I SA/Bk 226/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. K. K. (dalej powoływana również jako Skarżąca), działając przez pełnomocnika, wnioskiem z dnia 19 stycznia 2009 r. zwróciła się do Ministra Finansów (reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania świadczonych przez nią usług gastronomicznych. Z opisu stanu faktycznego, przedstawionego we wniosku wynika, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "Zajazd [...]" w miejscowości B., w zakres której wchodzą między innymi usługi gastronomiczne. W dniu 8 grudnia 2008 r. Skarżąca podpisała z urzędem miasta umowę o świadczenie usług gastronomicznych, której przedmiotem jest przygotowanie posiłków dla dzieci z przedszkola. Przedmiotowe posiłki (kanapki wykonane we własnym zakresie przez pracowników Skarżącej, słodycze – batoniki i wafelki nie opodatkowane stawką podatku w wysokości 22% oraz soczki owocowe w jednorazowych opakowaniach) są przygotowywane zgodnie z zamówieniami, a następnie zawożone do przedszkola i wydawane dzieciom przez pracowników przedszkola. Na fakturach VAT dokumentujących sprzedaż usług gastronomicznych, Skarżąca wykazywała symbol PKWiU 55.52. W związku z powyższym Skarżąca zwróciła się z pytaniem: Czy sprzedając opisaną usługę gastronomiczną zewnętrzną dla przedszkola miejskiego, ma prawo zastosowania stawki podatku w wysokości 7%? Zdaniem pełnomocnika Skarżącej, opisane usługi nie są usługami cateringowymi, tylko usługami gastronomicznymi zewnętrznymi, które stosownie do treści poz. 20 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 212, poz. 1336 ze zm., dalej powoływane jako rozporządzenie Ministra Finansów), podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 7%. Bez znaczenia w sprawie ma fakt, iż posiłki są przygotowywane w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej a następnie przewożone do przedszkola oraz fakt, że częścią usługi gastronomicznej jest odsprzedaż gotowych produktów – słodyczy i soczków owocowych. Po rozpoznaniu wniosku Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., wydał [...] marca 2009 r. interpretację indywidualną nr [...], w której stwierdził, że przedstawione we wniosku stanowisko podatnika jest nieprawidłowe. Minister Finansów, przytaczając przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej powoływana jako ustawa o VAT), § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności poz. 20 i 21 załącznika Nr 1 do powyższego rozporządzenia oraz stan faktyczny przedstawiony we wniosku stwierdził, że Skarżąca stosownie do zapisu poz. 21 załącznika Nr 1 do w/w rozporządzenia a nie jak wskazano we wniosku poz. 20 ma prawo do zastosowania stawki podatku w wysokości 7% dla całej opisanej usługi, o ile nie zachodzą wyłączenia tam określone tzn. nie dochodzi do sprzedaży napojów bezalkoholowych gazowanych, wód mineralnych a także sprzedaży w stanie nieprzetworzonym innych towarów opodatkowanych stawką 22%. Organ zaznaczył, że obowiązek prawidłowego zakwalifikowania prowadzonej działalności sprzedawanych wyrobów czy wykonywanych usług do właściwego grupowania PKWiU ciąży na podmiocie wykonującym te czynności i tut. organ nie jest właściwym do dokonania oceny prawidłowości przedstawionej klasyfikacji statystycznej. Pełnomocnik Skarżącej, pismem z dnia 26 marca 2009 r. wezwał Ministra Finansów (reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B.), na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) do usunięcia naruszenia prawa poprzez uznanie, iż prawidłowe jest stanowisko Skarżącej przedstawione we wniosku, że ma prawo do stosowania stawki podatkowej w wysokości 7%. Podkreślił, że pomimo zanegowania przez organ stanowiska Skarżącej z wydanej interpretacji nie wynika jaką stawką podatkową Skarżącą powinna opodatkować wykonywane usługi gastronomiczne, choć organ dopuszcza stosowanie przez Skarżącą stawki 7%, o ile nie zachodzą wyłączenia określone w rozporządzeniu Ministra Finansów. Zdaniem strony skarżącej wydana interpretacja jest wewnętrznie sprzeczna. Po dokonaniu analizy zarzutów, przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawartej w piśmie z dnia 14 kwietnia 2009 r. stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ze stanowiskiem Ministra Finansów zaprezentowanym w indywidualnej interpretacji nie zgodziła się Skarżąca i w złożonej, za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika, skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła o jej uchylenie w całości, jako niezgodnej z prawem. Skarżonej interpretacji zarzucono błędną interpretację poz. 20 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie za nieprawidłowe stanowiska Skarżącej, iż ma ona prawo do stosowania od miesiąca grudnia 2008 r. stawki podatkowej w wysokości 7% przy sprzedaży usług gastronomicznych dla odbiorcy zewnętrznego – przedszkola miejskiego, w zakresie których to usług wchodzi sporządzanie kanapek oraz sprzedaż artykułów spożywczych nie opodatkowanych stawką podatkową w wysokości 22%. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w indywidualnej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził, podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej interpretacji. Również dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia z urzędu (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd nie stwierdził istotnego naruszenia prawa. Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny zgodności z prawem przyjętej przez Skarżącą stawki podatkowej przy opodatkowaniu usług gastronomicznych zewnętrznych, polegających na sporządzeniu posiłków dla dzieci z przedszkola miejskiego w postaci kanapek, słodyczy (batoników i wafelków nie opodatkowanych stawką 22%) oraz soczków w opakowaniach jednorazowych. W ocenie Skarżącej, powyższe usługi powinny być opodatkowane stawką 7% zgodnie z poz. 20 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów. Z kolei, w ocenie organu, powyższe usługi będą korzystały ze stawki 7% na podstawie poz. 21 załącznika Nr 1 ww. rozporządzenia, o ile nie zachodzą wymienione w tym przepisie wyłączenia stosowania preferencyjnej stawki. W ocenie Sądu na aprobatę zasługuje stanowisko organu, albowiem znajduje ono umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. W myśl postanowień zawartych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatkowa wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednocześnie, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT obniża się do wysokości 7 % dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W poz. 20 wskazanego załącznika wymieniono usługi gastronomiczne, z wyłączeniem: - sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów alkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%; - sprzedaży kawy i herbaty (wraz z dodatkami), napojów alkoholowych gazowanych, wód mineralnych, a także sprzedaży w stanie nieprzetworzonym innych towarów opodatkowanych stawką 22%. Z kolei w poz. 21 ww. załącznika wymieniono zaś usługi związane z podawaniem napojów (PKWiU ex 55.4) oraz usługi stołówkowe i usługi dostarczania posiłków dla odbiorców zewnętrznych (PKWiU ex 55.5), z wyłączeniem: - sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%; - sprzedaży kawy i herbaty (wraz z dodatkami), napojów bezalkoholowych gazowanych, wód mineralnych, a także sprzedaży w stanie nieprzetworzonym innych towarów opodatkowanych stawką 22%. Z powyższych przepisów wynika, iż ustawodawca przewidział preferencyjną stawkę w podatku VAT – 7%, zarówno do usług gastronomicznych (poz. 20 załącznika Nr 1), usług związanych z podawaniem napojów (poz. 21 załącznika Nr 1) jak i usług stołówkowych i dostarczania posiłków odbiorcom zewnętrznym (poz. 21 załącznika Nr 1), ze wskazanymi wyłączeniami. Jak słusznie wskazał Minister Finansów w wydanej interpretacji jak również w odpowiedzi na skargę, do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. Nr 42, poz. 264 ze zm.) Usługi gastronomiczne (PKWiU 55.3) obejmują usługi gastronomiczne w restauracjach, w wagonach restauracyjnych oraz innych środkach transportu, w lokalach samoobsługowych oraz usługi gastronomiczne pozostałe. Z kolei usługi stołówkowe i usługi dostarczania posiłków dla odbiorów zewnętrznych (PKWiU 55.5) obejmują usługi stołówkowe, usługi przygotowania i dostarczania posiłków dla odbiorców zewnętrznych, zarówno dla gospodarstw domowych, firm przewozowych, jak i pozostałych firm i instytucji. W świetle powyższego należy zgodzić się z Ministrem Finansów, iż usługi gastronomiczne opisane we wniosku o wydanie interpretacji i wykonywane przez Skarżącą mieszczą się w pojęciu usług dostarczania posiłków dla odbiorców zewnętrznych. Firma Skarżącej wykonuje we własnym zakresie posiłki dla dzieci z przedszkola w postaci kanapek, słodyczy (nie opodatkowanych stawką 22%) oraz soczków w opakowaniach jednorazowych. Nie bez znaczenia jest również, że sama Skarżąca, jak wynika ze złożonego wniosku o interpretację, dokonała zaklasyfikowała powyższej usługi do usług przygotowania i dostarczania posiłków dla odbiorców zewnętrznych (PKWiU 55.52) a zatem usług wymienionych w poz. 21 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów. Tym samym należało przyjąć, iż w sprawie nie będzie miała zastosowania poz. 20 załącznika Nr 1 do ww. rozporządzenia, jak wskazała strona skarżąca w złożonym wniosku o interpretację. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić należy, iż Minister Finansów w żadnym fragmencie wydanej interpretacji nie stwierdził, że świadczone przez Skarżącą usługi nie podgalają opodatkowaniu stawką 7%. Wręcz przeciwnie – wskazał, iż podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 7%, o ile nie zachodzą wyłączenia wymienione w poz. 21 załącznika Nr 1 do ww. rozporządzenia Ministra Finansów. Uznanie przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji, iż stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe nie dotyczyło kwestii zastosowanej stawki podatkowej (7%) lecz podstawy prawnej jej zastosowania. Wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o interpretację podstawą zastosowania preferencyjnej 7% stawki nie jest poz. 20 lecz poz. 21 załącznika Nr 1 do ww. rozporządzenia, dlatego też organ słusznie przyjął, że stanowisko Skarżącej zaprezentowane we wniosku jest nieprawidłowe. Dlatego też nie można zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, iż zaskarżona interpretacja jest błędna i wewnętrznie sprzeczna. Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.