicja budowli zawarta w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie jest pełna i ogranicza się do przykładowego wyróżnienia elementów zawartych w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie to, czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Wśród przykładów budowli zawartych w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane wymienia się m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Do obiektów budowlanych zalicza się sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznika do ustawy - kategoria XXVI). Ustawodawca i w tym przypadku nie definiuje pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Nie oznacza to jednak, iż obiekty telekomunikacyjne, po połączeniu nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno - użytkowa. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa, która bez kabla jest samodzielnym obiektem budowlanym, natomiast wraz z nim tworzy całość techniczno-użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej. Stanowią one zatem budowlę sieciową w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, a zatem są budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ I instancji stwierdził, iż nieuzasadnione w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy - Prawo budowlane jest dokonane przez podatnika "rozdzielenie" budowli na poszczególne elementy. Sieć telekomunikacyjna lub elektroenergetyczna stanowi budowlę niezależnie od tego, jaka jest jej konstrukcja (napowietrzna, podziemna), ani kto jest jej właścicielem poszczególnych części. Opodatkowaniu będzie podlegać każdy z elementów budowli sieci telekomunikacyjnej lub elektroenergetycznej stanowiącej integralną całość techniczno-użytkową. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się skarżąca Spółka wnosząc odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu I instancji podkreślając, że zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, w jakiej wysokości zobowiązanie w podatku od nieruchomości powinna ponosić skarżąca Spółka za budowle będące jej własnością w styczniu 2009 r. oraz za kabel za okres luty - grudzień 2009 r. Organ wskazał, że o fakcie systematycznego zmniejszania wartości budowli deklarowanych przez skarżącą Spółkę świadczą deklaracje roczne za 2007 rok, w której deklarowano kwotę 2.308.840 zł, w 2008 roku wartość ta wynosiła już 1.141.733 zł bez wskazywania przyczyn jej zmniejszenia. Jak wynika z operatu szacunkowego wartość tych budowli była zaniżona wobec wartości ustalonej przez biegłego, która wynosiła 2.799.997,13 zł. Wobec nieprzyjęcia przez organ I instancji za podstawę opodatkowania wartości budowli wyszczególnionej w korekcie deklaracji Spółki z dnia [...] lutego 2009 r., a więc po fakcie sprzedaży części budowli Spółce TP I. [...] w dniu [...] stycznia 2009 r., tj. kwoty 1.142.712,58 zł, wyliczenie wysokości podatku od nieruchomości w styczniu 2009 r. nastąpiło od kwoty wartości ustalonej w operacie szacunkowym, tj. od kwoty 2.799.997,13 zł. W okresie od lutego 2009 r. do grudnia 2009 r. wysokość podatku od budowli, tj. kabla obliczono od wartości 1.814.059,03 zł (2.799.997,13 zł - 985.938,10 zł). Kolegium stwierdziło, iż Spółka TP I. [...] jest odrębnym od skarżącej Spółki podmiotem gospodarczym, chociaż mieści się w jej strukturze organizacyjnej. Zatem od lutego 2009 roku właścicielem budowli, poza kablami umieszczonymi w kanalizacji kablowej, jest TP I. Spółka z o.o. w W. Sprzedaż kanalizacji kablowej na rzecz TP I. nie doprowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej, jako budowli. W dalszym ciągu stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z zastrzeżeniem, że właściciele jej poszczególnych części powinni deklarować podatek od posiadanych elementów. Organ wskazał, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w stanie prawnym obowiązującym do końca lipca 2010 r., a tym samym również w 2009 r. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na fakt, iż podatnik nie przedstawił w trakcie postępowania dowodu dot. składników jego środków trwałych znajdujących się na terenie gminy P., umożliwiającego prawidłowe odczytanie stanu posiadania, (płyta CD przesłana przez skarżącą Spółkę w formacie PDF z wielkością czcionki ok. 2 - 3 punktów (skutecznie nie dawała możliwości jej odczytania), organ podatkowy przyjął za podstawę ustalenia wartości budowli w 2009 r. ustalenia wynikające z treści operatu szacunkowego sporządzonego w czerwcu 2009 r. Zdaniem SKO nietrafne są zarzuty naruszenia art. 210 § 4, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art.191, a także art. 144a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej "o.p.", jakoby pisma w postępowaniu podatkowym nie były doręczane podatnikowi drogą elektroniczną. Organ podatkowy w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r., w związku ze złożeniem w dniu [...] września 2014 r. wniosku o dostarczanie wszelkiej korespondencji w ramach prowadzonego postępowania w podatku od nieruchomości za 2009 rok za pomocą środków komunikacji elektronicznej na wskazany adres elektroniczny, wysyłał korespondencję na tenże adres. Jednakże pełnomocnik podatnika nie potwierdzał doręczanych pism. Jak dalej informował organ podatkowy, potwierdzenie doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej wiąże się z obowiązkiem podpisania przez adresata urzędowego poświadczenia odbioru (tzw. elektronicznej zwrotki) w sposób wskazany w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1114). Ostatecznie organ podatkowy I instancji wszelką korespondencję przesyłał za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska za pokwitowaniem odbioru. Ponadto, organ podatkowy w piśmie z dnia [...] września 2014 r. szczegółowo wyjaśnił podatnikowi zasady doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednakże Spółka nie zastosowała się do zaleceń wskazanych w tym piśmie. Stąd też zarzut niedoręczenia skarżonej decyzji jest chybiony. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] października 2014 r. zarzucając naruszenie: 1) 233 § 1 pkt 1 oraz art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 2 w związku z art. 144a i art. 152a o.p. przez orzeczenie co do istotny sprawy, choć ze względu na niedoręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania, 2) art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 193 o.p. - przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieuwzględnienia wyjaśnień o wartości budowli oraz nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, wskutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli, 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za okres od lutego do grudnia 2009 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 4) art. 4 ust. 7 i 8 u.p.o.l. - przez brak podstaw do wykorzystania opinii biegłego w przedmiotowej sprawie, a także przez jej nieprawidłowe wykorzystanie w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu dotyczącego braku doręczenia pełnomocnikowi skarżącej Spółki decyzji Wójta Gminy P. z [...] października 2014 r. wobec przesłania jej w formie papierowej, pomimo żądania doręczenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej (pismo z [...] września 2014 r.). Stosownie do art. 144a § 1 o.p. doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona spełni jeden z następujących warunków: (1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego lub portal podatkowy; (2) wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny; (3) wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny. Powyższa norma funkcjonuje w określonym otoczeniu prawnym, które regulowane jest wymienionymi w nim przepisami ustawy z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2013 r., poz. 1422), a także ustawą z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2014 r., poz. 1114), do której z kolei nawiązuje przepis art. 152a o.p. Ogólnie rzecz ujmując, z regulacji tych wynika, że identyfikacja użytkownika systemów teleinformatycznych udostępnianych przez podmioty określone w art. 2 następuje przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262), lub profilu zaufanego ePUAP – art. 20a ust 1 ustawy. Nawiązuje do tego wprost wskazany już art. 152a § 1 pkt 3 o.p. Chodzi mianowicie o to, ażeby organ dysonował urzędowym poświadczeniem odbioru pisma, albowiem z tym faktem należy wiązać wprowadzenie go do obrotu prawnego. Z drugiej strony, art. 144a § 1 o.p. stanowi dla strony postępowania gwarancję, że bez jej zgody lub wniosku (także bez czynności wniesienia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej), nie będzie musiała korzystać ze środków komunikacji elektronicznej i utrzymywać infrastruktury niezbędnej do wymiany dokumentów z organem w drodze elektronicznej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka wystąpiła z wnioskiem o doręczanie jej korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskazała organowi podatkowemu adres elektroniczny [...] Postanowieniem z [...] września 2014 r. organ I instancji odmówił doręczania korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w sposób określony we wniosku strony. Jednocześnie organ wyjaśnił, na jakich zasadach możliwe jest dokonywanie wskazanych doręczeń. Powyższe było podstawą do wysłania decyzji za pośrednictwem operatora pocztowego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja z [...] października 2014 r. została doręczona w dniu 16 października 2014 r. Zdaniem Sądu, w przedstawionym stanie faktycznym organ dysponując przesłanym mu adresem, który nie spełniał wymogów prawem przewidzianych dla zrealizowania doręczenia pisma tą drogą, zobowiązany był wezwać stronę do wskazania prawidłowego adresu elektronicznego – kwalifikowanego możliwością uzyskania informacji o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób opisany w ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i dopiero wówczas w przypadku nie zastosowania się do tego wezwania wydać rzeczone postanowienie o odmowie doręczenia w oczekiwany przez stronę sposób. Uchybienie to nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż strona nie została pozbawiona możliwości podjęcia działań w celu zrealizowania przysługujących jej prawa do obrony zajętego stanowiska, czemu dała wyraz w złożonym odwołaniu po uprzednim otrzymaniu decyzji w formie tradycyjnej – drogą papierową, dysponując już informacją, że doręczenie drogą elektroniczną jest niemożliwe. Sąd podtrzymuje tym samym stanowisko przedstawione w wyroku WSA w Białystoku z 22 kwietnia 2015 r., I SA/Bk 252/15 (dostępny w CBOSA), że doręczenie decyzji do rąk adresata w formie papierowej, pomimo wniosku o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, które nie prowadzi do ograniczenia praw strony w zakresie ochrony jej interesów, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja Wójta Gminy P. musiały jednak podlegać uchyleniu ze względu na naruszenie norm postępowania podatkowego wyrażonych w art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, to na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Podkreślenia wymaga ponadto, że w myśl art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i nie dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Na uwzględnienie zasługują zarzuty dotyczące sposobu określenia podstawy opodatkowania budowli. Zgodnie z art. 4 ust. pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, nie pomniejszoną o odpisy amortyzacyjne. Ustalając wartość budowli organ I instancji oparł się na opinii rzeczoznawcy majątkowego z [...] czerwca 2009 r. Na tej podstawie przyjął wartość budowli 2.799.997,13 zł na dzień 1 stycznia 2009 r. (str. 12 opinii - wartość "pierwszej inwestycji" na kwotę 1.903.116,69 zł i wartość "drugiej inwestycji" na kwotę 896.880,44 zł). W tym zakresie stanowisko organu nie budzi zastrzeżeń. Następnie wyliczając wartość budowli za okres luty - grudzień 2009 r., w związku ze sprzedażą rurociągu kablowego z dniem 31 stycznia 2009 r., organ stwierdził, że w kwocie wartości "pierwszej inwestycji" wartość rurociągu kablowego wynosi 973.565,23 zł (załącznik Nr 1 do opinii str. 2 pkt 2 Budowa rurociągu kablowego), w kwocie "drugiej inwestycji" wartość rur stalowych podziemnych pod drogami ulicami wynosi 12.372,87 zł (załącznik Nr 3 do opinii str. 2 pkt 3 Budowa obiektów podziemnych z rur stalowych). W konsekwencji przyjęto, że łączna wartość kabli stanowiąca podstawę opodatkowania wynosi 1.814.059,03 zł. W tym zakresie organ nie wyjaśnił dostatecznie sposobu ustalenia wartości budowli. Z włączonej do akt sprawy opinii wynika, że w przypadku "pierwszej inwestycji" na ustaloną wartość złożyły się następujące elementy: 1. Tereny zielone; 2. Budowa rurociągu kablowego; 3. Budowa kabla światłowodowego; 4. Pomiar kabli światłowodowych oraz tzw. Koszty dodatkowe (geodezja, projekt organizacji ruchu, badanie zagęszczenia gruntu, koszt zajętości pasa). Odnośnie "drugiej inwestycji" na podstawę wyceny składa się 14 elementów, w tym m.in. pkt 3 Budowa obiektów podziemnych z rur stalowych pod drogami i ulicami..., a także tzw. Koszty dodatkowe (analogiczne jak w przypadku "pierwszej inwestycji"). Organ ustalając wartość samych linii kablowych podjął próbę wyłączenia z wartości całej budowli wartości "kanalizacji kablowej". Organ nie wyjaśnił jednak w żaden sposób, dlaczego określone elementy wyceny potraktował, jako wartość kanalizacji kablowej. I tak w przypadku "pierwszej inwestycji" dlaczego wartość takich elementów, jak Tereny zielone, czy Koszty dodatkowe uwzględniono jako składające się na wartość całej budowli, ale następnie przypisano wyłącznie do wartości linii kablowej, uznając, że nie dotyczą "kanalizacji kablowej". Jeżeli chodzi o "drugą inwestycję" organ spośród 14 punktów wyceny przyjął jeden jako wartość "kanalizacji kablowej". Organ nie przedstawia argumentów uzasadniających przypisanie do wartości linii kablowej wartości np.: montażu złączy w kanalizacji, czy całości Kosztów dodatkowych. Wobec braku uzasadnienia ustaleń dokonanych przez organ w istocie nie ma możliwości zweryfikowania ich prawidłowości. Przedstawione wątpliwości wskazują, że podjęta w sprawie ocena materiału dowodowego miała charakter dowolny. Trzeba zauważyć, że skarżąca Spółka kwestionowała dokonane wyliczenia w odwołaniu (jak i w skardze). Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do podnoszonych zastrzeżeń. Organy winny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. Należy poddać ocenie opinię rzeczoznawcy majątkowego z [...] czerwca 2009 r., w szczególności rozważyć, czy jest ona wystarczająca do ustalenia wartości samej linii kablowej, czy zachodzi konieczność przeprowadzenia w tym zakresie dodatkowych dowodów. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 4 ust. 7 i 8 u.p.o.l. Według art. 4 ust. 7 u.p.o.l., jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W kontrolowanej sprawie organ stwierdził, że podatnik nie określił prawidłowej wartości budowli, nadto, pomimo kierowanych wezwań, nie udzielił w tym zakresie wyjaśnień, które pozwoliłyby na ustalenie tejże wartości. Podkreślenia wymaga, że organ nie powołał w tej sprawie biegłego w celu ustalenia wartości budowli. Organ I instancji włączył jedynie do materiału dowodowego opinię rzeczoznawcy majątkowego sporządzoną według stanu na dzień 1 stycznia 2008 r. (a zatem dla potrzeb odrębnego postępowania), która została następnie poddana ocenie jako dowód z dokumentu. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu. Organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające we wskazanym zakresie. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tejże ustawy.