I SA/Bk 237/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. Z. D. W. w B. na negatywną ocenę wniosku wydaną przez Zarząd Województwa P. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu dotyczącego realizacji elektronicznych usług publicznych oddala skargę W dniu [...] czerwca 2017 r. P. w B. (dalej powoływany także jako Wnioskodawca, Skarżący), złożył do Instytucji Organizującej Konkurs (IOK), tj. Departamentu Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. (DEFRR) pełniącego rolę IZ RPOWP, wniosek o dofinansowanie projektu nr [...], pt. "E. " do konkursu nr [...], organizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa VIII. Infrastruktura dla usług użyteczności publicznej, Działanie 8.1 Rozwój usług publicznych świadczonych drogą elektroniczną. Pismem z dnia [...] grudnia 2017r. IZ RPOWP poinformowała Wnioskodawcę, że przedmiotowy wniosek o dofinansowanie projektu został odrzucony z powodu niespełnienia kryteriów merytorycznych ogólnych (dopuszczających). W dniu [...] grudnia 2017 r. Wnioskodawca złożył protest przeciwko negatywnej ocenie. Nie zgodził się z uzasadnieniem kryterium dotyczącym spójności informacji zawartych w różnych częściach wniosku oraz w załącznikach (kryterium 1) oraz kryterium dotyczącym wykonalności technicznej projektu (kryterium 4). W wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego stwierdzono, iż wniosek o dofinansowanie przedmiotowego projektu nie został oceniony w sposób prawidłowy, a wniesiony protest był zasadny. W związku z pozytywnym rozpatrzeniem protestu wniosek został skierowany do właściwego etapu oceny formalno-merytorycznej. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr. [...] poinformowała Skarżącego, iż po dokonaniu ponownej oceny wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został odrzucony z powodu niespełnienia kryteriów formalno - merytorycznych ogólnych (kryterium 2 - "Wnioskodawca wiarygodnie uzasadnił, konieczność realizacji projektu oraz związek celów projektu z celami i osi/działania oraz kryterium 3 – "Wydatki kwalifikowane projektu są zgodne z zasadami działania, precyzyjnie określone, racjonalne i niezbędne do realizacji celów projektu) i nie podlega dalszej procedurze wyboru projektów do wsparcia. Z dokonaną ocenę IZ RPOWP nie zgodził się Skarżący i w wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skardze zarzucił naruszenie: - art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r., poz. 1460 ze zm., dalej powoływana jako ustawa wdrożeniowa), poprzez dokonanie oceny projektu w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny, w szczególności poprzez niepełną analizę wniosku i pominięcie wielu istotnych okoliczności; - art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie oceny projektu niezgodnie z kryteriami wyboru projektu ustalonymi w warunkach konkursu; - art. 45 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez zaniechanie wezwania Skarżącego do uzupełnienia lub poprawienia projektu w części dotyczącej spełnienia kryteriów wyboru projektów w zakresie określonym w regulaminie konkursu, odnośnie kryteriów wskazanych szczegółowo w uzasadnieniu skargi; - niedostateczne i nieprecyzyjne uzasadnienie ponownej negatywnej oceny projektu. Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie przez Sąd, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, równoczesne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, Skarżący podkreślił, ze organ oceniający nie uwzględnił kilkukrotnych wyjaśnień Skarżącego, które jednoznacznie wykazywały, na zasadność realizacji projektu a także dobranych do tego celu środków. Ponadto organ nie dał szansy Skarżącemu na złożenie wyjaśnień w zakresie przedstawionych uwag, argumentując ten fakt tym, iż dana wątpliwość/uwaga nie będzie rozpatrywana i nie wymaga wyjaśnień, ze względu na nie spełnienie innego kryterium. Skarżący zarzucili przy tym, że organ nie dopuścił Skarżącego do możliwości złożenia korekt lub uzupełnień. W dalszej części uzasadnienia Skarżący szczegółowo odniósł się do dokonanej przez organ poszczególnych ocen kryteriów formalno-merytorycznych, wskazując dlaczego je kwestionuje i uważa za błędne. W odpowiedzi na skargę, IZ RPOWP podtrzymując stanowisko zaprezentowane w negatywnej ocenie projektu, wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił, że przedmiotem konkursu było udzielenie wsparcia projektom z zakresu usług świadczonych drogą elektroniczną oraz poprawy jakości oferowanych usług (na poziomie administracja - biznes, administracja - klienci indywidualni). Zgodnie z definicją przedstawioną w Regulaminie: "e-usługa świadczona jest w sposób zautomatyzowany poprzez użycie technologii informacyjnych przy pomocy systemów teleinformatycznych w publicznych sieciach telekomunikacyjnych, na indywidualne żądanie usługobiorcy". Tymczasem z przedłożonego przez Skarżącego projektu wynikało, że wydatki zakwalifikowane przez Skarżącego do dofinansowania tylko w nieznacznej części spełniają warunki działania 8.1 konkursu, zaś większość z nich dotyczy usprawnienia funkcjonowania jednostki Skarżącego w ramach jej statutowych zadań i nie były związane z realizacją potrzeb obywateli (osób fizycznych i przedsiębiorców). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotowa sprawa dotyczy prawidłowości, dokonanej przez IZ RPOWP, niekorzystnej dla skarżącego P., oceny, złożonego przez niego wniosku o dofinansowanie realizacji projektu pt. "E." do konkursu nr [...], organizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa VIII. Infrastruktura dla usług użyteczności publicznej, Działanie 8.1 Rozwój usług publicznych świadczonych drogą elektroniczną. Istota sporu sprowadza się zaś do ustalenia, czy dokonana przez IZ RPOWP ocena projektu, została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Tylko bowiem zaistnienie tej przesłanki umożliwia uwzględnienie skargi, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a. ustawy wdrożeniowej. Zasady postępowania obowiązujące podczas rozpatrywania wniosków o dofinansowanie projektów, określone zostały w ustawie wdrożeniowej, normującej zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności, finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. W związku z tym, że wedle art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności: przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne, wytyczne, o których mowa w art. 7 (tj. wytyczne dotyczące kwestii szczegółowych dla danego programu operacyjnego zgodne z wytycznymi horyzontalnymi), szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji, podstawę przeprowadzanej przez sąd kontroli zgodności z prawem, dokonanej oceny projektu, stanowią odpowiednie przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz akty i dokumenty, należące do tzw. systemu realizacji programu. Pomimo, że te ostatnie nie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, w orzecznictwie zaprezentowano stanowisko, że bez nich nie jest możliwe dokonanie oceny i wyboru projektów, a zatem stanowią one bezpośrednią podstawę praw i obowiązków wnioskodawców oraz beneficjentów. W tym względzie uznano, że dokumenty składające się na system realizacji programu operacyjnego są źródłami prawa administracyjnego w szerokim znaczeniu, bowiem zawierają określone regulacje (normy) obowiązujące zarówno instytucje (na które ustawodawca nałożył określone obowiązki oraz uprawnienia), jak i podmioty decydujące się na wystąpienie ze stosownym wnioskiem (por. wyroki NSA: z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1178/10; z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1252/10, oba dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.cbois.nsa.gov.pl/ dalej powoływanej jako "CBOSA"). W związku z powyższym, w ramach prowadzonego postępowania sądowego, z jednej strony należało rozważyć, czy w sprawie niniejszej dochowane zostały zasady dokonania oceny wniosku o dofinansowanie, złożonego przez Skarżącego, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętej na ich podstawie procedury wyłaniania projektów w ramach RPOWP. Rozważając zasadność wniesionej skargi, na względzie mieć należy przede wszystkim, wyrażoną w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zasadę przejrzystości reguł oceny projektów. Przepis ten stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada ta realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i kompletnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Pozostaje przy tym w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, nakazującą ustanowienie jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodność postępowania z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronne i wyczerpujące uzasadnienie wyboru projektu i dokonanej jego oceny. Nakaz zachowania bezstronności z kolei ustanawia zakaz preferencyjnego traktowania określonych grup lub rodzajów wnioskodawców albo projektów. Co należy jeszcze raz podkreślić - zachowany w tym względzie być powinien równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów, a reguły i kryteria wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określające w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu (por. min. wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 676/17, CBOSA). Zasady określone w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się zatem do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Kontrola zaś powinna zmierzać do analizy, czy argumentacja oceniającego oraz IZ RPOWP, w zaskarżonej negatywnej ocenie projektu, nie jest dowolna i mieści się w granicach logicznego rozumowania, a przy tym czy jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że ocena przedmiotowego projektu, została dokonana w sposób prawidłowy. Doprowadziła ona do wniosku, że projekt złożony przez Skarżącego nie jest zgodny z celami konkursu oraz celami działania Osi Priorytetowej VIII Infrastruktura dla usług użyteczności publicznej, czyli ze Szczegółowym Opisem Osi Priorytetowych RPOWP na lata 2014-2020 (SZOOP). W tym miejscu należy zauważyć, że podstawą prawną SZOOP jest art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Ze względu na szczegółowy zakres zawartych w tym dokumencie informacji, stanowi on podstawowe kompendium wiedzy dla potencjalnych wnioskodawców RPOWP o typach, rodzajach i możliwościach realizacji projektów, a także zasadach wdrażania poszczególnych priorytetów i systemie ich oceny. Jego zapisy są podstawą do formułowania wytycznych dla beneficjentów w poszczególnych naborach i realizacji priorytetów i działań RPOWP. SZOOP zawiera także informacje dotyczące kryteriów wyboru projektów, o których mowa w art. 125 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.U.E. z 20 grudnia 2013 r., L 347/320). W związku z powyższym, nie ulega wątpliwości, że zgodność projektu z zapisami SZOOP podlega ocenie w ramach spełnienia warunków formalno-merytorycznych udzielenia wsparcia. Ocena ta – w odniesieniu do wniosku Skarżącego, została zdaniem Sądu, dokonana w sposób nie naruszający przepisów prawa. Zgodzić się należało z IZ RPOWP, ze celami szczegółowymi Osi Priorytetowej VIII Infrastruktura dla usług użyteczności publicznej jest zwiększenie poziomu korzystania z usług publicznych świadczonych drogą elektroniczną. Celem tejże Osi jest w szczególności poprawa i wyrównanie warunków dostępu do usług publicznych wszystkim mieszkańcom województwa, które będzie możliwe dzięki rozwojowi usług publicznych świadczonych drogą elektroniczną z zakresu administracji, zdrowia oraz upowszechnieniu korzystania z e-usług wśród mieszkańców województwa p. W dziedzinie usług świadczonych drogą elektroniczną wyzwaniem jest zwiększenie skali ich stosowania oraz poprawa jakości oferowanych usług, w tym na poziomie administracja - biznes, administracja - klienci indywidualni. Priorytetowo traktowane będą działania w ramach e-usług adresowanych do przedsiębiorstw i mieszkańców województwa, których spodziewane korzyści ekonomiczne będą najwyższe. Rezultatem podjętych działań (...) będzie zwiększenie poziomu korzystania z usług publicznych świadczonych drogą elektroniczną oraz ich jakości. Powyższe zapisy znalazły swoje odzwierciedlenie również w Regulaminie Oceny i Wyboru Projektów w ramach RPOWP na lata 2014-2020 odnośnie naboru Nr [...] w ramach którego Skarżący złożył swój projekt. Czytamy w nim, że przedmiotem konkursu jest udzielenie wsparcia projektom z zakresu usług świadczonych drogą elektroniczną oraz poprawy jakości oferowanych usług (na poziomie administracja - biznes, administracja - klienci indywidualni). Zgodnie z definicją przedstawioną w Regulaminie: "e-usługa świadczona jest w sposób zautomatyzowany poprzez użycie technologii informacyjnych przy pomocy systemów teleinformatycznych w publicznych sieciach telekomunikacyjnych, na indywidualne żądanie usługobiorcy". W ocenie Sądu, informacje zawarte w SZOOP oraz Regulaminie Oceny i Wyboru Projektów określają typy działań objętych dofinansowaniem w ramach działania 8.1 – Rozwój usług publicznych świadczonych drogą elektroniczną, w sposób na tyle jasny i precyzyjny, aby móc stwierdzić, że dofinansowaniem tym mogą być objęte wyłącznie takie projekty, których działania mieszczą się w ww. katalogu, a więc takie, których infrastruktura ukierunkowana jest na potrzeby mieszkańców, zarówno klientów indywidualnych jak i przedsiębiorców, poprzez zwiększenie korzystania przez te osoby z usług publicznych za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Tymczasem analiza projektu przedłożonego przez Skarżącego, w szczególności wydatków kwalifikowanych wskazuje, że nie są one w przeważającej większości związane ze świadczeniem e-usług na rzecz mieszkańców i przedsiębiorców, lecz usprawnieniem funkcjonowania i informatyzacji jednostki Skarżącego. Wskazać należy, na co zwróciła uwagę IZ RPOWP w odpowiedzi na skargę, że zaproponowane przez Skarżącego wydatki w ramach różnych usług nie były bezpośrednio związane ze świadczeniem usług na rzecz mieszkańców. Przykładowo można wskazać "Raportowanie realizacji akcja zima" czy "Wniosek dotyczący informacji poszukiwanego pojazdu", które to usługi były związane z wykonywaniem obowiązków statutowych Skarżącego a nie służyły ogółowi mieszkańców województwa. Przekazywanie informacji o poszukiwanym pojeździe Policji czy Inspekcji Transportu Drogowego nie stanowi usługi publicznej, z której mógłby skorzystać mieszkaniec województwa czy też przedsiębiorca. Zdaniem Sądu, zasadnie organ zakwestionował również wydatki przeznaczone na e-usługi o V stopniu dojrzałości, czyli np. przekazywanie wyników kontroli okresowej, przekazywanie wyników aktualizacji ewidencji dróg, przekazywanie projektów organizacji ruchu, raportowanie warunków pogodowych, raportowanie utrudnień drogowych, raportowanie kosztów akcji zima, zlecanie wykonania prac, raportowanie prac utrzymaniowych, zlecanie wykonania objazdów dróg, raportowanie wykonania objazdów, z uwagi na fakt, iż nie są to usługi skierowane na bieżące potrzeby obywateli. Wskazane usługi dotyczą realizacji zadań wynikających ze statutu Skarżącego, przez wyłonioną przez niego firmę zewnętrzną, a zatem nie są powiązane z calami wskazanymi w Regulaminie Konkursu, tj. grupą docelową projektów działania 8.1, którymi są przedsiębiorcy i mieszkańcy województwa korzystający z cyfrowych usług. Sąd w pełni podziela również zastrzeżenia IZ RPOWP w zakresie dublowania się wydatków przeznaczonych na e-usługi w ramach różnych poziomów świadczenia usług. Szereg usług była wskazana przez Skarżącego dwukrotnie, zarówno jako usługi III poziomu jak i usługi IV poziomu (np. zajęcie pasa drogowego, wydanie decyzji legalizacyjnej, wydanie uzgodnień/opinii do dokumentacji itp.). Powyższe stanowi sztuczny podział, dlatego też koszty związane z tworzeniem modułów e-usług III poziomu, które powielały się z e-usługami IV poziomu należało uznać za niewiarygodne i nieracjonalne z punktu widzenia efektywnego wdrożenia projektu. Nie można zatem podzielić stanowiska Skarżącego, że w powyższym zakresie nie miało miejsca dublowanie się usług, z uwagi że część osób zapewne będzie chciała skorzystać z tradycyjnej formy odbioru dokumentów (decyzji) kończących postępowanie. Z akt sprawy wynika również, że IZ RPOWP zakwestionowała także szereg pozycji kosztorysu w zakresie oprogramowania dziedzinowego. Część zaplanowanych wydatków stanowiła koszty oprogramowania takich modułów jak: Infrastruktura drogowa, Organizacja ruchu drogowego, Projekty organizacji ruchu drogowego, Objazdy dróg, Dokumenty ewidencyjne, Stan prawny dróg, Aplikacja dla projektantów organizacji ruchu drogowego, Utrzymanie bieżące, Prace budowlane, Protokoły kontroli okresowej, Kolizje i wypadki, Natężenie ruchu drogowego, Terminarz drogowy, Aplikacja mobilna do utrzymania bieżącego, Aplikacja mobilna do wykonania pomiarów, Monitorowanie utrudnień zimowych oraz Monitorowanie pracy pojazdów zimowego utrzymania dróg, które to systemy służy usprawnieniu pracy Jednostki Skarżącego jako jego zadań statutowych zarządcy dróg, a nie świadczeniu e-usług na indywidualne żądanie usługobiorcy. Zgodzić się należało z organem, że Skarżący planując zakup oprogramowania mającego na celu usprawnienie usług wewnątrz jednostki powinien przedstawić wyjaśnienie w jakim zakresie zakup oprogramowania jest niezbędny do świadczenia usług publicznych. Takiego szczegółowego uzasadnienia Skarżący nie przedstawił, co świadczy o zbędności wykazanych w kosztorysie wydatków w tym zakresie. Organ za niemające racjonalnego uzasadnienia uznał również wydatki ponoszone na promocję projektu, z uwagi na brak zasadności jego realizacji oraz wydatki na szkolenia dla pracowników Skarżącego w zakresie niezwiązanym z celem projektu – np. szkoleniami z obsługi elektronicznej skrzynki podawczej, platformy ePUAP czy profilu zaufanego. W ocenie Sądu, wydatki te nie mogą być uznane za związane ze świadczeniem e-usług na rzecz mieszkańców czy przedsiębiorców w województwie. Odnosząc powyższe do treści skargi, wskazać należy, że podniesione w niej argumenty i zarzuty nie wpływają na ocenę zgodności z prawem dokonanej oceny wniosku Skarżącego. Wskazać przede wszystkim należy, że podnoszone w skardze zarzuty dotyczące nieprawidłowych i nierzetelnych ocen poszczególnych kryteriów merytorycznych szczególnych i nie przyznanie należnych punktów za wystarczającą liczbę właściwych e-usług (mimo stwierdzonych przez IZ RPOWP nieprawidłowości) nie znajdują oparcia w Regulaminie Pracy Komisji Oceny Projektów. W § 11 ust. 3 tegoż Regulaminu czytamy, że jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria formalne obligatoryjne, oceniający weryfikują zgodność projektu ze wszystkimi kryteriami merytorycznymi o charakterze zero-jedynkowym (TAK/NIE/NIE DOTYCZY), tj. kryteriami merytorycznymi dopuszczającymi ogólnymi i kryteriami merytorycznymi dopuszczającymi szczególnymi. Jeżeli spełnione są wszystkie wskazane wyżej kryteria, oceniający weryfikują kryteria merytoryczne szczegółowe o charakterze punktowym. Skoro w ocenie organu, w sprawie nie były spełnione wszystkie kryteria merytoryczne dopuszczające (ogólne) projekt nie był oceniany pod względem punktowym. Tym samym zarzucanie organowi, że nie przyznawał punktów mimo dostrzeżonych błędów i nieścisłości, jest bezpodstawne. Dlatego też, wskazywane w skardze zarzuty nie przyznania 30 punktów za zaproponowaną w projekcie liczbę e-usług (Skarżący na poziomie 3, 4 i 5 łącznie zgłosił 29 e-usług, organ po ich ocenie i weryfikacji z uwagi na dublowanie uznał co najwyżej kilkanaście) nie mogą być uznane za zasadne, bowiem projekt Skarżącego w ogóle nie dotarł do oceny punktowej, z uwagi na nie spełnienie kryterium merytorycznego ogólnego – dopuszczającego. Dlatego też, podnoszona w skardze kwestia liczby zaproponowanych e-usług, jako znacznie wykraczająca poza wymagane w regulaminie konkursu, nie ma żadnego znaczenia dla wiarygodności i rzetelności złożonego projektu, bowiem projekt ten nie dotarł do oceny punktowej. Podobnie należało ocenić zarzuty dotyczące niewłaściwej oceny 2 kryterium merytorycznego dopuszczającego ogólnego w zakresie "Raportowania realizacji akcji zima" oraz "Wniosku o informację dotyczącą poszukiwanego pojazdu". Wyjaśnić i przypomnieć Skarżącemu należy, że celami szczegółowymi Osi Priorytetowej VIII Infrastruktura dla usług użyteczności publicznej jest zwiększenie poziomu korzystania z usług publicznych świadczonych drogą elektroniczną. Celem tejże Osi jest w szczególności poprawa i wyrównanie warunków dostępu do usług publicznych wszystkim mieszkańcom województwa, które będzie możliwe dzięki rozwojowi usług publicznych świadczonych drogą elektroniczną z zakresu administracji, zdrowia oraz upowszechnieniu korzystania z e-usług wśród mieszkańców województwa p. Tym samym, "Raportowanie realizacji akcji zima" , które następuje pomiędzy Skarżącym a przedsiębiorcą wyłonionym w przetargu (firmą zewnętrzną) oraz "Przekazywanie informacji o poszukiwanym pojeździe", które następuje pomiędzy Skarżącym a Policją lub ITD, nie mieści się w powyższym celu – dostępu do usług publicznych. Słusznie w tym zakresie organ wskazał, że nie mamy tutaj do czynienia z usługą skierowaną do bliżej nieokreślonych mieszkańców województwa czy też przedsiębiorców, lecz z realizowaniem własnych zadań statutowych Skarżącego. Także zarzuty skargi dotyczące rzekomo nieprawidłowej oceny kryterium 3 dopuszczającego – kwalifikacji wydatków jako zgodnych z zasadami finansowania projektu w ramach działania/konkursu, nie zasługiwały na uwzględnienie. Wskazać przede wszystkim należy, że nie jest prawdą jakoby Skarżący nie był wzywany do złożenia stosownych wyjaśnień zmierzających do doprecyzowania/uzupełnienia wniosku. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2018 r. takie pismo zostało skierowane do Skarżącego, na które Skarżący udzielił pismem z dnia [...] marca 2018 r. odpowiedzi. Organ uznał jednak, że udzielone wyjaśnienia nie są wyczerpujące i nie usuwają dostrzeżonych błędów i nieścisłości. Zaznaczyć należy, czego najwyraźniej nie dostrzega Skarżący, że owszem zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach oceny, dopuszczalna jest korekta kosztów kwalifikowanych projektu, ale jedynie pod warunkiem, że korekta ta nie będzie zagrażać wykonalności projektu. Jeżeli kwota korekty miałaby być znacząca i/lub jej dokonanie oznaczałoby zagrożenie wykonalności projektu, wówczas Oceniający ma obowiązek stwierdzenia niespełnienie kryterium. Z akt sprawy wynika, że Oceniający po analizie przedstawionych przez Skarżącego wydatków stwierdzili, że znacząca kwota projektu, zagraża jego wykonalności. Całkowite koszty – 9 522 957,23 zł obejmują zarówno koszty bezpośrednio związane z usprawnieniami wyłącznie działań statutowych Skarżącego (ponad 60% wartości projektu), zaś wydatki przeznaczone na świadczenie e-usług dla mieszkańców woj. p. niecałe 40% (k. 47 akt sąd.). Tym samym ponad połowa wskazanych kosztów kwalifikowanych nie spełniała kryterium celu konkursu, dlatego też bezzasadnym było ponowne zwracanie się do Skarżącego o korektę kosztów. Dlatego też za niezasadny i nie znajdujący obiektywnych przesłanek należało uznać zarzut Skarżącego braku dodatkowego wezwania do złożenia wyjaśnień, czy też dokonania korekty planowanych wydatków. Końcowo podkreślić należy, że to na Skarżącym jako podmiocie przystępującym do konkursu, ciąży obowiązek zapoznania się z zasadami jego przeprowadzenia i przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu. Brak pełnej informacji bądź też podanie jej w sposób niejednoznaczny niesie dla Skarżącego ryzyko, negatywnej oceny danego kryterium. Strona nie może przerzucać odpowiedzialności za swoje działania (sporządzenie wniosku) na organ i następnie wskazywać na określone nieprawidłowości oceny. Skoro nie przedstawia informacji, lub też przedstawia te informacje w sposób bardzo lakoniczny, to organ ocenia to kryterium jako niespełnione – wyrok WSA w Warszawie z 19 kwietnia 2017 r., V SA/Wa 615/17. Zatem to na Wnioskodawcy zgłaszającym do konkursu własny projekt o dofinansowanie ciąży obowiązek uważnego zapoznania się z priorytetami konkretnego programu operacyjnego, a następnie z dokumentacją konkursową i na nim też spoczywa obowiązek starannego i odpowiadającego założeniom danego programu operacyjnego przygotowania dokumentacji konkursowej. Całokształt okoliczności sprawy pozwala zatem na przyjęcie, że wniosek Skarżącego został oceniony bez naruszenia przepisów prawa. Argumentacja zawarta w kartach oceny nie jest – jak sugeruje Skarżący dowolna, bowiem skrupulatnie odnosi się do przedłożonej dokumentacji projektowej. Ponadto jest ona wyczerpująca i przekonująca. Dokonana tu ocena jest spójna, wyczerpująca i logiczna, a przy tym uzasadniona zgodnie z ustalonymi w ramach konkursu kryteriami oceny oraz obiektywnymi regułami wiedzy. W tych okolicznościach sprawy brak jest podstaw do uznania, że organ naruszył art. 37 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 5 ustawy wdrożeniowej. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu, spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku i dokumentacji aplikacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11, CBOSA). Skarżący przystępując do konkursu winien znać jego zasady, które zostały opublikowane i były dostępne dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Braki w złożonej dokumentacji lub jej niespójność, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek określonych kryteriów, winny natomiast zostać ocenione negatywnie, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. W związku z tym, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, a Sąd z urzędu nie stwierdził innych naruszeń prawa, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzeczono o oddaleniu skargi.