I SA/Bk 304/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień 2004 r. oddala skargę. Decyzją z [...] maja 2009 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] grudnia 2008 r. nr UKS [...], określającą Panu W. N., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "G" w C. (dalej również jako Skarżący), zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004 r. w wysokości wyższej niż zadeklarowana przez podatnika. Organy skarbowe ustaliły, że w złożonych w Urzędzie Celnym w B. deklaracjach dla podatku akcyzowego AKC-2 i informacjach AKC-2/D za okres styczeń-kwiecień 2004 r., Skarżący zaniżył zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, co spowodowane zostało zaniżeniem zadeklarowanego podatku akcyzowego w poszczególnych miesiącach 2004 r. poprzez nabycie gazu propan-butan w łącznej ilości co najmniej 50.700 litrów i następnie jego odsprzedaży bez ewidencjonowania transakcji w prowadzonych księgach podatkowych. Powyższe nieprawidłowości ujawnione zostały miedzy innymi w oparciu o dowody zgromadzone w postępowaniu kontrolnym nr [...], przeprowadzonym w firmie Handlowej "P" A. L. Ustalono, iż firma "P" dokonywała sprzedaży gazu propan-butan właścicielom stacji paliwowych bez wystawiania faktur VAT. Sprzedaż ta oficjalnie wykazywana była jako dostawa gazu do celów grzewczych bezpośrednio z autocysterny na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i nie została opodatkowana podatkiem akcyzowym. Opisany proceder ujawniony został na podstawie dokumentów zabezpieczonych w trakcie kontroli w "P", m.in. zeszytów prowadzonych w biurze firmy (zeszyt "[...]"), jak również włączonych do akt kontroli zeznań kierowców, którzy w 2004 r. dostarczali gaz do stacji auto-gaz. Zdaniem organów, z zebranych w sprawie dowodów wynika, iż kierowcy firmy "P" dokonywali dostaw gazu do punktu sprzedaży gazu w C., który należał do Skarżącego. Fakt ten potwierdzają zeznania kierowców zatrudnionych w "P" (A. S., A. K., A. Ł., W. F., B. P.) oraz zeznania A. G.- pełniącego w okresie od lutego 2002 r. do sierpnia 2003 r. funkcję dyrektora w firmie "P". Organy podniosły, że podczas przesłuchań prowadzonych przez Komendę Miejską Policji w B. ww. świadkowie szeroko opisywali mechanizm sprzedaży gazu propan-butan przez firmę "P" stacjom auto-gaz, polegający na dostawach gazu, w części na fakturę z Wz-ką i samą Wz-kę. Dyrektor Izby Celnej w B. zwrócił uwagę, iż jedynie świadek B. P. zeznał, iż zawsze wystawiana była WZ i faktura. Wskazał jednak, iż w przeważającej ilości przypadków kierowcy twierdzili, że wystawiali dokumenty WZ, a wystawianiem faktur zajmowali się P. L. i A. G. Tak jednoznaczne stwierdzenia jednego świadka mówiące o wystawianiu faktur organ uznał więc za niewiarygodne. Fakt sprzedaży gazu przez "P" firmie Skarżącego, potwierdza też zdaniem organów informacja z [...] października 2008 r., otrzymana z Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, z której wynika, że w okresie styczeń, luty, marzec, kwiecień 2004 r., działalność w zakresie sprzedaży gazu na stacjach auto-gaz w C. prowadziła wyłącznie jedna firma "G" W. N. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji powołując się na przepisy art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 36 ust. 1 i 3 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), jak też § 12 ust. 1 pkt 4 i 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 grudnia 2003 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 221, poz. 2196 ze zm.), określił podatnikowi wysokości zobowiązań w podatku akcyzowym za ww. miesiące 2004 r. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji i odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Celnej w B. argumentował, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, pochodzący z przesłuchań świadków, został zgromadzony w postępowaniu prowadzonym przez Komendę Wojewódzką Policji w B. Natomiast przeprowadzenie dowodu uzupełniającego zasadne jest tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w danej sprawie lub podstawą żądania przeprowadzenia ponownego dowodu są uchybienia związane z przeprowadzeniem uprzednio tego dowodu. Organ odwoławczy stwierdził, iż ponowne wezwanie w charakterze świadków A. G. i A. K. jest niezasadne. Wezwania wysyłane za pośrednictwem poczty do A. G. nie są przez świadka odbierane. Niezasadnym jest zatem po raz kolejny wysyłanie wezwania pod ten sam adres, a inny adres świadka nie jest organom znany. Brak jest również podstaw do ustalania adresu świadka, gdyż korespondencja z poczty wraca z adnotacją, iż odbiorca nie odbiera przesyłki a nie, że się wyprowadził bądź nie przebywa pod wskazanym adresem. Celowe działanie świadka polegające na unikaniu złożenia zeznań nie może generować coraz to wyższych kosztów postępowania. Ponadto świadek nie był kierowcą dowożącym towar, lecz osobą zatrudnioną w firmie "P" na stanowisku Dyrektora, który już kilkakrotnie wypowiadał się co do mechanizmu i praktyki sprzedaży gazu poza właściwą ewidencją podmiotom prowadzącym stacje auto - gaz. Podobnie Dyrektor Izby Celnej w B. ocenił wniosek dotyczący przesłuchania A. K. Wskazał, że jest to kolejny świadek, który unika złożenia wyjaśnień w niniejszej sprawie choćby poprzez stawienie się na wezwanie i samowolne opuszczenie budynku Urzędu Kontroli Skarbowej, w którym to przesłuchanie miało się odbyć. Świadek ten został przesłuchany w prowadzonym przez Komendę Wojewódzką Policji w B. postępowaniu karnym, gdzie wypowiedział się w kwestii sprzedaży gazu wg paragonów dla podmiotów wskazanych w "zeszytowej ewidencji". Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w B. kwestia sprzedaży gazu Skarżącemu poza ewidencją została potwierdzona tym przesłuchaniem oraz oświadczeniami złożonymi przez innych kierowców rozwożących gaz firmy "P" do podmiotów. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej za bezzasadny uznał zarzut, iż organ l instancji nie uwzględnił zaleceń organu II instancji w zakresie powtórnego przesłuchania kierowców. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że argument prawidłowości prowadzenia rozliczeń podatku akcyzowego zgodnie ze stanem ewidencyjnym w firmie, nie świadczy jeszcze o tym, iż firma Skarżącego nie dokonywała zakupu i sprzedaży gazu poza ewidencją. Jeżeli bowiem firma dokonała świadomie zakupu gazu propan-butan poza ewidencją, to logicznym jest, że nie mogła dokonać sprzedaży tej ilości gazu w sposób legalny - ewidencyjny. Tym samym stany remanentowe firmy, nawet w przypadku zakupu i sprzedaży gazu poza ewidencją również będą zgodne ze stanem księgowym. Podobnie, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, nieprzekonujący jest argument pełnomocnika strony, dotyczący legalności odmierzaczy paliw ciekłych. Organ wskazał, że - jak wynika z zeznań świadka E. P., dokonującego serwisu odmierzacza paliw w firmie Skarżącego oraz z pisma Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B. z [...] marca 2008 r. - założenie plomb na odmierzaczu paliw ciekłych nie jest jednoznaczne z brakiem możliwości ingerencji w liczydła sumujące. Argument pełnomocnika Skarżącego, iż świadectwa legalizacji odmierzacza paliw ciekłych nie potwierdzają jakichkolwiek manipulacji przy liczydłach dystrybutora jest więc nieprzekonywujący. W skardze skierowanej do tut. Sądu pełnomocnik Skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji, z uwagi na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa lub alternatywnie o uchylenie decyzji organów obu instancji. Pełnomocnik wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Decyzji Dyrektora Izby Celnej zarzucił: 1. rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm. (w dalszej części powoływanej w skrócie o.p.) - poprzez nie dokonanie obiektywnego i dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego opisanego w zaskarżonej decyzji; 2. rażące naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 120 o.p. - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa podatkowego materialnego a głównie w postaci art. 2 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. 36 ust. 1 i 3 oraz art. 37 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 u.p.a.; 3. rażące naruszenie zasady poszukiwania prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 180 § 1 z art. 181 i w zbiegu z art. 196 § 1 o.p. - poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie wniosków dowodowych Skarżącego o powtórne przesłuchanie świadków przesłuchanych w postępowaniu karnym, których częściowe odpisy protokołów przesłuchani włączono do akt postępowania podatkowego - a tym samym podniesiono zarzut wybiórczego dokonania wyboru fragmentów zeznań i pozbawienia ich danych personalnych świadków mimo jawności postępowania; 4. rażące naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażonej w art. w zw. z art. 190 i 192 o.p. - poprzez nieuwzględnienie żądania Skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodów, których okoliczności mają istotne znaczenie dla sprawy a mimo to włączenia jako dowodów materiałów z innych postępowań, gdzie Skarżący nie miał możliwości uczestniczenia w tych czynnościach albowiem nie był o nich powiadamiany; 5. rażące naruszenie zasady bezstronności i zgodności z rzeczywistością ustalonego faktycznego wyrażone w art. 187 o.p. - poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, pominięcie i tym samym nie rozpatrzenie całości tego materiału przed wydaniem zaskarżonej decyzji i ukierunkowywanie materiału w celu podtrzymania ustaleń kontroli skarbowej a zaniechanie poszukiwania prawdy obiektywnej; 6. naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 o.p. - poprzez przywołanie 2009 r. w sentencji decyzji jako podstawy prawnej jej wydania przepisów ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), mimo utraty przez nią mocy prawnej z dniem 30 kwietnia 2004 r.; 7. naruszenie art. 175 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie ustawy, która utraciła moc prawną z dniem 30 kwietnia 2004 r.; 8. rażące naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa procesowego podatkowego i prawa materialnego podatkowego. W uzasadnieniu skargi jej Autor argumentował, że zgromadzone w toku postępowania dowody, są dowodami pośrednimi, niewskazującymi, iż Skarżący dokonywał zakupu gazu LPG bez faktur. Żaden z przesłuchanych świadków nie wskazał na Skarżącego, jako osobę dokonującą zakupu paliwa gazowego LPG bez faktur. W toku działań operacyjnych, kontrolnych, procesowych, nie odnaleziono żadnego paragonu fiskalnego, dokumentującego nabycie paliwa LPG przez Skarżącego bez faktury VAT. Analiza kserokopii zeszytów zabezpieczonych w "P", stanowi tylko fragment tego dokumentu. Wobec tego nie można jednoznacznie stwierdzić, jaką wagę dowodową mają te zapisy. Pełnomocnik Skarżącego podniósł ponadto, że ilość gazu rzekomo nabywana poza ewidencją nie zmieściłaby się w poszczególnych dniach do zbiorników stacji paliw Skarżącego. Również przypisana Skarżącemu ilość sprzedawanego gazu powoduje, iż tankowania takiej ilości samochodów nie mieszczą się w przedziale dobowym, a stacja była czynna jedynie 7 lub 8 godzin na dobę. Poza tym pełnomocnik stwierdził, że należy dokonać porównania wielkości sprzedaży gazu na stacji Skarżącego w poszczególnych latach. Porównanie to prowadzi do wniosku, iż niemożliwa jest większa sprzedaż gazu w ciągu czterech miesięcy (styczeń-kwiecień 2004 r.) i to o wielkość 50.700 litrów. Na początku roku zawsze występuje mniejsze zapotrzebowanie na paliwa. Zdaniem strony skarżącej stany magazynowe zgadzają się ze stanami wykazanymi przez liczydło sumaryczne dystrybutora paliwa LPG. Protokół oględzin z [...] października 2004 r., dokonany przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w B. potwierdza fakt, iż przed tą datą nie było żadnych manipulacji przy urządzeniach pomiarowych dystrybutora stacji paliw LPG Skarżącego. Ponadto o braku takiej manipulacji świadczą, zdaniem strony, zeznania E. P. i kserokopie świadectw legalizacji dystrybutora. Pełnomocnik podniósł przy tym, że pismo Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B. z [...] marca 2008 r. nie jest dowodem w sprawie, albowiem nie opisuje ono stanu dystrybutora, a jest raczej instrukcją, jak należy postępować, aby oszukać urządzenie pomiarowe w stacji paliw. W konkluzji pełnomocnik Skarżącego wskazał, że analiza dokumentów księgowych nie doprowadziła do ujawnienia rozbieżności pomiędzy ilością zakupionego gazu a ilością sprzedaną. Natomiast powtórne przesłuchanie części świadków w toku czynności uzupełniających zleconych przez Dyrektora Izby Celnej w B. nie potwierdziło wersji przyjętej przez organy o rzekomym wprowadzaniu do obrotu paliwa poza ewidencją księgową i podatkową. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego. Brak jest zatem w przedmiotowej sprawie jakichkolwiek podstaw do uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. Jedną z zasad postępowania podatkowego jest ciążący na organie podatkowym (skarbowym) obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). Towarzyszy mu obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.). W tym celu organ podatkowy poszukuje i ujawnia dowody, a ograniczony jest w tym zakresie zasadami legalności i jawności. Jak wynika z art. 180 § 1 o.p., dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem. Przepis art. 181 o.p. jedynie przykładowo wymienia poszczególne środki dowodowe, w żaden sposób nie różnicuje natomiast ich mocy dowodowej. Niewątpliwie postępowanie dowodowe powinno opierać się, co do zasady, na dowodach bezpośrednich. Nie oznacza to jednak, że można dezawuować zgromadzone w sprawie dowody pośrednie, czy też domniemania faktyczne zwłaszcza, gdy na ich podstawie da się ustalić określone fakty i gdy mogą się one przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Istotą i warunkiem prawidłowego postępowania dowodowego jest bowiem ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, czemu służyć mogą wszystkie pozyskane zgodnie z prawem dowody. Oceny tych dowodów organ podatkowy dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności. Na prawidłowość tej oceny wskazuje natomiast to, czy wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Zdaniem Sądu w tej sprawie organy zastosowały się do powyższych wymogów postępowania dowodowego i prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Powyższe dotyczy między innymi włączonych do akt niniejszego postępowania dowodów w postaci: zabezpieczonych w firmie "P" zeszytów, wyciągu z protokółu z czynności sprawdzających dokonanych w tym podmiocie [...] stycznia 2007 r., zeznań dyrektora firmy "P" oraz kierowców "P" - Pana A. S., Pana C. O., Pana A. K., Pana A. Ł., Pana W. F., złożonych w toku toczącego się postępowania przygotowawczego. Dowody te zostały uzupełnione zeznaniami Panów B. P. oraz M. R., odebranych przez pracowników UKS w toku postępowania uzupełniającego prowadzonego w niniejszej sprawie. Wymienione dowody pozwalają na stwierdzenie, że w kontrolowanym okresie, zakupiony poza ewidencją gaz, został przez Skarżącego sprzedany bez stosownego udokumentowania. Wynika z nich, że firma "P" dokonywała sprzedaży gazu propan-butan właścicielom stacji paliw, w tym również Skarżącemu, bez wystawiania faktur VAT, wykazując tą sprzedaż jako dostawę gazu dla celów grzewczych dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. W tej sprawie organy skarbowe prawidłowo oceniły zeznania świadków, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśniły dlaczego nie dały wiary twierdzeniom jednego z przesłuchiwanych kierowców (Pana B. P.). Zabezpieczony w firmie "P" zeszyt "[...]", jak wykazało przeprowadzone postępowanie, dotyczył głównie sprzedaży gazu na paragony i dokumenty Wz. Organy wykazały przy tym, że jednym z kontrahentów tego podmiotu była firma Skarżącego i zapisy zawarte w zeszycie "[...]" dotyczą m.in. Skarżącego. Ponad wszelką wątpliwość zapisy "G" wskazują na firmę strony. W przypadku zapisów zatytułowanych "C", organy oceniając zgromadzone w sprawie dowody, trafnie uznały, że również dotyczą one Skarżącego. Wskazują na to zeznania świadków, którzy opisali prowadzoną przez Skarżącego stację paliw, czy też wymienili z imienia jej właściciela (zob. zeznania Pana A. S., Pana C. O.). Ponadto organ pozyskał informację z Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w B., z której wynika, że w okresie od stycznia 2003 r. do kwietnia 2004 r. na terenie C. działała tylko jedna stacja gazu LPG, tj. "G", prowadzona właśnie przez Skarżącego. Organy dokonały również analizy porównawczej dokumentów zakupu gazu od "P", ujętych w dokumentacji księgowej Skarżącego z zapisami w zabezpieczonym zeszycie "[...]". Wynika z niej, że część transakcji nabycia przez Skarżącego gazu dokumentowana była fakturami VAT, co znajdowało odzwierciedlenie w ewidencji księgowej, część zaś nie była potwierdzona fakturami i nie została ujawniona w ewidencji podatnika, np. zapis w zeszycie, dotyczący dostawy gazu z [...] marca 2004 r. przez "S", wskazuje na zakup przez Skarżącego 2000 litrów gazu na fakturę VAT (transakcja oznaczona "F"), a ponadto na zakup tej samej ilości gazu na paragon ("P"). Nie przekonują przy tym twierdzenia Skarżącego, że pojemność zbiornika na gaz nie pozwalała na zakup przypisanej stronie ilości gazu. Nie jest bowiem wykluczone, że gaz do stacji LPG należącej do Skarżącej, dostarczany był kilkakrotnie w ciągu dnia. Organy słusznie przyjęły, że prowadzenie rozliczeń podatku akcyzowego zgodnie ze stanem ewidencyjnym nie świadczy o tym, że Skarżący nie dokonywał obrotu gazem poza ewidencją. O takim właśnie procederze świadczą dowody zgromadzone i ocenione przez organ w prowadzonym postępowaniu. Ponadto, jeżeli Skarżący dokonywał zakupu gazu poza ewidencją, to trudno jest logicznie wywieźć, aby jego sprzedaży dokonywał z ujęciem w ewidencji księgowej firmy. Organy logicznie odniosły się również do argumentacji Skarżącego o legalności odmierzaczy w dystrybutorach znajdujących się na stacji. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, zeznania świadka E. P., zajmującego się naprawami odmierzaczy, nie potwierdziły, że ingerencja w liczydło sumujące nie mogła mieć miejsca. Ponadto organ uzyskał informację Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B., z której wynika, że wymiana licznika sumującego mechanicznego możliwa jest bez naruszenia plomb w odmierzaczu. Nie możliwa jest, co prawda, sprzedaż gazu z pominięciem licznika elektronicznego. Niemniej jednak użytkownicy radzą sobie z tym problemem wymieniając liczniki zewnętrzne lub używając sterowników do tego typu liczników (informacja z 12 marca 2008 r. - k.27 akt. adm.). W tej sytuacji organ zasadnie przyjął, że fakt legalizacji odmierzacza, nie wyklucza manipulacji przy liczniku sumującym. Zdaniem Sądu, zgromadzone w tej sprawie dowody, ocenione we wzajemnej z sobą łączności, pozwalały organom na postawienie tezy, że Skarżący dokonywał pozaewidencyjnego obrotu gazem. Choć swoje rozstrzygnięcia organy oparły przede wszystkim na dowodach pozyskanych w związku z innymi postępowaniami, to jednak nie oznacza, że naruszono tym samym zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Istotne jest, aby wykorzystując materiał dowodowy wytworzony w toku innych postępowań (w tym zeznania świadków przeprowadzonych w innym postępowaniu), organy zapewniły stronie możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (zob. np. wyrok WSA w Białymstoku z 10 stycznia 2008 r. I SA/Bk 547/07, LEX nr 462645). Taką możliwość Skarżący uzyskał w niniejszym postępowaniu, a jego pełnomocnik zapoznał się z tak zgromadzonym materiałem dowodowym. Należy zauważyć, że postępowanie niniejsze zostało uzupełnione o zeznania Pana M. R. i Pana B. P. Skarżący i jego pełnomocnik uczestniczyli w tych czynnościach dowodowych. Za niezasadny należy uznać zarzut nieuwzględnienia żądania strony, co do przeprowadzenia dowodów z zeznań Pana A. K., Pana A. G. oraz właścicieli "P". Jak wynika z akt sprawy organ podjął kroki w celu przesłuchania pracowników firmy "P". Wezwania kierowane do dyrektora tej firmy nie były jednak przez niego odbierane, natomiast świadek A. K., po stawieniu się na wezwanie, samowolnie opuścił budynek organu, unikając w ten sposób złożenia zeznań. Należy przy tym zauważyć, że świadkowie ci, jak również właściciele "P", złożyli już zeznania, a protokoły z tych czynności zostały włączone do niniejszego postępowania. Strona została z nimi zapoznana i miała możliwość ich kwestionowania. W takim stanie rzeczy, Sąd nie stwierdza, aby wnioskowanie organu było sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym. Argumentacja przedstawiona przez organy znajduje potwierdzenie w zebranych dowodach. Organy nie naruszyły więc przywoływanych w skardze przepisów art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 190, art. 191, art. 192, art. 188, art. 210 § 1 pkt 4 o.p. Do tak ustalonego stanu faktycznego, organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Organ prawidłowo zastosował przywołane w decyzji przepisy ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Przedmiotowa sprawa dotyczy zaniżenia przez podatnika zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r. Kwestie objęte powstaniem obowiązku podatkowego w tym podatku za wskazane miesiące objęte są regulacją przywołanej ustawy z 1993 r. Zastosowania nie mogła znaleźć ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, która swoją mocą obowiązującą objęła stany faktyczne mające miejsce od maja 2004 r. Nie można więc podzielić zarzutu naruszenia zasady praworządności wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP i powtórzonej w art. 120 o.p. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.