I SA/Bk 26/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Włodzimierz Witold Kędzierski, Sędziowie sędzia NSA Józef Orzel (spr.), asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2005 r. sprawy ze skargi D. P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego D. P. W. kwotę 3.679 zł (słownie: trzy tysiące sześćset siedemdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2004 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., powołując przepisy art. 20 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. nr 90, poz. 416 ze zm.); art. 21 § 1 pkt 2, art. 47 § 1, art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), ustalił D. P. W., zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych za 1999 rok źródłach przychodów w kwocie 42.109,10 zł. W uzasadnieniu podano, że przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało, że część wydatków podatnika, poniesionych w trakcie 1999 r. nie mogła być pokryta bieżącymi dochodami i zgromadzonymi do czasu ich poniesienia zasobami finansowymi. Podatnik pełnił funkcję Prezesa P. P.-H. "D." Sp. z o.o. w S. Według odpisu z rejestru Handlowego z dnia 23.09.1997 r. udziałowcami Spółki byli D. P. W. - 52 udziały i D. S. S. - 48 udziałów. Ustalono, że D. P. W. występował jako strona umów pożyczek pieniężnych udzielanych Spółce "D.". Łączna wysokość udzielonych Spółce pożyczek wynosiła w roku 1996 – 53.400,- zł; 1997 – 128.000,0 zł; 1998 – 50.000,- zł i w 1999 r.- 205.000,- złotych. Saldo zobowiązań Spółki wobec udziałowca D. P. W. z tytułu pożyczek wyniosło na koniec 1997 r. – 101.416,40 zł. D. P. W. udzielił pożyczek Spółce w latach 1998-2002 na łączną kwotę 365.000,- zł. Spółka zwróciła podatnikowi udzielone jej pożyczki w roku 1998 w łącznej kwocie 130.000,- zł; 1999 r. – 90.000,- zł; 2000 r. – 105.000,- zł; 2001 r. – 41.416,40 zł; 2002 r. – 100.000,- zł, czyli wypłaty przez Spółkę na rzecz D. P. W. w latach 1998-2002 wynosiły łącznie kwotę 466.416,40 zł. Postępowanie podatkowe wykazało, że D. P. W. w latach 1997-1998 występował jako nabywca: 10.04.1997 r. – dwóch udziałów w Spółce wartości 100,- zł, 19.06.1997 r. – motocykla [...] wartości 800,- zł, 19.12.1997 r. – motoroweru [...] wartości 1.480,- zł, 05.05.1998 r. maszyny drogowej [...] wartości 26.000,- zł. W roku 1996 uzyskał z tytułu darowizn i pożyczek kwotę 6.000,- zł, zaś w 1997 r. – 53.300,- zł. W roku 1999 dokonał zwrotu udzielonych mu wcześniej pożyczek w kwocie 12.000,- zł zaś w 2000 r. – 17.500,- zł. W oparciu o dane zawarte w zasobach Urzędu Skarbowego w S. ustalono, że dochody netto D. P. W. wynosiły w roku 1996 – 3.187,- zł (wynagrodzenia ze stosunku pracy oraz zasiłki z organu zatrudnienia) i z podobnych tytułów w 1997 r. – 5.388,16 zł, 1998 r. – 4.038,40 zł, 1999 r. – 8.085,86 zł, 2000 r. – 8.230,81 zł, 2001 r. – 8.481,60 zł, 2002 r. – 8.508,58 zł. Z tytułu diet w 1999 r. Spółka "D." wypłaciła podatnikowi łączną kwotę 1.330,- zł. W zeznaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. podatnik wykazał poniesienie wydatków mieszkaniowych w kwocie 53.899,79 zł, z czego kwota 34.926,- zł stanowiła wpłatę gotówkową D. P. W., zaś 18.973,79 zł - przelew środków z likwidacji książeczki mieszkaniowej. W dniu 16.09.2003 r. organ podatkowy zobowiązał podatnika do złożenia oświadczeń o stanie majątkowym w/g stanu na dzień 31.12.1998 r., wydatkach poniesionych w 1999 r., przychodach uzyskanych w 1999 roku. W dniu 10.12.2003 r. D. P. W. złożył żądane oświadczenia. W oświadczeniu o stanie majątkowym wykazał posiadanie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego o pow. [...] m2 w S. o wartości 53.900,- zł; 52 udziałów w Spółce "D." o łącznej wartości 2.600,- zł; środki pieniężne w walucie polskiej – 195.100,- zł; wierzytelności wobec Spółki z tytułu udzielonych pożyczek – 30.000,- zł. Podatnik oświadczył, że w 1999 r. poniósł wydatki na: wyżywienie 2.000,- zł, ubranie – 1.500,- zł; utrzymanie mieszkania – 3.402.98,- zł, udzielenie pożyczek Spółce "D." – 205.000,- zł, spłatę pożyczek uzyskanych od członków rodziny – 12.000 zł. W oświadczeniu o uzyskanych dochodach w 1999 r. podatnik podał: wynagrodzenie za pracę 8.085,86, z tytułu zwróconych pożyczek przez Spółkę – 90.000,- zł, delegacje służbowe – 1.330,- zł. Do protokołów przesłuchania strony D. P. W. w dniach 10.10.2003 r. i 30.06.2004 r. podał, że źródłem finansowania pożyczek udzielanych Spółce przed 01.01.1998 r. były wynagrodzenia za pracę oraz przychody z tytułu handlu na L. w latach 1990 – 1995 spodniami dżinsowymi. Wyjazdy na L. odbywały się przeciętnie jeden raz w tygodniu i każdorazowo sprzedawał 50-100 szt. spodni. Zysk na jednej parze spodni wynosił ok. 60 % ceny zakupu i z tego tytułu mógł uzyskać dochód netto ok. 50.000,- zł. W latach 1997 – 1999 podatnik nie posiadał osobistych rachunków bankowych z wyjątkiem środków na książeczce mieszkaniowej. Wydatki na zakup mieszkania zostały pokryte przelewem środków z książeczki mieszkaniowej, wynagrodzeń za pracę oraz z przychodów z handlu na L. spodniami dżinsowymi. Pieniądze z tytułu pożyczek i darowizn udzielanych przez członków rodziny były przeznaczone na pożyczki podatnika udzielone Spółce. W protokole przesłuchania D. P. W. w charakterze strony w dniach 29-30.10.2003 r. podał, że w 1997 r. oraz do m-ca września 1998 r. prowadził on działalność gospodarczą na L. w miejscowości L. w zakresie transportu międzynarodowego. Dokumenty podatkowe były składane do urzędu podatkowego na L., zaś rozliczenia finansowe prowadzono za pośrednictwem banku [...]. Działalność ta przynosiła straty i dlatego została zlikwidowana. Jedyny zysk z działalności stanowiła sprzedaż ciągnika siodłowego [...] sprowadzonego w 1997 r. z N., a następnie sprzedanego Spółce "D." za 20.500 [...]. Część uzyskanych środków ze sprzedaży ciągnika została przeznaczona na udzielenie Spółce pożyczek. Wyjaśnił też, że w kwocie 195.100,- zł wykazanej na 31.12.1998 r. nie było oszczędności pochodzących ze sprzedaży ciągnika siodłowego. Organ podał, że z dodatkowej informacji i dokumentów przesłanych przez Spółkę "D." w dniu 12.11.2003 r. wynikało, że w dniu 05.05.1998 r. D. P. W. sprzedał na podstawie umowy kupna-sprzedaży z dnia 05.05.1998 r. Spółce "D." malowarkę drogową za kwotę 26.000,- zł. Ciągnik siodłowy [...] Spółka "D." zakupiła od D. W., G. g. [...], [...], L. Ciągnik ten został przyjęty na stan środków trwałych Spółki o wartości początkowej 66.802,20 zł, natomiast wartość podstawowa (z pominięciem cła oraz podatku od towarów i usług) wynosiła 43.669,- zł. Opłata faktury VAT nr [...] z dnia 23.09.1998 r. za ciągnik siodłowy została dokonana z rachunku bankowego Spółki w drodze przelewu na rachunek D. W. (G. g. [...], [...]) w banku [...], nr r-ku [...]. Przelana została kwota równowartości 20.500,- [...]. Spółka przedłożyła też kserokopie dowodu "KW" z dnia 21.05.1998 r. dotyczącego wypłaty kwoty 26.000,- zł pokwitowanej podpisem nieczytelnym. Przesłuchane w charakterze świadków zostały osoby, które udzielały D. P. W. pożyczek i darowizn. W oparciu o powyższe ustalenia organ przyjął, że D. P. W. uzyskał dochody i poniósł wydatki: - w 1996 r. dochody netto 9.187,- zł w tym z wynagrodzenia za pracę w Spółce "D." – 3.187,- zł i 6.000,- z tytułu darowizny uzyskanej od M. R. (prababci). Organ nie uwzględnił dochodów z pracy w N. w latach 1994-1995 w wysokości wskazanej przez podatnika – 8.000,- zł bowiem nie zostały przedstawione żadne dowody uzyskania dochodów. Nie uwzględnił też dochodów z przygranicznego handlu z L. w okresie lat 1990-1995 w kwocie zeznanej 50.000,- zł bowiem podatnik nie przedstawił żadnych dowodów uzyskania dochodów. Wydatki przyjęto w kwocie 57.000,- zł w tym: pożyczka udzielona Spółce "D." w wysokości 53.400,- zł oraz koszty utrzymania 3.500,- zł , kwota wydatków nie znajdujących pokrycia w ujawnionych przychodach na koniec roku wyniosły co najmniej 47.713,- zł; - w 1997 r. dochody netto wyniosły 140.906,86 zł z tego: wynagrodzenia za pracę w Spółce "D." – 5.388,16 zł, zwrot nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok – 18,70 zł, darowizny i pożyczki od członków rodziny – 53.300,- zł, zwrot pożyczek przez Spółkę "D." – 80.000,- zł, przychód ze sprzedaży motocykla – 800,- zł, przychód ze sprzedaży motoroweru – 1.400,- zł. Wydatki podatnik poniósł w wysokości 209.063,50 zł, w tym: wkład do Spółdzielni Mieszkaniowej w S. – 34.926,- zł, pożyczki udzielone Spółce "D." – 128.000,- zł, zakup ciągnika siodłowego [...] – 42.537,50 zł, koszty utrzymania – 3.500,- zł, koszt nabycia 2 % akcji Spółki "D." od K. J. – 100,- zł. Wyliczono kwotę dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości co najmniej 68.156,64 zł; - w 1998 r. podatnik uzyskał dochód netto w wysokości 177.486,50 zł, w tym: z tytułu wynagrodzenia za pracę – 4.038,40 zł, zwrot nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 rok – 910,60 zł, zwrot pożyczek przez Spółkę "D." – 130.000,- zł, przychód ze sprzedaży ciągnika siodłowego [...] – 42.537,50 zł. Wydatki podatnik poniósł w wysokości 55.953,32 zł z tego: pożyczki udzielone Spółce "D." – 50.000,- zł, koszty utrzymana – 3.500,- zł, czynsz za mieszkanie – 2.453,32 zł. Podkreślono, że w rozliczeniu dochodów za ten rok organ nie uwzględnił przychodu w wysokości 26.000,- zł z tytułu sprzedaży w dniu 05.05.1998 r. Spółce "D." malowarki drogowej [...]. Nadwyżka dochodów nad wydatkami na koniec 1998 r. wyniosła 121.533,18 zł w/g organu podatkowego, a według podatnika winna ona wynosić 237.637,50 zł wliczając kwotę 195.100,- zł z tytułu oszczędności. Organ wyliczył, że suma nadwyżki wydatków nad dochodami za lata 1996-1997 wyniosła co najmniej 115.869,86 zł. Wskazując regulacje zawartą w art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej organ uznał, że nastąpiło przedawnienie prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów i zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych za 1996 i za rok 1997. Organ wyliczył, że nadwyżka dochodów nad wydatkami na koniec 1998 roku wyniosła 121.533,18 zł, a w/g podatnika wynosiła ona 147.533,18 (podatnik doliczył przychód ze sprzedanej malowarki drogowej, którego organ nie uznał). Przyjmując na dzień 01.01.1999 r. stan środków finansowych podatnika w kwocie 121.533,- zł organ ustalił za poszczególne m-ce 1999 r.: - styczeń: przychody podatnika - 743,- zł, wydatki 575,25 zł, nadwyżka przychodów nad wydatkami 167,75 zł i stan zasobów finansowych na początek m-ca lutego – 121.700,93 zł; - luty: przychody – 726,93 zł, wydatki 45.904,60 zł, nadwyżka wydatków nad przychodami – 45177,67 zł i stan zasobów finansowych na początek m-ca marca 76.523,26 zł; - marzec: przychody – 686,59 zł, wydatki – 575,25 zł, nadwyżka przychodów nad wydatkami – 111,34 zł, stan zasobów finansowych na początek kwietnia – 76.634,60 zł; - kwiecień: przychody – 878,90 zł, wydatki – 110.575,25 zł, nadwyżka wydatków nad przychodami – 109.696,35 zł i na początek maja wystąpił niedobór środków finansowych w wysokości 33.061,75 zł (76.634,60 + 878,90 – 110.575,25 = -33.061,75 zł); - maj: przychody – 860,90 zł, wydatki 575,25 zł, nadwyżka przychodów nad wydatkami – 285,65 zł, stan środków finansowych na początek czerwca – niedobór 32.776,75 zł; - czerwiec: przychody – 774,90 zł, wydatki – 20.575,25 zł, brak pokrycia wydatków w kwocie 19.800,25 zł i stan zasobów finansowych wykazywał niedobór w wysokości 52.576,45 zł; - lipiec: przychody – 944,90 zł, wydatki – 575,25 zł, nadwyżka przychodów nad wydatkami – 369,65 zł i stan zasobów finansowych na koniec m-ca wykazywał niedobór w kwocie 52.206,80 zł; - sierpień: przychody – 90.812,90 zł, wydatki – 575,25 zł, nadwyżka przychodów – 90.237,65 zł i stan zasobów finansowych na koniec m-ca wynosił saldo dodatnie – 38.030,85 zł; - wrzesień: przychody – 788,90 zł, wydatki – 575,25 zł, nadwyżka przychodów – 213,65 zł i saldo dodatnie na koniec m-ca – 38.244,50 zł; - październik: przychody – 732,00 zł, wydatki – 575,25 zł, nadwyżka przychodów – 155,75 zł i saldo dodatnie na koniec m-ca – 38.400,25 zł; - listopad: przychody – 750,55 zł, wydatki – 12.575,25 zł, nadwyżka wydatków nad przychodami – 11.824,70 zł i saldo dodatnie na koniec miesiąca – 26.575,55 zł; - grudzień: przychody – 716,39 zł, wydatki – 30.575,25 zł, nadwyżka wydatków – 29.858,86 zł i brak środków na koniec m-ca na pokrycie wydatków – 3.283,31 zł. Uwzględniając powyższe ustalenia organ przyjął, że podatnik poniósł wydatki z nieujawnionych źródeł przychodów w m-cach: kwietniu – 33.061,75 zł, czerwcu – 19.800,35 zł, grudniu – 3.283,30 zł. Kwoty te łącznie przyjęto jako podstawę opodatkowania dochodów od nieujawnionych źródeł opodatkowania w 1999 r. w łącznej wysokości – 56.145,40 zł (33.061,75 zł + 19.800,35 zł + 3.283,30 zł). Powołując przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stosując stawkę 75 %, podatek ustalono w wysokości 42.109,05 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w imieniu podatnika pełnomocnik – radca prawny B. N. Wnosił o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu wskazywał, że decyzja została wydana z obrazą przepisów Ordynacji podatkowej, art. art. 191, 187, 120, 121 w wyniku błędnego przeprowadzenia postępowania podatkowego. Podnosił, że organ pierwszej instancji zupełnie dowolnie nie uwzględnił dochodu w kwocie 26.000,- zł ze sprzedaży maszyny drogowej – malowarki. Wskazywał też na niewłaściwą wykładnię przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ocenę dowodów zebranych w sprawie przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia dochodów ze sprzedaży maszyny [...] wyjaśnił, że organ I instancji postąpił prawidłowo. Podatnik bowiem nie wykazał, że naprawiał we własnym zakresie uprzednio uszkodzona maszynę. Ponadto, kwotę 26.000,- zł wypłacono z kasy Spółki "D." osobie, która potwierdziła odbiór pieniędzy podpisem nieczytelnym. Skarżący powyższą decyzję w imieniu podatnika pełnomocnik procesowy wnosił o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu potwierdzone zostały zarzuty zawarte w odwołaniu: - naruszenia art. 120, 121, 122, 187, 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpoznanie zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 187 Ordynacji podatkowej; - naruszenia art. 187 przez zaniechanie ustalenia dochodów podatnika uzyskanych przed 1997 rokiem; - naruszenia art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej w wyniku działania organów podatkowych nie mających "oparcia w przepisach prawa materialnego art. 20 ustawy o podatku dochodowym" oraz przepisach postępowania, które nie zezwalają na dowolne ustalenie stanu faktycznego sprawy; - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 20 ustawy o podatku dochodowym przez ustalenie, że dochodowi ze sprzedaży ciągnika w kwocie 42.537,50 zł towarzyszył wydatek w tej samej kwocie. Kwestionował też przyjętą datę powstania obowiązku podatkowego podkreślając, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uzyskania przychodu, a nie z chwilą jego wydatkowania; - wadliwą wykładnię przepisu art. 68 Ordynacji podatkowej bowiem doręczenie decyzji ustalającej wysokość podatku nastąpiła po upływie pięciu lat od roku, w którym wystąpił przychód, przytaczając tezę z wyroku NSA SA/Sz 965/96 – Lex nr 30838. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie nie podzielając zgłaszanych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi są częściowo uzasadnione. Ma rację skarżący, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na wyłączenie z przychodów uzyskanych przez podatnika z tytułu sprzedaży w dniu 5 maja 1998 r. Spółce z o.o. "D." malowarki drogowej [...] za kwotę 26.000,- złotych. Bezspornym jest, że sprzedaż była udokumentowana umową sprzedaży podpisaną przez strony tj. sprzedającą: D. W. zam. w S. przy ul. N. [...] oraz kupującą: P.P.H. "D." Spółka z o.o. w S. ul. N. [...] za cenę 26.000,- zł. Z treści pisma P.P.H. "D." Sp. z o.o. w S. z dnia 19.01.2004 r., adresowanego do Urzędu Skarbowego w S. wynika, że cała cena sprzedaży tj. 26.000,- zł została zapłacona D. W. w dniu 31 maja 1998 r. Do pisma tego dołączony został dowód "KW" nr [...], na którym znajdują się nieczytelne podpisy osoby wypłacającej i otrzymującej kwotę 26.000,- zł. W świetle wyżej opisanych dokumentów nie budzi wątpliwości fakt zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej maszyny drogowej oraz uzyskanie przez D. W. przychodu w kwocie 26.000,- zł. Skoro skarżący D. W. uzyskał przychód 26.000,- zł z tytułu sprzedaży malowarki drogowej to brak było podstaw faktycznych i prawnych do kwestionowania uzyskanego przez podatnika przychodu z tytułu umowy sprzedaży. Zawarta umowa sprzedaży nigdy nie została przez nikogo zakwestionowana. W tej sytuacji nieuwzględnienie w przychodach roku 1998 i zasobach pieniężnych podatnika na 31.12.1998 r. i 01.01.1999 r. kwoty 26.000,- zł nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 191 Ordynacji podatkowej – ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Powołany przepis nakazuje organom podatkowym orzekającym w sprawie ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całego materiału dowodowego. Organ odwoławczy ocenił, że podpis nieczytelny odbioru gotówki w kwocie 26.000,- zł z kasy Spółki na dowodzie "KW" nr [...] nie pozwalał na przyjęcie, że wystąpił przychód w tej kwocie w 1998 r. u D. W. Organ podatkowy nie wziął pod uwagę innych dowodów, z treści których wynikało, że przychód miał miejsce. Wypłata kwoty 26.000,- zł z kasy Spółki "D." D. W. została przyznana w treści pisma Spółki z dnia 19.01.2004 r. i nie ma wątpliwości, że dotyczyła realizacji umowy sprzedaży z dnia 05.05.1998 r. maszyny drogowej. Organ podatkowy nie ocenił ostatnio wymienionych dowodów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Naruszenie wyżej wskazanego przepisu było na tyle istotne, że mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Okoliczność ta uzasadniała uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). O kosztach postępowania Sąd orzekł po myśli przepisu art. 200 wyżej powołanej ustawy. Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi. Nieuzasadnione jest twierdzenie skargi, że prawo do wymiaru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opartego na przepisie art. 30 ust. 1 pkt 7 (od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach – w wysokości 75 % dochodu) za rok 1999 w dacie wydania decyzji przez organ II instancji – [...].12.2004 r.) już uległo przedawnieniu. Ma rację Dyrektor Izby Skarbowej twierdząc w odpowiedzi na skargę, że termin przedawnienia upłynąłby dopiero w dniu 31 grudnia 2005 r. Postępowanie w sprawie organ podatkowy I instancji wszczął w dniu [...] września 2003 r. (postanowienie oznaczone nr [...] – k. 129 akt administracyjnych t.1). Zastosowanie w sprawie miały przepisy Ordynacji podatkowej – ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania (11.09.2003 r.) brzmienie przepisu art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej stanowiło, że zobowiązanie z tytułu opodatkowania dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania rocznego dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, za rok podatkowy, którego dotyczy decyzja. Nie znajdujące oparcia w przepisach jest też stanowisko skarżącego, że organy podatkowe błędnie zastosowały, w wyniku niewłaściwej wykładni, przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten stanowi, że wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. W świetle powyższego przepisu organy podatkowe nie naruszyły prawa nie uwzględniając wskazywanych przez skarżącego oszczędności pieniężnych z lat 1990-1995 z handlu dżinsami na L. i pracy okresowej w N. Skarżący nie wykazał, że były to oszczędności pochodzące z przychodów opodatkowanych lub wolnych od podatku. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.