I SA/Bk 307/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok p o s t a n a w i a Odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. , W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lutego określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013, skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61§ 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi, ani w późniejszej korespondencji kierowanej do Sądu, a związanej z ubieganiem się o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie pełnomocnika z urzędu, skarżący nie uzasadnił wniosku. Nie przedstawił żadnej argumentacji za oceną, iż brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie wskazał w czym miałaby się przejawiać potencjalna znaczna szkoda lub też trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a ciężar wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. We wniosku o wstrzymanie winna zatem znaleźć się argumentacja, która przekona Sąd, iż wskazane okoliczności mają charakter realny, powiązany z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do Sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi zostanie wzruszony (por. postanowienie NSA z 27.01.2016 r. sygn.. akt IOZ 38/16, postanowienie NSA sygn. akt IOZ 1457/15). Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie ochroną tymczasową. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji, Sąd nie ma kompetencji dokonywania merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14). Powyższy pogląd podziela w całości Sąd, podobnie jak ten, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, jednak co do zasady nie oznacza to automatycznie wyrządzenia szkody. Poza tym rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury jest odwracalne (por. postanowienie NSA z 28kwietnia 2009 r. sygn.. akt IIGZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji, która pozwalałaby sądowi na ocenę, czy wystąpiły przesłanki z art. 61§ 3 p.p.s.a. Co prawda skarżący uzyskał całkowite zwolnienie od kosztów sądowych oraz uzyskał pomoc pełnomocnika z urzędu w ramach prawa pomocy, to sama ta okoliczność nie przesądza o istnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania aktu. Ocena dokonana przez referendarza sądowego w odniesieniu do przyznania prawa pomocy (postanowienie z 20.06.2017 r.) zapadło w kontekście innych przesłanek – posiadania wystarczających środków na pokrycie kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Tym samym nie sposób ocenić, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, a do wstrzymania wykonania decyzji nie może być wystarczające wyłącznie ocena sytuacji majątkowej skarżącego. Dlatego też Sąd za zasadne uznał odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.