I SA/Bk 330/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 rok oddala skargę 1. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] ustalił Państwu C. i E. K. wysokość podatku od nieruchomości na 2013 r. w kwocie [...] zł. Do opodatkowania Organ przyjął m.in. grunty pozostałe o pow. 1215 m2. 2. Z decyzją tą nie zgodziła się Pani C. K. (dalej powoływana również jako: "Skarżąca") wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wnosząc o jej zmianę. Skarżąca wskazała, że nie jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...] o pow. 79 m2. Do 2010 r. nie płaciła podatku od nieruchomości za tę działkę. Na wezwanie Urzędu Miejskiego z dnia 7 września 2010 r. wpisała tę działkę do zeznania podatkowego. W tamtym czasie nie posiadała wiedzy, żeby to kwestionować. 3. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło Państwu C. i E. K. podatek od nieruchomości na 2013 r. w kwocie 612 zł płatne w ratach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytaczając treść przepisów art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l.) wskazało, że Państwo C. i E. K. są właścicielami budynku mieszkalnego o powierzchni 160 m2 i piwnicy o powierzchni 25 m2 do opodatkowania z uwagi na wysokość od 1,40 m do 2,20 m oraz pozostałych budynków o powierzchni 24 m2. Są również właścicielami gruntów o łącznej powierzchni 1136,00 m2. Organ wskazał natomiast, że brak jest natomiast dowodów wskazujących, że Państwo C. i E. K. są użytkownikami wieczystymi działki nr [...] o powierzchni 79 m2. Dlatego też, należało zmniejszyć wysokość zobowiązania podatkowego za 2013 r., albowiem organ I instancji zawyżył powierzchnię gruntów podlegających opodatkowaniu. 4. Na powyższą decyzję Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wskazując że jest właścicielką gruntów o powierzchni 1210 m2 a nie jak przyjęto w zaskarżonej decyzji 1136 m2. Skarżąca wskazała także na rozbieżności w powierzchni poszczególnych działek, wynikające ze sporządzonych aktów notarialnych oraz pism urzędowych, wydanych przez Starostwo Powiatowe w Ł. 5. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. 6. Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd w rozpatrywanej sprawie nie stwierdza ani naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć wpływ na wynik danej sprawy, ani też nie stwierdza naruszenia przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. 7. Zasadniczy spór w sprawie dotyczył powierzchni gruntów, od których Skarżąca wspólnie z mężem, powinni opłacać podatek od nieruchomości. Organ I instancji powierzchnię tę wyliczył na 1215 m2, zaś organ II instancji na 1136 m2. Poza sporem pozostawała zaś kwestia opodatkowania budynków. Odnosząc się do kwestii opodatkowania gruntów, wyjaśnić należy, że zasadą jest opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem między innymi grunty będące użytkami rolnymi, gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytkach rolnych lub lasy, chyba, że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). W tym zakresie, podstawowe znaczenie dla określenia charakteru gruntu ma ewidencja gruntów i budynków. Wynikające z niej dane stanowią podstawę wymiaru podatków, co wprost wynika z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Potwierdza to również art. 1a ust. 3 u.p.o.l., który stanowi, że przez użyte w tej ustawie takie określania jak np.: użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione, czy też lasy – rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Jak zgodnie wskazuje się w doktrynie i judykaturze, przy opodatkowywaniu gruntu należy brać pod uwagę klasyfikację z ewidencji gruntów, a nie to, co na tym gruncie w rzeczywistości ma miejsce albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany (zob. np.: L. Etel [w:], L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny, Warszawa 2008, komentarz do art. 2 u.p.o.l.; a także wyrok NSA z 25 listopada 2010 r. II FSK 1291/09, Lex nr 745606). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym dokumentem stanowiącym źródło informacji wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym. Decydujące znaczenie dla obciążenia podatkiem ma, więc klasyfikacja gruntu uwidoczniona w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów. Ustalając stan faktyczny sprawy organy podatkowe, z uwagi na zasadę praworządności (art. 120 o.p.), dokonując wymiaru podatku nie mogły, więc przyjąć danych odmiennych niż wykazane w ewidencji. 8. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, albowiem uwzględnia dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że z uwagi na brak dowodów wskazujących, że działka nr [...] o pow. 79 m2 znajduje się w użytkowaniu wieczystym Skarżącej i jego małżonka, o tę powierzchni należało zmniejszyć podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości za 2013 r. Słusznie również w odpowiedzi na skargę Organ zaznaczył, że ewentualne zmiany zapisów w tej ewidencji, będą podstawą do dokonania zmian w wydanej przez organ podatkowy I instancji decyzji, jednakże do czasu ich uprawomocnienia się nie mogą wpłynąć na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podnoszone w skardze okoliczności związane z nieprecyzyjnymi zapisami w ewidencji gruntów, w szczególności powierzchni poszczególnych działek, nie mogą oddziaływać na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W ramach postępowania podatkowego, Skarżąca nie może wykazywać czy też kwestionować praw (własności, użytkowania wieczystego) do poszczególnych działek, bowiem inny jest cel takiego postępowania. Skarżąca kwestionując prawidłowość zapisów w ewidencji gruntów powinna podjąć działania zmierzające do zmiany zapisów w ewidencji (co jak wynika z akt sprawy uczyniła) i dopiero ostateczna decyzja w tym przedmiocie będzie mogła mieć wpływu na treść decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku od nieruchomości. 9. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).