I SA/Bk 275/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz (spr.), asesor WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 października 2008 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [....] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 1998 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. nr [...] z [...].05.2008 r. odmawiającą uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...].10.2003 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [..] .07.2003 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 1998 r. Organ pierwszej instancji (Dyrektor Izby Skarbowej w B.) decyzją z [...].02.2008 r. nr [...] (K-9; Tom-III) po wznowieniu postępowania (K-2; Tom-III) na wniosek Pana B., (dalej powoływany jako Skarżący) (K-l; Tom-III) odmówił uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...]10.2003 r. nr [....] (K-129/2; Tom-II), utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...].07.2003r. nr [....] (K-116/1; Tom-II) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 1998 r. W uzasadnieniu stwierdził, iż przedstawione we wniosku argumenty nie wskazały, aby została spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej tj. w przedmiotowej sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący złożył 18.03.2008 r. odwołanie (K-; Tom-III) wnosząc o uchylenie decyzji w podatku od towarów i usług za 1998 r. i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił zaskarżonej decyzji niezgodność z prawem tj. łamanie przez organ podatkowy przepisów art. 76 § 1, art. 76a §1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 i art. 77 Konstytucji RP. Powołał też na poparcie swojego stanowiska protokół Najwyższej Izby Kontroli Departamentu Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej nr ewid. [...]. W odwołaniu wniósł również o uchylenie decyzji organów podatkowych na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej z powodu ujęcia w decyzji z [...].11.2003 r. nr [...] (K-129/2; Tom-II) oraz w odpowiedzi na skargę nr [...] z [...].12.2003 r. stwierdzeń, które w jego ocenie były fałszywe. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w pierwszej kolejności podkreślił, iż wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym postępowania podatkowego. Stwarza ono możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W opinii organu odwoławczego analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wskazuje, aby w przedmiotowej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W szczególności przesłanką do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej za miesiące 1998 r. nie może być stwierdzenie przez podatnika istnienia bądź nie, nadpłaty w latach 1999-2000. Twierdzenie to nie spełnia żadnej z przesłanek powyższego artykułu. Nie jest to również okoliczność mogąca mieć jakikolwiek wpływ na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 1998 r. Organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję oparł rozstrzygnięcie na podstawie obowiązujących przepisów Ordynacji podatkowej. Natomiast odnosząc się do art. 77 Konstytucji RP stwierdzono, iż decyzja z [...].10.2003 r. nr [...], której uchylenia domagał się Skarżący, nie została wydana niezgodnie z prawem. Potwierdza to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 27.02.2004 r. sygn. akt SA/Bk 1406/03 oddalający skargę w tej sprawie. W odwołaniu powołano się na protokół Najwyższej Izby Kontroli Departamentu Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej nr ewid. [...], który według Skarżącego spełnia wszelkie wymagania art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, na podstawie którego można uchylić decyzję za 1998 r. Według organu podatkowego odmienna ocena okoliczności faktycznych, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia wznowienia postępowania. Odmienność ocen tego samego stanu faktycznego nie jest nową okolicznością, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 240 § l pkt 5 O.p.). Odnosząc się zaś do zarzutu ujęcia w decyzji nr [....] z [...].11.2003 r. oraz w odpowiedzi na skargę nr [...] z [...].12.2003 r. stwierdzeń o "składaniu deklaracji podatkowych za 1998 r.", które w ocenie Skarżącego były fałszywe i miało spełniać przesłankę z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem Skarżącego. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Na decyzję organu podatkowego Strona złożyła 24.06.2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze Skarżący wskazał na naruszenie: - art. 7 i art. 77 Konstytucji RP, - art. 120, art. 122, art. 240 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżący wskazał, iż decyzje wydane w 2003 r., zarówno przez Urząd Skarbowy w S. jak i Dyrektora Izby Skarbowej w B., nie uwzględniają wyników Najwyższej Izby Kontroli w H. H. S.A. Z protokołu kontroli wynika, że za 1998 r. podatnik rozliczył się prawidłowo. Wyniki kontroli dotyczą bezpośrednio W. B. i są dla podatnika korzystne. Z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym nie ma żadnej informacji o kontroli przeprowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli w H. H. S.A., co przemawia za tym, że Dyrektor Izby Skarbowej nie miał wiedzy o tej okoliczności. W przeciwnym wypadku, gdyby go znał, a nie uwzględnił w postępowaniu podatkowym, działałby niezgodnie z prawem (naruszył art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 194 § 1 Ustawy Ordynacji Podatkowej), nie zastosował się do zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego w Białymstoku i wprowadził w błąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (wyrok z dnia 27.02.2004 r. sygn. akt SA/Bk 404/03). Nieuwzględnienie tego dowodu przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. narusza art. 240 § 1 pkt.5. Ponadto, umieszczenie w dokumentach organów podatkowych (decyzja Urzędu Skarbowego w S. oraz decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 2003 r.) informacji o składanych przez niego deklaracjach podatkowych VAT-7 za 1998 jest nieprawdą. Te informacje miały wpływ na wyrok sądowy z 2004 r. Powoływanie się na dowody, których nie było i nie ma, jest fałszem i zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 daje podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na zarzuty podniesione w skardze organ podatkowy podtrzymał stanowisko zajęte w decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwane dalej p.p.s.a. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też nie narusza prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa wskazanych przez Skarżącego. Sąd na wstępie pragnie podkreślić, iż wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym postępowania podatkowego. Stwarza ono możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Weryfikacja w trybie nadzwyczajnym w żadnym wypadku nie może zastąpić postępowania odwoławczego. Odnosząc się do zarzutu naruszenie przez organy podatkowe art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w związku z nieuwzględnieniem wyników Najwyższej Izby Kontroli w H. H. S.A. należy wskazać, iż zarzut ten jest bezpodstawny. Otóż z treści wyniku kontroli przytoczonej przez Skarżącego w odwołaniu (str. 10 akt adm. t. 3) wnika, iż Najwyższa Izba Kontroli nie tyle dokonała odmiennych ustaleń w zakresie stanu faktycznego w porównaniu do ustaleń dokonanych przez organy podatkowe, ale dokonała odmiennej oceny prawnej tego stanu. Stwierdzono bowiem, iż przychody uzyskiwane przez Skarżącego należy uznać za przychody z działalności wykonywanej osobiście z art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego względu, ponieważ ustalenia te nie dotyczą stanu faktycznego ale odnoszą się do oceny prawnej bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto, trudno mówić o tym, że dokument w postaci protokołu kontroli dokonanej przez Najwyższą Izbę Kontroli w 2000 r. stanowił dowód mający wpływ na stan faktyczny w sprawie dotyczącej opodatkowania działalności Skarżącego w 1998 r. Dokument ten nie ma bowiem i nie mógł mieć żadnego wpływu na stan faktyczny zaistniały w 1998 r. Za podstawę do wznowienia postępowania nie można uznać nowej, korzystnej interpretacji przepisów prawa, bowiem wykładnia przepisu prawa materialnego nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania. Podobnie należy wskazać, że za nową okoliczność czy też dowód nie można uznać nowej interpretacji umowy i oceny jej skutków podatkowych przeprowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli. Organy podatkowe oceną tą nie były związane, W dalszej kolejności Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż przesłanką do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej za miesiące 1998 r. nie może być stwierdzenie przez podatnika istnienia bądź nie, nadpłaty w latach 1999-2000 oraz kwestia wzajemnego rozliczania nadpłat z zaległościami z 1998 r. Niezasadny jest także zarzut naruszenia 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Nasuwa się pytanie, czy decyzję nr [...] z [...].11.2003 r. oraz w odpowiedź na skargę nr [...] z [...].12.2003 r. w których to stwierdzono o "składaniu deklaracji podatkowych za 1998 r.", można uznać za fałszywe dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Zarówno decyzja jak też odpowiedź na skargę, nie były dowodami w postępowaniu podatkowym. Stąd też nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie wskazał, na czym miało polegać naruszenie przez organy podatkowe art. 7 i 77 Konstytucji RP. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy działał w granicach prawa i w zgodzie z prawem. Stąd też w odniesieniu do zaskarżonej decyzji i związanego z tym aktem działania organów podatkowych niezasadne jest roszczenie wynikające z art. 77 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.