I SA/Bk 269/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 03 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów oraz w związku z wnioskiem o zwolnienie tych towarów z należności przywozowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], zaadresowaną do B. Z. (dalej również jako skarżąca) Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] stycznia 2010 r. nr [...], w której stwierdzono powstanie z mocy prawa długu celnego w odniesieniu do samochodu marki Subaru [...], objętego procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od cła i należności podatkowych wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] z [...] listopada 2008 r. oraz określono skarżącej wysokość należności celnych w odniesieniu do tego samochodu wraz z odsetkami za zwłokę. Z decyzji organu odwoławczego wynika, że we wskazanym zgłoszeniu celnym skarżąca objęła procedurą dopuszczenia do obrotu stanowiący mienie przesiedlenia samochód osobowy marki Subaru [...], wnioskując m.in. o zastosowanie zwolnienia od cła na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L z 23 kwietnia 1983 r., Nr 105, s. 1 ze zm.). W dniu 26 listopada 2008 r. ww. towar został dopuszczony do swobodnego obrotu i zwolniony z należności celnych i podatkowych. Jednakże, w związku z poczynionymi w trakcie czynności sprawdzających ustaleniami, dotyczącymi przestrzegania warunków udzielonego zwolnienia z należności przywozowych, Urząd Celny w B. postanowieniem z [...] lipca 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie przedmiotowego pojazdu. W efekcie tego postępowania stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty oraz ustalenie miejsca stałego zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty, przez co naruszono warunki określone w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że z przepisów art. 2 i 3 ww. rozporządzenia wynika kilka przesłanek, które muszą być spełnione łącznie dla zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych mienia osobistego, a w szczególności: nieprzerwany pobyt osoby w kraju trzecim przez okres co najmniej 12 miesięcy, użytkowanie mienia przez co najmniej 6 miesięcy podczas pobytu w kraju trzecim, przeznaczenie przywiezionego mienia do tych samych celów, którym służyło w poprzednim miejscu zamieszkania, faktyczne przeniesienie miejsca zamieszkania z kraju trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Przy czym zwolnienie mienia osobistego z należności celnych przywozowych może być udzielone tylko osobie, której miejsce zwykłego zamieszkania, a więc miejsce gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe będzie znajdowało się na obszarze celnym Wspólnoty. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiot sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżącej przysługuje zwolnienie od należności przywozowych mienia przesiedlenia w postaci ww. samochodu, w zakresie spełnienia przesłanki przeniesienia "miejsca zamieszkania" z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, o którym mowa w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83. W tym zakresie organ zwrócił uwagę, że przepisy tego rozporządzenia nie definiują pojęcia zaprzestania "stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim". Dla jego interpretacji należy więc wziąć pod uwagę treść przepisu art. 4 pkt 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz. Urz. UE L z 19 października 1992 r., Nr 302, s.1 ze zm. (dalej w skrócie: "WKC"), który stanowi, że użyte w tym akcie określenie "osoba mająca swoją siedzibę we Wspólnocie" oznacza - jeżeli chodzi o osobę fizyczną - każdą osobę, która na stałe w niej zamieszkuje. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej warunek zaprzestania przez osobę zainteresowaną stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim, które opuściła w rozumieniu art. 3a rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83, należy interpretować wprost, zgodnie z jego dosłownym brzmieniem - jako opuszczenie terytorium państwa trzeciego, w którym osoba posiadała stałe miejsce zamieszkania z zamiarem posiadania swojej siedziby we Wspólnocie poprzez stałe w niej zamieszkiwanie. Nie jest jednak zakończeniem stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim sytuacja, w której osoba zainteresowana wyraża jedynie wolę jego zakończenia. Zakończenie stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim jako zdarzenie wieloczynnościowe i rozciągnięte w czasie zaistnieje dopiero wówczas, gdy osoba zainteresowania opuści terytorium państwa trzeciego, który to akt będzie czynnością procesu przesiedlania na teren Wspólnoty w realizacji uprzednio podjętego zamiaru. Organ odwoławczy posiłkowo odniósł się również do pojęcia "miejsce zamieszkania" w rozumieniu przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) i wskazał, że na jego prawną konstrukcję wyrażoną w art. 25, składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Miejscowość, w której osoba ma zamiar stale zamieszkiwać, powinna stanowić "centrum jej życiowej działalności". O stałości pobytu na danym terytorium decyduje przede wszystkim takie przebywanie, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Przez "zamiar stałego pobytu" należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Zdaniem organu właściwe jest także uwzględnienie wskazówek zawartych w Komentarzu do art. 4 Konwencji Modelowej OECD (Model TAX Convention on Income and on Capital, Paryż, lipiec 2005 - wersja skrócona, tłum. K. Bany, Modelowa konwencja w sprawie podatku od dochodu i majątku, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2006) w sprawie unikania podwójnego opodatkowania dochodu i majątku. Konkludując Dyrektor Izby Celnej uznał, że zwolnienie mienia osobistego z należności przywozowych może być udzielone tylko osobie, której miejsce zwykłego zamieszkania, a więc miejsce gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe będzie znajdowało się na obszarze celnym Wspólnoty oraz rzeczy wchodzące w skład mienia przesiedlenia będą używane w nowym miejscu zwykłego zamieszkania do tego samego celu, do jakiego były używane w miejscu poprzedniego zamieszkania osoby przesiedlającej się. Nawiązując do powyższego organ wskazał, że skarżąca dokonując zgłoszenia celnego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od należności celnych i podatkowych zadeklarowała fakt przesiedlenia się i zameldowania na stałe w miejscowości K. Jednak jak wynika z protokołu przesłuchania strony z 24 listopada 2008 r., w styczniu 1999 r. wyjechała ona do USA i tam przebywa nadal nieprzerwanie wraz z rodziną. Rodzinę w Polsce odwiedzała w tym czasie trzy razy, każdorazowo przez okres około jednego miesiąca. Ponadto we wszystkich wyjaśnieniach nadesłanych w trakcie prowadzonego postępowania celnego, jak i w odwołaniu, skarżąca informowała, iż nadal przebywa w USA. Powyższe wskazuje, iż skarżąca wprawdzie planuje wspólnie z rodziną przyjazd do Polski na stałe w 2010 r., jednak nie zaprzestała zamieszkiwania w państwie trzecim i faktycznie tam przebywa. Strona przebywa w Stanach Zjednoczonych z rodziną, co potwierdza, iż tam też znajduje się centrum jej spraw życiowych. W chwili dokonywania 24 listopada 2008 r. zgłoszenia celnego wraz z wnioskiem o zastosowanie zwolnienia z należności przywozowych, skarżąca nie posiadała zatem zamiaru stałego przebywania w Polsce. Z informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspaktorat w S. oraz do Urzędu Skarbowego w S. wynika, iż skarżąca nie figuruje w systemie informatycznym ZUS jako ubezpieczona, ani jako płatnik, nie figuruje też w ewidencji podatników płacących podatek dochodowy od osób fizycznych, ani w ewidencji podatników płacących podatek od towarów i usług. W ocenie organu odwoławczego, nie jest wystarczające opieranie się tylko na twierdzeniach, że strona ma zamiar zamieszkania na pobyt stały w Polsce. Takie twierdzenia można uznać jedynie za przejaw woli zakończenia stałego miejsca zamieszkania w USA i zamiaru ustalenia miejsca zamieszkania na terenie Wspólnoty. Również sam zamiar ustalenia (poszukiwania) miejsca zamieszkania nie może być zrównany z faktem zamieszkania na stałe. Sytuacja, w której osoba zainteresowana wyraża jedynie wolę zakończenia stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim, nawet jeżeli jednocześnie podejmuje działania w celu ustalenia zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty, polegające na sprzedaży domu w USA, posiadaniu zameldowania na obszarze Wspólnoty, czy też poszukiwaniu miejsca do zamieszkania na terenie Wspólnoty, nie wskazuje aby faktycznie nastąpiło przeniesienie stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Jednocześnie w decyzji podkreślono, że zamieszkanie, o którym decydują przesłanki faktyczne (przebywanie oraz wola pobytu) nie jest równoznaczne z zameldowaniem, będącym kategorią prawa administracyjnego, o którym przesądza dokonanie określonych czynności. Z tego powodu organ uznał, że nie został spełniony podstawowy warunek udzielonego zwolnienia z należności celnych przywozowych polegający na przeniesieniu miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty i na podstawie art. 204 ust. 1 lit. "b" WKC powstał dług celny w przywozie oraz w konsekwencji obowiązek podatkowy. W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w całości, zarzucając naruszenie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 poprzez jego niezastosowanie oraz art. 25 Kodeksu cywilnego, poprzez błędną interpretację. W uzasadnieniu skargi jej autor stwierdził, iż organ nie wskazał jednoznacznego przepisu prawa, który zdefiniowałby takie pojęcia jak: miejsce zamieszkania, pobyt stały, siedziba we Wspólnocie itd. Jednak słusznie odwołał się w tej materii do krajowego prawa prywatnego, a mianowicie do art. 25 polskiego Kodeksu cywilnego wskazując, że do określenia miejsca zamieszkania potrzeba dwóch elementów, zamiaru przebywania (animus manendi) i faktycznego przebywania (corpus). W ocenie pełnomocnika rozumienie tej definicji przedstawione przez organ może jednak prowadzić do absurdalnych wniosków. Sytuacja, gdy pomimo istnienia zamiaru zamieszkiwania, nie mamy do czynienia z fizycznym przebywaniem w danym miejscu - nie pozwala na stwierdzenie, że dana osoba przebywająca nawet długotrwale poza swoim miejscem zamieszkania nie jest pozbawiona domicylu. Tym samym jej miejsce zamieszkania pozostaje tam gdzie lokuje je zamiar zamieszkiwania. Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga ponadto złożenia oświadczenia woli w jakiejkolwiek formie, ponieważ nie jest czynnością prawną. Odpadnięcie jednego z elementów decydujących o miejscu zamieszkania (corpus lub animus), powoduje utratę dotychczasowego miejsca zamieszkania przez daną osobę. Zdaniem pełnomocnika, skarżąca w sposób niewątpliwy udowodniła, że zmieniła miejsce zamieszkania na wspólnotowy obszar celny z zamieszkiwania w państwie trzecim. Po jej stronie nie istnieje żaden zamiar do zamieszkiwania poza wspólnotowym obszarem celnym, a tym samym jej miejsce zamieszkania poza obszarem Wspólnoty uległo dezaktualizacji, bowiem rozpoczęła procedurę przesiedleńczą, a mianowicie przywiozła samochód i wystawiła dom na sprzedaż oraz zameldowała się na pobyt stały na terytorium Wspólnoty. Organ nie zakwestionował wiarygodności przedłożonych dowodów, w szczególności dokumentów z biura, które pośredniczyło w sprzedaży domu skarżącej znajdującego się w USA. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w tej sprawie dotyczy ustalenia, czy skarżącej przysługuje zwolnienie od należności celnych przywozowych mienia przesiedlenia w postaci samochodu osobowego marki Subaru [...], przy czym organy zakwestionowały to prawo z uwagi na niespełnienie warunku przeniesienia miejsca zamieszkania państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Warunki pozwalające na zwolnienie towaru z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny Wspólnoty przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich zostały określone w art. 2-10 rozporządzenia nr 918/83 z 28 marca 1983 r. Regulacje te są tożsame z zawartymi w przepisach art. 3-11 obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE L z 10 grudnia 2009 r., Nr 324, s. 23). Zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 918/83, zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Stosownie natomiast do art. 3 rozporządzenia nr 918/83, omawiane zwolnienie ograniczone jest do mienia osobistego, które a) za wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nie przeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała na stałe zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuściła; b) jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania. Przy czym, zwolnienie to może zostać udzielone tylko osobom, których miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy (art. 4 akapit 1 rozporządzenia nr 918/83). Na gruncie cytowanych uregulowań zwolnienie od należności celnych przywozowych mienia osobistego wymaga więc od osoby przesiedlającej się spełnienia podstawowego warunku, jakim jest fakt przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Jak natomiast wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, warunek ten nie został w rozpatrywanej sprawie spełniony. Zgodzić się należy z obiema stronami sporu, że prawodawca wspólnotowy nie zdefiniował pojęcia "miejsce zamieszkania", którego przeniesienie z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty uprawnia osobę zainteresowaną do skorzystania z omawianego zwolnienia. Analiza wymienionych regulacji daje jednak podstawę do przyjęcia, że prawodawca łączy to pojęcie ze stałym zaprzestaniem zamieszkiwania w państwie trzecim i jego przeniesieniem na stałe na obszar celny Wspólnoty. Sięgając do definicji zawartej w innym wspólnotowym akcie prawnym zawierającym przepisy celne, zwrócić trzeba uwagę, że za "osobę mającą swoją siedzibę we Wspólnocie" uznaje się, w przypadku osób fizycznych, każdą osobę, która na stałe zamieszkuje we Wspólnocie (zob. art. 4 pkt 2 WKC). W wyroku z 26 kwietnia 2007 r. w sprawie C-392/05 Alevizos v. Ypourgos Oikonomikon, opublikowanym w LEX nr 258099, Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że kryteria determinujące pojęcie miejsca stałego pobytu, dotyczą zarówno więzów zawodowych i osobistych danej osoby z określonym miejscem, jak i długości tych więzów, i tym samym winny być analizowane łącznie. Za miejsce stałego pobytu Trybunał uznał miejsce, w którym zainteresowany ustanowił stałe centrum swych interesów. W sytuacji, gdy ocena ogólna powiązań zawodowych i osobistych nie wystarcza, to dla zlokalizowania stałego centrum interesów danej osoby, aby go określić, należy dać pierwszeństwo powiązaniom osobistym. Odwołując się natomiast pomocniczo do krajowego porządku prawnego przypomnieć należy definicję "miejsca zamieszkania", zawartą w art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którą miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Na tle tej regulacji powszechnie podnosi się, że aby wskazać daną miejscowość jako centrum życiowej aktywności osoby, należy przeanalizować, czy łącznie występują dwa integralne składniki miejsca zamieszkania, tj. corpus - będący obiektywnym składnikiem pojęcia miejsca zamieszkania, związanym z faktycznym pobytem w danej miejscowości oraz animus - subiektywny element tego pojęcia wyrażający się w zamiarze stałego pobytu w danej miejscowości. Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie jest zatem wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. Natomiast, przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (zob. np. komentarz do art. 25 kodeksu cywilnego [w:] B. Giesen, W. J. Katner, P. Księżak, B. Lewaszkiewicz-Petrykowska, R. Majda, E. Michniewicz-Broda, T. Pajor, U. Promińska, M. Pyziak-Szafnicka, W. Robaczyński, M. Serwach, Z. Świderski, M. Wojewoda, Kodeks cywilny. Część ogólna. Komentarz, LEX 2009; komentarz do art. 25 kodeksu cywilnego, [w:] K. Piasecki, Kodeks cywilny. Komentarz. Księga pierwsza. Część ogólna, Zakamycze 2003; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2009 r., II FSK 896/08, LEX nr 478565). Zebrany materiał dowodowy potwierdza ustalenia organów, że w sprawie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania skarżącej z państwa trzeciego (USA) na obszar Wspólnoty. W toku postępowania skarżąca twierdziła, że od momentu wyjazdu do USA w 1999 r. była w Polsce trzykrotnie, odwiedzając rodzinę. Przesłuchana w charakterze strony wskazała, że do kraju powróciła w listopadzie 2008 r. i zamieszkała w miejscu zameldowania. Z kolejnych, pisemnych wyjaśnień, jednoznacznie jednak wynika, że nadal przebywa w USA wraz z mężem i dziećmi, a osiedlenie się w Polsce pozostaje jedynie w sferze zamiaru. Tymczasem, sama wola zakończenia stałego zamieszkania, chociaż poparta próbami sprzedaży domu w USA, nie jest wystarczająca do stwierdzenia, że nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania na obszar Wspólnoty. Brak jest w takiej sytuacji elementu corpus. Z akt sprawy wynika, że dom w USA nie został jeszcze sprzedany. Nie ustalono przy tym miejsca zamieszkania w Polsce, a fakt zameldowania w kraju nie może decydować o "przesiedleniu się" do Polski. Zameldowanie jest bowiem kategorią prawa administracyjnego, a o miejscu zamieszkania osoby fizycznej decydują kryteria przebywania w danej miejscowości z zamiarem stałego w niej pobytu. Zameldowanie jest więc stanem, który może ułatwić ustalenie miejsce zamieszkania, a nie przesądzać o takim fakcie. Z akt wynika, że skarżąca zameldowana jest w miejscowości K. od [...] września 1978 r. Gdyby zameldowanie miało decydować o miejscu zamieszkania skarżącej, to miejscowość K. miałaby ten walor również po styczniu 1999 r. (tj. po wyjeździe strony do USA), co w świetle art. 25 Kodeksu cywilnego, z oczywistych względów byłoby absurdalnym twierdzeniem. Znamienne jest również, że strona do procedury celnej zgłosiła mienie przesiedleńcze jedynie w postaci wymienionego samochodu oraz motocykla HONDA [...], przy czym rejestracji samochodu dokonał szwagier, a nie skarżąca (kserokopie dokumentów przesłanych przez Starostwo Powiatowe w S. przy piśmie z [...] listopada 2009 r.). Pojazd ten wedle zeznań szwagra strony jest garażowany na posesji pod adresem zameldowania skarżącej. Natomiast z pisma datowanego na [...] września 2009 r., nadesłanego przez Posterunek Policji w G. wynika, że wygląd samochodu (gruba warstwa kurzu, rozładowany akumulator) wskazuje na długotrwały brak jego użytkowania. W świetle tych okoliczności trudno jest mówić o przeniesieniu centrum interesów do kraju, nawet w przypadku, gdy przebywająca okresowo w kraju skarżąca użytkowała pojazd, na co wskazywać może różnica w przebiegu stwierdzona w związku z oględzinami funkcjonariuszy Policji w G. Sąd zauważa również, że jak wynika z informacji nadesłanych na żądanie organów od ZUS i urzędu skarbowego, skarżąca nie figuruje jako osoba ubezpieczona, ani płatnik składek na ubezpieczenie społeczne. Nie figuruje również w ewidencji podatników płacących podatek od towarów i usług. Natomiast ostatnie zeznanie podatkowe PIT-30 złożyła za rok podatkowy 1998 r. (pisma k. 177 i 179 akt adm.). Z tego wynika, że zawodowo i ekonomicznie nie jest związana z miejscem, które w przyszłości stać się ma jej miejscem zamieszkania. Wszystkie te okoliczności potwierdzają, że skarżąca nie przeniosła swojego miejsca zamieszkania z USA na obszar Wspólnoty. Jej centrum życiowe nadal mieści się w USA, gdzie przebywa wraz z mężem i dziećmi. Fakt posiadania miejsca zameldowania, dalszej rodziny w Polsce oraz przeniesienie do kraju osobistego mienia przesiedleńczego jedynie w postaci samochodu i motocykla, nie wystarczy do stwierdzenia, że skarżąca przestała zamieszkiwać w USA i opuściła te Państwo. Świadczy to co najwyższej o woli przeniesienia w bliżej nieokreślonym czasie swojego centrum życiowego do Polski, co nie jest równoznaczne z "przeniesieniem miejsca zamieszkania". W związku z powyższym organy zasadnie przyjęły, że stronie nie przysługiwało zwolnienie od należności celnych przywozowych mienia przesiedlenia w postaci samochodu osobowego. W konsekwencji organy prawidłowo stwierdziły, że w sprawie tej dług celny powstał na podstawie art. 204 ust. 1 lit. "b" WKC. Zgodnie z art. 204 ust. 2 WKC, dług celny powstaje w chwili zaprzestania spełniania obowiązku, którego niewykonanie powoduje powstanie długu celnego, bądź w chwili objęcia towaru odpowiednią procedurą jeżeli zostało później stwierdzone, że nie dopełniono jednego z warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą bądź dla zastosowania obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na jego przeznaczenie. W realiach niniejszej sprawy dług celny powstał w dniu objęcia samochodu procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności celnych (tj. 24 listopada 2008 r.). Kwota długu celnego została prawidłowo obliczona przy zastosowaniu art. 29 ust. 1 WKC i właściwej stawki celnej. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy jednoznacznie wskazał, jakie przepisy prawa stanowią podstawę rozstrzygnięcia. Wśród nich fundamentalne znaczenie ma art. 2 rozporządzenia nr 918/83 oraz art. 204 ust. 1 lit. "b" i ust. 2 WKC. Przepis art. 25 Kodeksu cywilnego organy przywołały posiłkowo, dla wzmocnienia argumentacji o elementach koniecznych do uznania danego miejsca, jako miejsca zamieszkania osoby fizycznej. W tym stanie rzeczy, nie znajdując uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu uznając, że decyzja odpowiada prawu. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).