I SA/Bk 280/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 04 października 2011 r. sprawy ze skargi G. A. S.A. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2006 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...].08.2007 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz strony skarżącej G. A. S.A. w M. kwotę 14.642 zł (słownie: czternaście tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego za I instancję. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].11.2007 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2006 r. Decyzją z dnia [...].08.2007 r. Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. dokonał G. A. S.A. w M. (poprzednio: A. G. D. Sp.zo.o. w S., A. G. D. S.A. w M.), zwanej dalej Spółką, rozliczenia podatku od towarów i usług za październik 2006 r. w sposób odmienny aniżeli zadeklarowano oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że Spółka w rozliczeniu za ten miesiąc bezpodstawnie pomniejszyła podatek należny o podatek naliczony w kwocie 742.453,17 zł, stanowiący zryczałtowany zwrot podatku zapłacony rolnikom ryczałtowym po terminie określonym w umowach kontraktacyjnych oraz w stosunku do którego prawo do odliczenia przysługiwało Spółce w innych okresach rozliczeniowych. Odwołując się od tej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 116 ust. 6 ustawy z dnia 11.03.2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą o VAT. Zgłosiła też zarzuty procesowe dotyczące naruszenia art. 120 i 121 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwana dalej w skrócie: "o.p" oraz zgłosiła nowe dowody w postaci aneksów do umów z rolnikami o przedłużeniu terminów płatności. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej określenia za miesiąc październik 2006 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 606.834 zł. W jego ocenie organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Ustaleń tych nie podważają dołączone do odwołania nowe dowody w postaci aneksów do umów, ponieważ sporządzone one zostały na potrzeby odwołania. W sytuacji, gdy Spółka dokonywała płatności rolnikom z naruszeniem terminów określonych umowami zasadne było uznanie, iż w świetle art. 116 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT utraciła ona prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego o kwotę podatku stanowiącego zryczałtowany podatek zapłacony rolnikom z przekroczeniem terminu. Uchyleniu natomiast podlegało rozstrzygnięcie w zakresie dodatkowego zobowiązania z uwagi na fakt, iż Spółka otrzymała w dniu [...].03.2002 r. wyjaśnienie z Urzędu Skarbowego w S., do którego się stosowała, a które nie było prawidłowe. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku strona skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 116 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, polegające na zakwestionowaniu prawa skarżącej Spółki do zwiększenia kwoty podatku naliczonego o kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku, w miesiącu dokonania zapłaty należności na rzecz rolnika ryczałtowego, 2. naruszenie art. 121 § 1 o.p., poprzez wydanie decyzji sprzecznej z pisemną informacją o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, 3. naruszenie art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2.04.1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w związku z art. 249 zdanie 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dziennik Urzędowy C 40 z dnia 10.11.1997 r.) poprzez dokonanie wykładni przepisów z pominięciem zasady neutralności podatku od towarów i usług oraz z przekroczeniem kryterium niezbędności, co oznacza naruszenie art. 25 ust. 6 lit a) w związku z art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), 4. wadliwość formalnoprawną, wynikającą z naruszenia przepisów art. 121, 122, 187 § 1 oraz 191 o.p., polegającą na zaniechaniu podjęcia przez organ wszelkich działań niezbędnych celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy Spółka wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części, tzn. w części dotyczącej określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2006 r. w wysokości 606.834 zł, i zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27.03.2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu organy dokonały wadliwej interpretacji art. 116 ust. 6 ustawy o VAT, zgodnie z którym zryczałtowany zwrot podatku zwiększa u nabywców produktów rolnych kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT w rozliczeniu za miesiąc, w którym dokonano zapłaty pod warunkiem, że zapłata należności nastąpiła na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego nie później niż 14 dnia licząc od dnia zakupu, z wyjątkiem przypadku, gdy rolnik zawarł umowę z podmiotem nabywającym produkty rolne określającej dłuższe terminy płatności. Mając na uwadze uzasadnienie projektu ustawy Sąd wywiódł, iż celem ustawodawcy było wprowadzenie obowiązku przelania na konto rolników należności w ciągu 14 dni od dnia zakupu jako jednego z warunków odzyskania ryczałtu wypłaconego przez kupującego. Następstwem niezachowania terminu miało być natomiast definitywne pozbawienie podatników możliwości zwiększenia podatku naliczonego o zwrot ryczałtu zapłaconego po tym terminie. Jednakże ani z uzasadnienia projektu ustawy ani z gramatycznej wykładni przepisu nie można wyprowadzić wniosku, iż następstwem niedochowania terminu umownego jest definitywne pozbawienie podatnika możliwości zwiększenia podatku naliczonego o zwrot zapłaconego podatku po tym terminie. Zatem jeżeli strony umownie ustaliły dłuższy termin zapłaty niż 14 dniowy to jego naruszenie nie skutkuje pozbawienia podatnika prawa do zwiększenia podatku naliczonego o zwrot ryczałtu zapłaconego, stanowiłoby to bowiem ograniczenie zasady neutralności podatku od towarów i usług. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym momentem zapłaty należności uprawniającym do dokonania odliczenia jest moment uiszczenia całej należności. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. opartej na naruszeniu art. 116 ust. 6 pkt 2 i pkt 7 ustawy VAT przez jego błędną wykładnię Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16.12.2009 sygn. akt I FSK 1376/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Uznając skargę kasacyjną za uzasadnioną Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował wykładnię art. 116 ust. 6 pkt 2 ustawy dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i wskazał, że ani z ustawy ani też z uzasadnienia projektu ustawy VAT nie wynika żadne zróżnicowanie sankcyjne dla podatników związane z niedotrzymaniem terminu płatności określonym w ustawie lub w umowie. Zróżnicowanie takie w ocenie NSA byłoby też sprzeczne z wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa. NSA wskazał też, że określona dla kontrahentów małych podatników zasada odliczania podatku w części uregulowanej małemu podatnikowi należności, powinna znaleźć odpowiednie zastosowanie w tym przypadku, gdyż realizuje cel tego unormowania i jest zgodna z zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku ponownie rozpoznając sprawę wyrokiem z dnia 24.03.2010 r. sygn. akt I SA/Bk 65/10 oddalił skargę. W uzasadnieniu podzielił ustalenie, iż skarżąca Spółka dokonała zapłaty za zakupione produkty rolne z przekroczeniem terminów, o których mowa w art. 116 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT. Sąd stwierdził, iż organy nie naruszyły art. 122, 187 § 1 i 191 o.p. Ocena organu, że aneksy do umów z rolnikami zostały sporządzone na potrzeby odwołania, jest trafna. Sąd podkreślił, że aneksy do umów zostały dołączone do odwołania, jednakże o tym, iż przedłużenie umów było uzgadniane telefonicznie i stąd też forma pisemna była przygotowana w toku postępowania, skarżąca Spółka zawarła dopiero w skardze, w związku z czym organy tej okoliczności nie mogły oceniać przy rozpoznawaniu odwołania. W tak ustalonym stanie faktycznym, stosownie do art. 116 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT organy prawidłowo uznały, że strona skarżąca utraciła prawo do zwiększenia podatku naliczonego o kwotę podatku zryczałtowanego wypłaconego rolnikom z przekroczeniem umownego terminu. Takiej wykładni tego przepisu dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w związku z rozpoznaniem skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej i wykładnią tą stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.", jest związany Sąd rozpoznający sprawę po uchyleniu poprzedniego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, powołanie się przez skarżącą Spółkę na fakt, iż zastosowała się ona do błędnej informacji udzielonej jej przez organ co do stosowania art. 116 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT nie może stanowić o zasadności skargi. Wprawdzie podatnik nie może ponosić ujemnych konsekwencji stosowania się do stanowiska organu podatkowego, to jednakże odnieść to należy do tych konsekwencji, które dotyczą obciążeń wykraczających poza konieczność prawidłowych rozliczeń z podatku VAT i do tej okoliczności zastosował się organ uznając, że brak jest podstaw do obciążenia strony skarżącej dodatkowym zobowiązaniem podatkowym. Informacja, na którą powołuje się spółka była wydana w 2002 r., a zatem w stanie prawnym, w którym przepisy nic nie mówiły o skutkach zastosowania się podatnika do informacji podatkowej. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika strony skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19.05.2011 r., sygn. akt I FSK 871/10 uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p., poprzez pominięcie treści ustnych umów zawartych przez skarżącą Spółkę z rolnikami przewidującymi dłuższy termin płatności oraz treść aneksów do umów zawartych z rolnikami w formie pisemnej w sytuacji, gdy stanowiły one pisemne potwierdzenie wcześniejszych ustnych ustaleń. Zdaniem NSA w przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie został ustalony w sposób umożliwiający jednoznaczną ocenę, że umowny termin płatności za produkty rolne wynikający z umów zawartych przez Spółkę z rolnikami został przekroczony. W ocenie Sądu kasacyjnego nie można uznać dla oceny wszystkich kwestionowanych przez organy transakcji stanowiska organu opartego na zeznaniach jedynie 10 losowo wybranych kontrahentów strony skarżącej. Ustalenia organu na podstawie tak zebranego materiału dowodowego są wadliwe i nie wypełniają dyrektyw zawartych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.. Ponadto NSA, podzielając stanowisko reprezentowane w orzeczeniach sądów administracyjnych, stwierdził, że otwartą sprawą pozostaje forma, w jakiej dochodzi do uzgodnień między podatnikiem a rolnikiem ryczałtowym w zakresie dłuższego terminu płatności za dostawę produktów rolnych. Z tego względu bardzo istotne jest, aby przy tego rodzaju sprawach przeprowadzić wnikliwe postępowanie dowodowe, które usunie występujące wątpliwości i pozwoli na dokonanie prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd kasacyjny zaznaczył, że Spółka do odwołania dołączyła aneksy do zawartych z rolnikami umów. Organy a priori uznały jednak, że zostały one sporządzone jedynie dla potrzeb postępowania, nie weryfikując ich przy pomocy innych środków dowodowych. Ocenę tą zaakceptował Sąd pierwszej instancji, powołując się m.in. na zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zasady nie wykluczają jednak sytuacji, na którą zwraca uwagę autor skargi kasacyjnej, że umowy przedłużano telefonicznie w formie ustnej, a dla celów dowodowych na potrzeby postępowania sporządzono aneksy do umów w formie pisemnej. Twierdzeń tych nie można jednak zweryfikować bez przeprowadzenia postępowania dowodowego z przesłuchania świadków – stron zawartych umów. W ocenie NSA nie znajduje również uzasadnienia pozbawianie wiarygodności dowodowej aneksów do umów tylko z powodu przedłożenia ich dopiero na etapie odwołania. Skoro dowody takie przedłożono na etapie postępowania podatkowego, to należało rozważyć, czy dla ich oceny nie jest konieczna weryfikacja w postaci przesłuchania stron tych umów. Zaniechania w tym zakresie powodują, że zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 o.p., poprzez brak zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Spowodowało to sytuację, w której ocena zebranych dowodów nie mogła zostać dokonana w sposób prawidłowy, co skutkowało naruszeniem art. 191 o.p. W piśmie procesowym z dnia 28.09.2011 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, ponownie rozpoznając sprawę związany jest wykładnią prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze cyt. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Ponadto sąd pierwszej instancji związany jest oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniu kasacyjnym NSA (art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a.). W wydanym w tej sprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zauważył przede wszystkim, że w przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie został ustalony w sposób umożliwiający jednoznaczną ocenę, że umowny termin płatności za produkty rolne wynikający z umów zawartych przez Spółkę z rolnikami został przekroczony. W ocenie sądu Kasacyjnego ustalenia organu na podstawie tak zebranego materiału dowodowego są wadliwe i nie wypełniają dyrektyw zawartych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. NSA zaznaczył, że Spółka do odwołania dołączyła aneksy do zawartych z rolnikami umów, które organy a priori uznały , że zostały one sporządzone jedynie dla potrzeb odwołania, nie weryfikując ich w postaci przesłuchania stron tych umów, przez co naruszyły art. 122 i art. 187 § 1 o.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zasady nie wykluczają jednak sytuacji, że umowy przedłużano telefonicznie w formie ustnej, a dla celów dowodowych na potrzeby postępowania sporządzono aneksy do umów w formie pisemnej. Twierdzeń tych nie można jednak zweryfikować bez przeprowadzenia postępowania dowodowego z przesłuchania świadków – stron zawartych umów. Zgodnie z postanowieniami art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasada niezwiązania sądu pierwszej instancji granicami skargi obowiązuje również po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego i przekazaniu sprawy do rozpoznania temu sądowi administracyjnemu. Brak jest bowiem jakiejkolwiek regulacji prawnej, która ograniczałaby funkcjonowanie wskazanej zasady w przypadku ponownego rozpatrywania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny po uprzednim uchyleniu wyroku tego sądu w danej sprawie. Jednakże - co należy jeszcze raz zasygnalizować - przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, kwestie w których wypowiedział się ze skutkiem wiążącym Naczelny Sąd Administracyjny (wykładnia prawa) nie mogą być weryfikowane i oceniane ponownie przez sąd pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe rozważania oraz zarzut postawiony w skardze odnośnie naruszenia art. 121, 122, 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ wszelkich działań niezbędnych celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdził, że organy podatkowe w związku z uznaniem, że aneksy do umów z rolnikami zostały sporządzone jedynie dla potrzeb odwołania, bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, tj. przesłuchania stron tych umów naruszyły art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Ponadto w ocenie Sądu nie można zweryfikować bez przesłuchania świadków (stron zawartych umów) twierdzeń strony skarżącej zawartej dopiero w skardze do sądu administracyjnego, że umowy przedłużano telefonicznie w formie ustnej, a dla celów dowodowych na potrzeby postępowania sporządzono aneksy do umów w formie pisemnej. W związku z powyższym organy ponownie rozpatrując sprawę przeprowadzą postępowanie dowodowe stosując się do powyższych wskazówek. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że stosownie do art. stosownie do art. 116 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT organy prawidłowo uznały, że strona skarżąca utraciła prawo do zwiększenia podatku naliczonego o kwotę podatku zryczałtowanego wypłaconego rolnikom z przekroczeniem umownego terminu. Takiej też wykładni tego przepisu dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16.12.2009 r. sygn. akt I FSK 1376/08 w związku z rozpoznaniem skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej i wykładnią tą stosownie do art. 190 ustawy o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi jest związany Sąd rozpoznający sprawę po uchyleniu poprzedniego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie znajdują też uzasadnienia zarzuty, w których skarżąca Spółka kwestionowała stanowisko organu, który uznał, iż częściowa zapłata należności uzasadniała rozliczenie w tej części podatku za miesiąc, w którym nastąpiła częściowa zapłata, a nie za miesiąc, w którym dokonano całej płatności. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż taka interpretacja przepisu art. 116 ust. 6 pkt 7 ustawy o VAT jest korzystna dla podatnika i powinna znaleźć odpowiednie zastosowanie zasada odliczania podatku w części uregulowanej małemu podatnikowi. W tym więc zakresie Sąd jest także związany wykładnią tego przepisu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto powołanie się przez skarżącą Spółkę na fakt, iż zastosowała się ona do błędnej informacji udzielonej jej przez organ co do stosowania art. 116 ust. 6 pkt 2 ustawy nie może stanowić o zasadności skargi. Wprawdzie zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa podatkowego podatnik nie może ponosić ujemnych konsekwencji stosowania się do stanowiska organu podatkowego, to jednakże odnieść to należy do tych konsekwencji, które dotyczą obciążeń wykraczających poza konieczność prawidłowych rozliczeń z podatku VAT i do tej okoliczności zastosował się organ uznając, że brak jest podstaw do obciążenia skarżącej dodatkowym zobowiązaniem podatkowym. Należy pamiętać, iż informacja, na którą powołuje się Spółka była wydana w 2002 r., a więc w stanie prawnym, w którym przepisy nic nie mówiły o skutkach zastosowania się podatnika do informacji podatkowej. Powyższe stanowisko zostało podzielone przez NSA w wyroku z dnia 19.05.2011 r., sygn. akt I FSK 871/10. Podsumowując należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie został ustalony w sposób umożliwiający jednoznaczną ocenę, że umowny termin płatności za produkty rolne wynikający z umów zawartych przez Spółkę z rolnikami został przekroczony. Organy podatkowe naruszyły zatem art. 122, 187 § 1 i 191 o.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe przeprowadzą wnikliwe postępowanie dowodowe, tj. przesłuchają strony umów, z którymi skarżąca Spółka zawierała aneksy w celu przedłużenia terminu płatności za produkty rolne ażeby zweryfikować czy zostały one sporządzone jedynie dla potrzeb odwołania. W trakcie postępowania dowodowego organy ustalą również czy umowy przedłużano telefonicznie w formie ustnej, a dla celów dowodowych na potrzeby postępowania sporządzono aneksy do umów w formie pisemnej. Dopiero po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, w ww. zakresie, należy dokonać oceny w świetle art. 116 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, czy doszło do przekroczenia umownych terminów płatności na rzecz rolników, a w konsekwencji, czy Spółka miała prawo pomniejszyć podatek należny o naliczony za miesiąc październik 2006 r. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Uchyleniem Sąd objął także decyzję organu I instancji uznając, że taki zakres rozstrzygnięcia Sądu przyczyni się do szybszego załatwienia sprawy (art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a.). Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonych decyzji, Sąd oparł o przepis art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a.