I SA/Bk 269/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi [...] O. - [...] sp.j. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę Pismem z 27 grudnia 2007 r., uzupełnionym pismami z 11 stycznia 2008 r. i 20 stycznia 2008 r. [...] "O." [...] Sp. jawna w S., (dalej powoływana jako spółka) wniosło do Dyrektora Izby Celnej w B. wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie [...] zł powstałych w wyniku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych: [...] i [...] z [...].09.2007 r., [...] i [...] z [...].10.2007 r. oraz [...] i [...] z [...].11.2007 r. W uzasadnieniu wniosku Spółka powołała się na szczególnie ważny interes zobowiązanego, który nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej oraz z uwagi na interes publiczny. Dyrektor Izby Celnej w B., postanowieniem z [...] marca 2008 r. Nr [...] odmówił umorzenia ww. kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż poniesienie kosztów egzekucyjnych nie stanowi znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej skarżącej Spółki. Organ dokonując analizy sytuacji ekonomiczno-finansowej Spółki stwierdził, iż pomimo trudności posiada ona płynność finansową, regulując swoje zobowiązania, w tym również z tytułu kredytów. Zdaniem organu egzekucyjnego wskazana przez Spółkę okoliczność, iż zapłata kosztów egzekucyjnych może doprowadzić do spirali niezapłaconych należności budżetowych nie jest przesłanką przemawiającą za umorzeniem kosztów egzekucyjnych. Również naliczenie kosztów egzekucyjnych, zdaniem organu egzekucyjnego, nastąpiło w wysokości określonej przepisami prawa, a toczące się postępowanie z wniosku o odroczenie terminu płatności, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, nie miało wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne z uwagi na inny zakres merytoryczny tych postępowań. Dopiero bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie odroczenia terminu płatności spowodowało skutki w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się Spółka i w złożonym do Dyrektora Izby Skarbowej w B. zażaleniu wniosła o jego uchylenie w całości i umorzenie kosztów egzekucyjnych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 64 § 1 pkt 4, 5 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu dopuszczalności obciążenia zobowiązanego opłatami egzekucyjnymi mimo, iż dobrowolnie spłacił całe zadłużenie, co przemawia za przyjęciem na zasadzie analogii do art. 49 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Komornikach Sądowych i Egzekucji, że opłata egzekucyjna jest nienależna; - art. 64e § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez odmowę umorzenia kosztów egzekucyjnych z powodu braku ustawowych przesłanek do umorzenia, podczas gdy zachodziła przesłanka ważnego interesu publicznego; - art. 2 Konstytucji RP wyrażającego zasadę zaufania do organów władzy publicznej, gdyż mając świadomość toczącego się postępowania w sprawie odroczenia terminu płatności, nie czekając na rozstrzygnięcie w tym zakresie organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne w postaci zajęcia rachunków bankowych. Zdaniem odwołującej się Spółki organ egzekucyjny w nienależnej wysokości wyliczył koszty egzekucyjne, gdyż obciążanie jej kwotą [...] zł tylko z powodu wszczęcia egzekucji kłóci się z konstytucyjnie chronionymi wartościami. Podkreśliła, iż dobrowolnie uregulowała ciążące na niej zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego i opłaty paliwowej zgodnie z wydanymi decyzjami o odroczeniu terminu płatności, dlatego też nie powinna ponosić tak wysokich kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z [...] maja 2008 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte zgodnie z przepisami ustawy egzekucyjnej, a z oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 64e § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umożliwiających ewentualne uwzględnienie wniosku zobowiązanego. Zdaniem organu zarzut naruszenia art. 64 § 1 pkt 4, 5, 6 nie może być przedmiotem rozpatrywania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych, gdyż zgodnie z art. 64e § 1 ww. ustawy organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego i w tym postępowaniu rozstrzyga się kwestie związane z zasadnością i prawidłowością naliczenia kosztów egzekucyjnych. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Zobowiązany z wnioskiem w tym zakresie nie wystąpił. Organ podkreślił, że umorzenie kosztów egzekucyjnych jest instytucją nadzwyczajną i ich umorzenie w rozpatrywanej sprawie prowadziłoby do uprzywilejowania Spółki kosztem innych podmiotów prawa znajdujących się w trudniejszej sytuacji, a wywiązujących się z obowiązków określonych w stosownych przepisach prawa. Z instytucji umorzenia nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia od zapłaty należności. Zdaniem organu, co wynika również z zaskarżanego postanowienia poniesienie kosztów egzekucyjnych nie stanowi znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej skarżącej Spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o przedstawienie przez Sąd, na podstawie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym oraz art. 193 Konstytucji RP Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego: Czy przepisy art. 64§1 w zw. z §8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie, w którym uniezależniają wysokość opłat za czynności egzekucyjne od kosztów faktycznych czynności podejmowanych przez organy egzekucyjne są zgodne z art. 2 Konstytucji RP. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, czy w sytuacji naliczenia tych kosztów przy dobrowolnej zapłacie należności przez zobowiązanego i umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie zachodzi przesłanka interesu publicznego przemawiająca za ich umorzeniem przynamniej w części? Skażonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 64 § 1 i § 8 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu dopuszczalności obciążenia zobowiązanego opłatami egzekucyjnymi w wysokości [...] zł, pomimo iż dobrowolnie spłacił on całe zobowiązanie w terminie określonym w decyzjach o odroczeniu terminu ich zapłaty w sytuacji, gdy zarówno okoliczność, iż wyegzekwowanie zobowiązania nie było wynikiem działań podjętych przez egzekutora jak i fakt dobrowolności świadczenia przemawia za przyjęciem w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.05.2005 r. (sygn. akt P6/04) dotyczący art. 49 ustawy z dnia 29.08.1997 r. o Komornikach Sądowych i Egzekucji (tekst. jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.), iż naruszono art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż zdaniem strony skarżącej, zachodzi rażąca dysproporcja wysokości "opłaty za czynności egzekucyjne w stosunku do faktycznie poniesionych kosztów prowadzonej egzekucji"; - art. 7, art. 11, art. 15 w zw. z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasady kontroli rozstrzygnięć przez organ odwoławczy, w następstwie utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji pomimo faktu, iż organ ten analizując przesłanki umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego nie odniósł się do faktu zastosowania wobec O. Sp. j. w S. środków egzekucyjnych w trakcie toczących się postępowań w sprawie odroczenia terminów płatności, które zakończyły się wydaniem decyzji odraczających przedmiotowe terminy, w następstwie czego doszło do sytuacji, w której dłużnik, który uiścił w odroczonym terminie płatności należności główne wraz z odsetkami za zwłokę oraz opłatą prolongacyjną, został mimo to obciążony kosztami egzekucyjnymi w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki podkreślił, iż czynności egzekucyjne podjęto w trakcie toczących się postępowań w sprawie odroczenia terminu płatności, które zakończyło się odroczeniem terminów płatności i uiszczeniem należności wraz z odsetki i opłatą prolongacyjną w odroczonym terminie. W zakresie zaległości za lipiec i sierpień 2007 r. Spółka wnioski o odroczenie terminu płatności złożyła odpowiednio w dniu 16 października 2007 r. i 5 listopada 2007 r. Tytuły wykonawcze na te należności wystawiono w dniach 16 października 2007 r. i 19 listopada 2007 r. Mając świadomość toczącego się postępowania w sprawie odroczenia terminu płatności, nie czekając na rozstrzygnięcie w tym zakresie, organ egzekucyjny w dniach 17, 21 i 23 listopada 2007 r. zastosował środki egzekucyjne, gdy decyzjami z dnia 31 listopada 2007 r. odroczono terminy płatności powyższych zaległości. Zdaniem strony skarżącej nie do pogodzenia ze stanowiącą element zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) zasadą zaufania do organów władzy publicznej jest sytuacja, w której podmiot występuje do Naczelnika Urzędu Celnego w S. o ulgę w spłacie zobowiązania, reguluje związane z przyznaniem ulgi należności, ale jednocześnie organ egzekucyjny, którym jest Dyrektor Izby Celnej w B., nie czekając na rozstrzygnięcie kwestii odroczenia, stosuje środki egzekucyjne, co skutkuje naliczeniem kosztów egzekucyjnych przekraczających [...] zł. Zdaniem Spółki, wskazana okoliczność powinna być oceniona przez organ egzekucyjny w aspekcie zaistnienia ustawowych przesłanek umorzenia w całości lub w części opłaty za czynności egzekucyjne. W ocenie strony skarżącej, drugą okolicznością, która miała kluczowe znaczenie dla sprawy, była ocena wysokości opłat za czynności egzekucyjne w kontekście ich adekwatności do faktycznie podjętych przez organ egzekucyjny działań. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał m.in. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17.05.2005 r. w sprawie P 6/2004, który za niekonstytucyjny uznał art. 49 zd. 2 i 3 w zw. z art. 45 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy z 24.09.2004 r. o zmianie ww. ustawy. Zdaniem pełnomocnika Spółki zasada zależności opłaty egzekucyjnej od wysokości wyegzekwowanego, nie zaś jedynie egzekwowanego obowiązku świadczenia, ma wymiar uniwersalny i winna, na zasadzie analogii, znaleźć zastosowanie również do egzekucji podlegających ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uwzględnienie skargi może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miałoby ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w dalszej części przywoływanej w skrócie, jako "p.p.s.a." Podstawowym zaś celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Jednocześnie należy pamiętać, iż Sąd bada legalność zaskarżonego aktu lub czynności wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie ich podjęcia. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.), zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 20.11.1997 r. SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp.1998, nr 5, s.36). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 64§1 i 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinien był być podnoszony w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a nie dopiero na etapie postępowania w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Zarzut ten nie odnosi się bezpośrednio do przedmiotu zaskarżonego postanowienia, wydanego przez organ egzekucyjny. Zakresem postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych nie mogą być objęte środki zaskarżenia podlegające rozstrzygnięciu w odrębnym trybie (porównaj wyroki NSA z dnia 22 grudnia 1997 r. I SA/Gd 665/97, Lex Nr 32912 oraz z dnia 19 lutego 1999 r. I SA/Łd 126/97, ONSA 2000/1/29, w myśl których postępowanie w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie ustalenia ich wysokości). Zgodzić się zatem należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, iż kwestionowanie przez stronę skarżącą wysokości naliczonych kosztów egzekucyjnych nie może być rozpatrywany w postępowaniu w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Zarówno wysokość jak i prawidłowość naliczenia kosztów egzekucyjnych może być przedmiotem odrębnego postępowania, wszczętego na wniosek zobowiązanego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca Spółka z tego prawa nie skorzystała. Mając na uwadze powyższe rozważania przyjąć należało, iż również wniosek pełnomocnika skarżącej Spółki o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, dotyczącego zgodności z Konstytucją RP sposobu wyliczania wysokości kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie mógł być przez Sąd uwzględniony. Skoro sposób wyliczenia i wysokość kosztów egzekucyjnych nie stanowi przedmiotu zaskarżonego postanowienia dotyczącego odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych, to również w postępowaniu sądowo-administacyjnym Sąd nie mógł analizować zasadności i wysokości ich określenia. W konsekwencji należało uznać, iż zakres przedmiotowy wniosku strony skarżącej o przedstawienie pytania do Trybunału Konstytucyjnego wykraczał poza zakres niniejszego postępowania sądowo-administracynego. Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych jest art. 64e § 1 i § 2 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Koszty egzekucyjne, co do zasady obciążają zobowiązanego (art. 64c § 1 ww. ustawy), a zapłata egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych (art. 64 §8 cyt. ustawy). W art. 64e §2 pkt 1-3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyliczono (w sposób wyczerpujący) przypadki, w których organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części koszty egzekucyjne. I tak organ egzekucyjny może z urzędu lub na wniosek, umorzyć koszty egzekucyjne, gdy stwierdzi nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1) lub za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2) lub ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne (pkt 3). Rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów ma charakter uznaniowy. Z tego względu odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych nie narusza prawa zarówno, gdy wystąpiły, jak i gdy nie wystąpiły w sprawie przesłanki ich umorzenia. Mając na uwadze fakt, że sądy administracyjne mają wyłącznie uprawnienia kasatoryjne i nie mają uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy podkreślić, że w przypadku orzeczeń wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje takie podlegają natomiast badaniu, co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (podobnie NSA w wyroku z 1 czerwca 1994 r., III SA 1734/93, publ. Wspólnota 1994/42/16). W rozpatrywanej sprawie organy egzekucyjne obu instancji rozważały argumenty skarżącej Spółki w odniesieniu do przesłanek "sytuacji finansowej zobowiązanego", jak też brały pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki "ważnego interesu publicznego". Wskazuje na to zarówno sposób, jak też charakter prowadzenia postępowania wyjaśniającego w danej sprawie. Ocena argumentów skarżącej Spółki pod kątem przywołanych wyżej ustawowych przesłanek z art. 64e §2 pkt 1-3 cytowanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Za niezasadny należy uznać zarzut skarżącej Spółki nie rozważenia przez organy egzekucyjne interesu publicznego jako przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej podzielił w tym zakresie stanowisko Dyrektora Izby Celnej, uznając, że ważny interes publiczny rozumiany jako sytuacja wyjątkowa, spowodowana przyczynami niezależnymi od podatnika nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu zarzut skarżącej Spółki, iż organ odwoławczy analizując przesłanki umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego nie odniósł się do faktu, iż zastosowano wobec Spółki środki egzekucyjne w trakcie postępowań o odroczenie terminu płatności, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy, jak i organ I instancji odnieśli się do powyższej kwestii, co znajduje wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślić należy, iż żadne przepisy prawa nie stanową przeszkody dla prowadzenia egzekucji ze względu na złożenie przez podatnika wniosku o odroczenie terminu płatności wymaganego podatku. Dopiero wydanie decyzji o odroczeniu terminu płatności podatku stanowi podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jednocześnie należy podkreślić, iż z akt sprawy wynika, że skarżącej Spółce na wiele dni przed wystawieniem tytułów wykonawczych i zastosowaniem środków egzekucyjny a także złożeniem przez Spółkę wniosków o odroczenie terminu płatności zostały doręczone upomnienia do uregulowania ciążących na niej należności. Odnośnie zobowiązań w podatku akcyzowym i opłacie paliwowej za miesiąc lipiec 2007 r. takie upomnienie zostało doręczone skarżącej Spółce w dniu 10 września 2007 r., zaś tytuł wykonawczy 2 października 2007 r. Podobnie w odniesieniu do zobowiązań za sierpień 2007 r. – upomnienie zostało doręczone Spółce w dniu 8 października 2007 r., zaś tytuł wykonawczy w dniu 16 października 2007 r. Przyjąć zatem należało, iż organy egzekucyjne zasadnie stosowały różnego rodzaju środki egzekucyjne na majątku skarżącej spółki, albowiem ta pozostawała w zwłoce z zapłatą określonych należności, jeszcze przed złożeniem wniosków o odroczenie terminów płatności tych zobowiązań. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia art. 7, art. 11 oraz art. 15 w zw. z art. 138§2 k.p.a. Z akt sprawy wynika, iż organy egzekucyjne obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, w szczególności Dyrektor Izby Celnej przeprowadził postępowanie dowodowe w kierunku ustalenia stanu faktycznego sprawy, wzywał skarżącą Spółkę do przedstawienia niezbędnych dokumentów a następnie dokonał ich analizy i oceny w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Powyższe rozważania organu egzekucyjnego znalazły się w uzasadnieniu postanowienia, w którym szczegółowo przedstawiono przesłanki jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organ odwoławczy w całości rozpoznał ponownie wniosek skarżącej Spółki o umorzenie kosztów egzekucyjnych, co znajduje wyraz w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Uznając, iż zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, organ odwoławczy podzielił ustalenia i rozważania organu I instancji, dlatego też nie było potrzeby ponownego przytaczania tych samych rozważań, które znalazły się w rozstrzygnięciu organu I instancji. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej w B., że organ egzekucyjny I instancji zebrał materiał dowodowy i dokonał całościowej jego oceny przedstawiając ją w uzasadnieniu postanowienia. Wynik powyższej oceny, mimo iż niezgodny z oczekiwaniami strony nie może oznaczać, iż przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarga podlega oddaleniu.