I SA/Bk 322/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg A. G. oraz P. M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. p o s t a n a w i a: oddalić wniosek P. M. G. W związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., P. M. G. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że utracił wszystkie źródła dochodu i nie może realizować nawet zobowiązań alimentacyjnych. Utrzymuje się dzięki przychylności najbliższych, którzy zapewniają mu wyżywienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a ich wykazanie jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Zdaniem Sądu, P. M. G. nie uczynił tego w sposób uzasadniający objęcie go ochroną tymczasową. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku i powołanie się na utratę źródeł dochodu. Owszem, trudna sytuacja materialna może mieć wpływ na przyznanie stronie prawa pomocy (skarżący uzyskał zresztą w tej sprawie prawo pomocy w zakresie całkowitym), nie stanowi zaś wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki przyznania prawa pomocy nie są bowiem tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 189/10, LEX nr 643200). Takie sformułowanie wniosku uniemożliwia ocenę, czy wykonanie decyzji może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.