I SA/Bk 332/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2010 r. wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "P" Spółka z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2007 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 18 maja 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik "P" Spółka zo.o. w S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] stycznia 2010 r. określającą za maj 2007 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie 193.345 zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie 170.465 zł. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik "P" Spółka zo.o. w S. zawarł jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazał, że ze względu na zaprezentowane w skardze wątpliwości co do sposobu przeprowadzenia postępowania przez organy I i II instancji, ustaleń powziętych przez organy odnośnie stanu faktycznego sprawy oraz zasadności merytorycznych ustaleń tych organów zawartych w wydanych decyzjach, w ocenie spółki wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest zasadne ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody finansowej po stronie spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku. We wniosku złożonym przez skarżącą spółkę, takich okoliczności Sąd nie dostrzega. Strona nie wskazała, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też czy występują okoliczności powodujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienie NSA z 8 maja 2004 r., FZ 65/04, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nie jest bowiem wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach stawianych samej decyzji, dotyczących sposobu prowadzenia postępowania, ustaleń powziętych przez organy I i II instancji odnośnie stanu faktycznego czy też ustaleń merytorycznych, jak też powołanie się jedynie na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej po stronie spółki. Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepublikowane; postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepublikowane). W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji postanowienia.