I SA/Bk 228/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 września 2021 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 rok oddala skargę I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] ustalił J. G. (dalej jako: Skarżący) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. w kwocie 301,00 zł. 2. Z decyzją tą nie zgodził się Skarżący i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.(dalej jako: SKO, Kolegium). W odwołaniu podniósł, że jego hektary przeliczeniowe zostały źle obliczone, a co za tym idzie zwiększył się jego dochód z gospodarstwa rolnego, który spowodował przekroczenie kryterium dochodowego uprawniającego do prawa pomocy społecznej z Ośrodka Pomocy Społecznej w W. Ponadto podniósł, że Rada Gminy zmniejszyła plan wydatków dla osób potrzebujących znajdujących się w trudnej sytuacji, kosztem wysokich nagród dla swoich pracowników. Końcowo wniósł o ponowne naliczenie hektarów przeliczeniowych i zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie, czy przepisy na podstawie których zwiększono mu hektary przeliczeniowe i dochód z gospodarstwa są zgodne z Konstytucją. 3. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy, po przytoczeniu obowiązujących przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j Dz.U. 2020 poz. 333, dalej jako: u.p.r.), wskazał, iż Skarżący jest właścicielem użytków rolnych o powierzchni 6,15 ha, a także, że podatek rolny od 1,7915 ha powierzchni gruntów przyjętych do opodatkowania stanowiących własność Skarżącego będzie wynosił 1,7915 ha x 146,3750 = 262,23 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych - 262,00 zł. Następnie, po przytoczeniu odpowiednich przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2019 poz. 1170) oraz stawki podatku od nieruchomości określonej uchwałą Rady Gminy W. w Nr XXI1/157/2020 z dnia 26 listopada 2020 r. (Dz. Urzęd. Woj. Podlaskiego z 2020 r., poz. 4962) wskazał, iż skoro Skarżący jest właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni 93,00 m2, to przy stawce 0,67 zł podatek od niego będzie wnosił: 93,00 m2 x 0,67 zł = 62,31 zł. Jednocześnie zauważył, iż Rada Gminy W. w § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały nr 111/15/02 z dnia 23 grudnia 2002 r. zwolniła z podatku od nieruchomości budynki mieszkalne podatników i osób fizycznych. Tak więc w ostateczności na Skarżącym nie będzie ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budynku mieszkalnego. Zaznaczył, że budynek inwentarski jest posadowiony na gruntach gospodarstwa rolnego i jest ustawowo zwolniony z opodatkowania. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał również wyliczenia organu I instancji w zakresie wysokości podatku leśnego. Po przytoczeniu stosownych przepisów ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1821) stwierdził, iż skoro Skarżący jest właścicielem 0,90 ha lasu podlegającego opodatkowaniu podatkiem leśnym to należało przyjąć następujące wyliczenie: 0.90 ha x 43,3048 zł = 38,97 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych 39,00 zł Organ stwierdził, iż w konsekwencji łączne zobowiązanie pieniężne Skarżącego na 2021 r. będzie wynosiło: 262,00 zł + 39,00 zł = 301,00 zł. Końcowo, Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania, wyjaśniło, że Rada Gminy W. na 2021 r. podwyższyła, a nie obniżyła, jak twierdzi Skarżący, kwotę środków przeznaczonych na zasiłki celowe. Organ zaznaczył, iż fakt ten jednak nie pozostaje w związku z wymiarem łącznego zobowiązania pieniężnego Skarżącemu oraz że SKO nie jest uprawnione do występowania z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zbadania zgodności przepisów prawa. 4. W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Skarżący wyraził swoje niezadowolenie podnosząc, że jest ona niezgodna z przepisami prawa i z Konstytucją. Skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty zaprezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zaznaczył, iż zaskarża decyzje SKO po raz piąty od 2016 r., kiedy zmieniono przepisy na niekonstytucyjne i nikt z tym nic nie robi. Wskazał na swoją trudną sytuację majątkową i zdrowotną oraz że nie może otrzymać renty rolniczej. Stwierdził, iż nie jest prawdą, że Rada Gminy W. na 2021 r. podwyższyła kwotę środków przeznaczonych na zasiłki celowe, jak wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, iż Rada Gminy W. na rok 2021 wyrównała kwotę do 25 000 zł, która obowiązywała w latach 2017-2019, natomiast na rok 2020 została obniżona do kwoty 19 000 zł, a wszystkie decyzje odmowne prawa pomocy społecznej, które trafiały też później jako skargi do WSA w Białymstoku były uzasadnione ograniczonymi środkami przeznaczonymi na pomoc społeczną (podnosząc wynagrodzenia). Skarżący podniósł również zarzuty naruszenia prawa oraz argumenty ad personam w kierunku Prezes Kolegium oraz całego SKO. Skarżący wniósł o ukaranie "najwyższą grzywną" organu II instancji za "naruszenie prawa, bezczelne kłamstwa i manipulowanie posiadanymi informacjami". Wniósł również o przyznanie na jego rzecz odszkodowania za powierzone straty i poniesione koszty składania po raz piąty skargi odnośnie podatku. Wniósł też o wyłączenie "stronniczych i zakłamanych sędziów WSA w Białymstoku", o wyłącznie rozpatrzenia sprawy w tym sądzie oraz przeniesienie jej do innego sądu. Wniósł również o całkowite zwolnienie z kosztów sądowych i przyznaniu z urzędu adwokata do obrony swoich praw przed sądem, w załączeniu dołączając wniosek na formularzu PPF. 5. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. 7. W piśmie z dnia [...] maja 2021 r. zatytułowanym "Odpowiedź na pismo [...] z dnia [...] maja 2021r." Skarżący wyjaśnił, iż nie jest prawnikiem i nie zna się na prawie, dlatego też nie ma obowiązku wskazywania przepisów, które zostały naruszone i są niekonstytucyjne. Wskazał, iż nie wnosi skargi co do klasy ziemi, bo te są prawidłowe i nie zmieniły się, tylko zmieniono przelicznik gruntów zabudowanych klasy IV, V i VI na jeden hektar przeliczeniowy, co podniosło i zwiększyło ogólna liczbę hektarów przeliczeniowych w gospodarstwie i tym samym zwiększono dochód, co właśnie w ocenie Skarżącego jest niekonstytucyjne. Ponowił również argumenty ad personam w kierunku Prezesa Kolegium. Skarżący złożył również skargę na Prezesa tut. Sądu do Prezesa NSA, zarzucając mu nieodpowiedni nadzór nad sądami (k.12). II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 2. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 3. Oceniając prawidłowość decyzji w zakresie wymiaru podatku rolnego wskazać należy, iż stosownie do treści art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r.). W świetle art. 3 ustawy podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) posiadaczami samoistnymi gruntów; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego albo jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i Lasów Państwowych. Natomiast w świetle art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta obliczoną według średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2020.) Zgodnie z art. 6 ust. 2 średnią cenę skupu żyta, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy. Ust.3 stanowi, iż Rady gmin są uprawnione do obniżenia cen skupu określonych w ust. 2, przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy, z którego to uprawnienia Rada Gminy W. nie skorzystała i obniżyła ceny skupu żyta na 2021 r. W myśl art. 6a ust. 6 u.p.r. podatek rolny na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala, w drodze decyzji, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminach do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji. Zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z dnia 19 października 2020 r. ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2020 r. pod poz. 982 cena 1 dt żyta wynosiła 58,55 zł. - 2,5 q stanowi kwotę 146,3750 zł. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że Skarżący jest właścicielem użytków rolnych o powierzchni 6,15 ha. Zgodnie z art. 4 ust. 7 pkt u.p.r. m.in. grunty rolne zabudowane - bez względu na zaliczenie do okręgu podatkowego - przelicza się na hektary przeliczeniowe według przelicznika: 1 ha gruntów rolnych zabudowanych - 1 ha przeliczeniowy. W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Prawidłowo zatem organy przyjęły do podstawy opodatkowania grunty RIVa - 0,79 ha, RIVb - 1,45 ha i PsIV - 0,23 ha przeliczając na hektary przeliczeniowe z uwzględnieniem przeliczników wskazanych w art. 4 ust. 5 u.p.r. i zaliczenia do III okręgu podatkowego gminy W., zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2001 r. w sprawie zaliczenia gmin oraz miast do jednego z czterech okręgów podatkowych (Dz. U. z dnia 14 grudnia 2001 r.). Dlatego też właściwie przyjęto do podstawy opodatkowania 1,7915 hektarów przeliczeniowych wg. następującego wyliczenia: RIVa - 0,79 ha x 0,90 = 0,7110 ha przel., RIVb - 1,45 ha x 0,65 = 0,9425 ha przel., Ps IV - 0,23 ha x 0,60 = 0,1380 ha przel. Stąd też Kolegium zasadnie wskazało, iż podatek rolny po zaokrągleniu wynosi: 1,7915 ha x 146,3750 zł = 262,23 zł czyli 262 zł. Podkreślić należy, iż wskazany przez Skarżącego wzrost liczby hektarów przeliczeniowych jego gospodarstwa rolnego wynika z nowelizacji art. 4 ust. 7 pkt 1 u.p.r., bowiem grunty rolne zabudowane tj. B-RV pow. 0,48 ha fizycznych stanowią obecnie 0,48 ha przeliczeniowych, podczas gdy przed 1 stycznia 2016 r. obliczając liczbę hektarów przeliczeniowych od gruntów rolnych zabudowanych należało uwzględnić klasę bonitacyjną oraz odpowiedni przelicznik powierzchni użytków rolnych. Dlatego też 0,48 ha fizycznych wynosiło wówczas 0,12 ha przeliczeniowych. Powyższa zmiana powierzchni przeliczeniowej gospodarstwa rolnego należącego do podatnika nie miała jednak wpływu na wymiar podatku rolnego, bowiem w dalszym ciągu na mocy art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. 4. Odnośnie podatku od nieruchomości wskazać należy, iż organ prawidłowo przytoczył przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2019 poz. 1170) oraz Uchwałę Rady Gminy W. Nr XXI1/157/2020 z dnia 26 listopada 2020 r. (Dz. Urzęd. Woj. Podlaskiego z 2020 r., poz. 4962) określającej wysokość stawek podatku od nieruchomości. Na tej podstawie Kolegium zasadnie wskazało, iż skoro J. G. jest właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni 93,00 m2, to przy stawce 0,67 zł podatek od niego będzie wnosił: 93,00 m2 X 0,67 zł = 62,31 zł. Jednakże J. G. nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości od budynku mieszkalnego, albowiem Rada Gminy W. w § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały nr 111/15/02 z dnia 23 grudnia 2002 r. zwolniła z podatku od nieruchomości budynki mieszkalne podatników i osób fizycznych. Zgodzić się należy z organem, iż budynek inwentarski jest posadowiony na gruntach gospodarstwa rolnego i jest ustawowo zwolniony z opodatkowania. 5. Przechodząc do oceny zasadności wymiaru podatku leśnego wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Zgodnie z art. 3 ustawy o podatku leśnym podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 4 ust. 1 ustawy). Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniki Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (ust. 4) Rada gminy może obniżyć kwotę stanowiącą średnią cenę sprzedaży drewna określoną w ust. 4, przyjmowaną jako podstawa obliczania podatku leśnego na obszarze gminy (ust. 5). Rada Gminy W. nie podjęła uchwały w tej sprawie. Według Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2020 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2020 r. (M.P. 2020 poz. 983) średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2018 r., wyniosła 196,84 zł za 1 m3, czyli równowartość pieniężna 0,220 m3 drewna wynosi 43,3048 zł Skarżący jest właścicielem lasu o pow. 0,90 ha. Stąd też organ prawidłowo ustalił, że podatek leśny wynosi: 0.90 ha X 43,3048 zł = 38,97 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych 39,00 zł. 6. Należy wskazać, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. 2020 poz. 2052) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające zobowiązania podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia innych danych niż wykazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu podatku. 7. Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. 8. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu działanie organów w toku kontrolowanego postępowania w pełni odpowiada zasadzie legalizmu. Organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. 9. Argumentacja Skarżącego w zakresie zgodności przepisów ustawy o podatku rolnym z Konstytucją RP jest niezasadna. Sąd, po analizie nowelizacji przepisu art. 4 ust. 7 pkt 1 u.p.r (z mocą obowiązywania od 1 stycznia 2016 r.), nie stwierdził podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie jego konstytucyjności. Również Skarżący nie wyjaśnił w sposób wystarczający na czym opiera zarzut niekonstytucyjności spornych przepisów ustawy. 10. Podkreślić należy, iż bez znaczenia dla oceny prawidłowości wymiaru podatku pozostaje kwestia spełnienia przez Skarżącego kryterium dochodowego w postępowaniach z zakresu pomocy społecznej w związku ze zwiększeniem się liczby hektarów przeliczeniowych jego gospodarstwa rolnego. Podobne stanowisko do zawartego w niniejszej sprawie przedstawił tut. Sąd w wyroku o sygn. akt I SA/Bk 198/19 oraz I SA/Bk I SA/Bk 271/18, dotyczących łącznego zobowiązania pieniężnego odpowiednio za 2019 i 2018 r. (dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) 11. Odnośnie wniosku o ukaranie Kolegium grzywną wskazać należy, iż wniosek taki jest niedopuszczalny, albowiem sąd administracyjny nie posiada kompetencji do nakładania na organ grzywny za "naruszenie prawa, bezczelne kłamstwa i manipulowanie posiadanymi informacjami". W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd ma uprawnienia przewidziane w stosownych przepisach p.p.s.a. (zob. art. 145 – 151a tejże ustawy), do których nie należy wymierzenie grzywny w przypadku uwzględnienia skargi, czego zresztą tut. Sąd nie uczynił, uznając zaskarżoną decyzję za prawidłową. Podobnie, sąd administracyjny nie posiada kompetencji do przyznawania na rzecz Skarżącego odszkodowania, dlatego też ów wniosek należało uznać na niedopuszczalny. Stosowny pozew Skarżący mógłby wystosować w ramach postępowania cywilnego. Również wniosek o wyłączenie rozpatrzenia sprawy w tut. Sądzie oraz przeniesienie jej do innego sądu uznać należało za niedopuszczalny. Z kolei wniosek o wyłączenie sędziów został już przez tut. Sąd rozpatrzony zarządzeniem z 28 czerwca 2021 r., pozostawiając go bez rozpoznania (k. 24). 12. Ze względu na powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji orzeczenia.