I SA/Bk 339/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Marcin Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za niektóre miesiące 2005 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego kwotę 1217 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...].12.2008 r., Nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., określił Państwu A. i D. S., wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie [...] zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie [...] zł. W trakcie uprzednio wszczętej kontroli stwierdzono bowiem, iż w prowadzonej przez Pana D. S. działalności gospodarczej nastąpiło nierzetelne księgowanie zdarzeń gospodarczych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły zaniżenia przychodów podatkowych w łącznej kwocie [...] zł. Na kwotę tę złożyły się: (1) marża z pośrednictwa sprzedaży pojazdu marki C. N. w wysokości 9.508,20 zł; (2) sprzedaż 15 samochodów stanowiących towary handlowe w kwocie 422.758,29 zł oraz (3) niewykazane w urządzeniach księgowych przychody w wartości otrzymanych odszkodowań w wysokości 19.589,18 zł. Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji powołał się na obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa materialnego, jednocześnie stwierdzając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do twierdzenia, iż w prowadzonej przez Pana D. S. działalności gospodarczej, nastąpiło zaniżenie przychodów podlegających opodatkowaniu. Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją Nr [...] z [...].05.2009 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie [...] zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie [...] zł. Dyrektor Izby Skarbowej w B. zauważa, że uchybienie proceduralne skutkujące koniecznością uchylenia decyzji wymiarowej, nie miało jednak wpływu na ustalenia merytoryczne zawarte w zaskarżonej decyzji, jak również wymiar podatku. W wyniku wydanej decyzji nastąpiła zmiana dochodu osiągniętego przez Pana D. S., dalej również powoływanego jako Skarżący, w poszczególnych miesiącach, będącego podstawą do naliczenia zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...].12.2008 r. Nr [...] określił Panu D. S. odsetki za zwłokę od nie wpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2005 r., tj. styczeń 2005 r. w kwocie 186,00 zł, luty 2005 r. w kwocie 249,00 zł, marzec 2005 r. w kwocie 378,00 zł, kwiecień 2005 r. w kwocie 4.122,00 zł, sierpień 2005 r. w kwocie 1.563,00 zł, październik 2005 r. w kwocie 612,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w B. po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu, decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2009 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Na powyższą decyzję Pan D. S. za pośrednictwem pełnomocnika, Pana M. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wnosi o uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, bądź stwierdzenia nieważności obu decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg. norm przepisanych. Skarżący zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie: (1) art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 2 pkt 12, art. 24 ust. 2, art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 6 ustawy w dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej w skrócie u.p.d.o.f., poprzez ich zastosowanie, pomimo braku przesłanek faktycznych do zastosowania tych przepisów; (2) art. 210 § 1 ust. 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej w skrócie: "o.p.", ponieważ skarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia podstaw rozstrzygnięcia; (3) art. 121 § 1 o.p., poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; (4) art. 127 o.p., poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji o charakterze kontrolnym, w którym brak jest ustaleń odnośnie stanu faktycznego sprawy i przeprowadzonej przez ten organ analizy dowodów. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego między innymi podkreślał, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 210 § 1 ust. 6 o.p., ponieważ nie zawiera pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego (podstaw rozstrzygnięcia). W tej sytuacji Skarżący został pozbawiony możliwości weryfikacji tego rozstrzygnięcia, pod kątem jego zgodności ze stanem faktycznym. W ocenie Skarżącego decyzja organu odwoławczego powinna mieć charakter merytoryczny, a nie jedynie kontrolny (naruszenie art. 127 o.p.). Odnośnie naruszenia prawa materialnego powoływanego w petitum skargi, wskazywano, że organ nie dokonał prawidłowej subsumcji ustaleń faktycznych pod wskazany przepis prawa. Dlatego też, nie możliwości zastosowania danej normy prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje w części na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej również jako p.p.s.a. Zasadniczą i sporną pomiędzy organami, a Skarżącym kwestią w niniejszej sprawie jest zasadność określenia Panu D. S. odsetek za zwłokę od nie wpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2005 r., tj. styczeń 2005 r. w kwocie 186,00 zł, luty 2005 r. w kwocie 249,00 zł, marzec 2005 r. w kwocie 378,00 zł, kwiecień 2005 r. w kwocie 4.122,00 zł, sierpień 2005 r. w kwocie 1.563,00 zł, październik 2005 r. w kwocie 612,00 zł. Z kolei zagadnienie dotyczące określenia Panu D. S. odsetek za zwłokę od nie wpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za wyżej opisane poszczególne miesiące 2005 r., jest następstwem wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] określającej Państwu A. i D. S., wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Zaskarżona decyzja określająca Panu D. S. odsetki za zwłokę od nie wpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2005 r., została oparta na identycznym stanie faktycznym, przyjętym jako podstawa rozstrzygnięcia w sprawie określenia Państwu A. i D. S., wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Badając zaskarżoną decyzję w zakresie jej zgodności z prawem, skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdza naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122, art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p., mający istotny wpływ na wynik danej sprawy. Powyższe naruszenie prawa procesowego, w konsekwencji, stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Sąd stwierdza, że na gruncie obowiązujących przepisów u.p.d.o.f., co do zasady, podstawa opodatkowania powinna być ustalana na podstawie cen (wartości) transakcyjnych, a w drodze tylko wyjątku, który jednoznacznie musi wynikać z ustawy podatkowej, na podstawie cen (wartości) rynkowych. Zupełnie wyjątkowo np. w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, praw majątkowych lub innych rzeczy, ustawodawca przyjął możliwość ustalania podstawy opodatkowania według wartości rynkowej, ale tylko wówczas, gdy cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, które były przedmiotem transakcji (zob. art. 19 ust. 1 i 4 u.p.d.o.f.). Nie dotyczy to jednak przychodów uzyskiwanych ze źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 14 u.p.d.o.f.). Oznacza to, że organ kwestionując wysokość podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych może przyjąć ją w wysokości innej niż przyjęta przez podatnika, ale winien w tym kierunku przeprowadzić pełne postępowanie wyjaśniające, w konsekwencji wykazując, że rzeczywista podstawa opodatkowania, była inna niż wykazana przez podatnika. Oczywiście przyjmując inne wartości w postaci dochodu, niż deklarowane przez podatnika, organy mogą posiłkować się wartościami (cenami) rynkowymi. Muszą jednak wykazać, że cena transakcji w rzeczywistości przyjęła taką wartość. W tym zakresie, organy podatkowe związane są zasadą prawdy obiektywnej określonej w art. 122 o.p., z której wynika obowiązek zbadania wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, tak by stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do zastosowania określonej normy prawa. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów ocena zebranych dowodów powinna być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny (art.191 o.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności, a na prawidłowość tej oceny wskazuje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie. Mając na uwadze poczynione wyżej wywody, Sąd stwierdza, że nie można przyjąć do ustalenia wielkości dochodu (podstawy opodatkowania) w rozumieniu art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f., opierając się jedynie o wartości samochodów wynikających z polisy AC, publikatorów INFO-EKSPERT, czy cen proponowanych przez Skarżącego w ogłoszeniach prasowych. Organy, posiłkując się wyżej opisanymi elementami, tak przyjęły przy czterech transakcjach, tj. sprzedaży samochodów: (1) N. M. (opisana w punkcie 2.3 decyzji organu I-szej instancji), (2) V. P. (opisana w punkcie 2.7 decyzji organu I-szej instancji), (3) H. T. (opisana w punkcie 2.10 decyzji organu I-szej instancji) oraz (4) F. M. (opisana w punkcie 2.8 decyzji organu I-szej instancji). W przypadku tych pojazdów, nie uwzględniono kwot wynikających z faktur. Przy tych transakcjach przyjęto wartości samochodów wynikające z polis AC, tzw. metodą w stu. W ocenie Sądu, w tych sytuacjach nie popartych innymi dowodami, nie można utożsamiać wartości pojazdów, określanych na podstawie tzw. OWU (Ogólnych Warunków Ubezpieczeń), z wartością pojazdu, która może być odmienna i wynikać z transakcji umowy kupna-sprzedaży, potwierdzonej fakturą VAT. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przez wartość rynkową pojazdu zgodnie z definicją zawartą w tzw. OWU rozumie się "...wartość pojazdu ustaloną przez PZU na podstawie aktualnych na dzień ustalenia tej wartości notowań rynkowych pojazdu danej marki i typu, z uwzględnieniem jego roku produkcji, okresu eksploatacji, wyposażenia, przebiegu i stanu technicznego; w przypadku braku notowań rynkowych danego pojazdu, wartość pojazdu ustala się dla potrzeb ubezpieczenia, metodą wyceny indywidualnej...". Dodatkowo jeszcze przy transakcji sprzedaży samochodu H. T. (opisana w punkcie 2.10 decyzji organu I-szej instancji), organy oparły się o dwie opinie, wyrywkowo przyjmując ustalenia z każdej z tych opinii dla potrzeb własnej oceny danej transakcji. W tej sytuacji słusznie zauważa Skarżący, że niezrozumiałe jest postępowanie organu podatkowego, który z jednej stron uznaje opinię Z. P. za wiarygodną odnośnie stanu faktycznego, jednakże sam wskazuje, iż zawiera ona błędy, a z drugiej strony uznaje za niemiarodajną opinię W. T. odnośnie stanu technicznego, jednakże oszacowanie podstawy opodatkowania opiera na wskazanej w opinii wartości rynkowej sprawnego pojazdu. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że jeżeli opinie biegłych są rozbieżne, a materiał dowodowy nie daje podstaw do oparcia się na opinii jednego z nich, to organ podatkowy powinien wyjaśnić zachodzące w opiniach sprzeczności, na przykład poprzez przesłuchanie biegłych lub zażądanie wyjaśnień złożonych przez nich na piśmie (zob. Pietrasz Piotr w: Dowgier Rafał, Etel Leonard, Kosikowski Cezary, Pietrasz Piotr, Presnarowicz Sławomir, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 860.). Zaniechanie przez organy wykonania powyższych czynności narusza zasady: prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.), oraz swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.). W ocenie Sądu organy nie podważyły skutecznie wielkości dochodu (podstawy opodatkowania) w rozumieniu art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f., w przypadku transakcji sprzedaży: (1) C. N. (opisana w punkcie 2.1 decyzji organu I-szej instancji), (2) C. S. (opisana w punkcie 2.2 decyzji organu I-szej instancji), (3), N. M. (opisana w punkcie 2.3 decyzji organu I-szej instancji), (4) J. L. (opisana w punkcie 2.4 decyzji organu I-szej instancji), (5) D. C. (opisana w punkcie 2.5 decyzji organu I-szej instancji) oraz (6) J. L. (opisana w punkcie 2.13 decyzji organu I-szej instancji). W tych przypadkach organy oparły swoje rozstrzygnięcie na dowolnej ocenie dowodów, naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 191 o.p. Organy przy tych transakcjach nie podważyły zeznań świadków przesłuchanych na okoliczność nabycia od Skarżącego samochodów osobowych (C. S., J. L. - opisana w punkcie 2.4 decyzji organu I-szej instancji, D. C., J. L. - opisana w punkcie 2.13 decyzji organu I-szej instancji) albo oparły swoje rozstrzygnięcia nie przesłuchując w ogóle nabywcy pojazdu (C. N., N. M.). Należy podkreślić, że jeżeli nabywcy pojazdów potwierdzają fakt ich zakupu za cenę wynikającą z faktur VAT dokumentujących te transakcje, to odmowa przyznania zeznaniom świadków cechy wiarygodności, opierać się musi na nie budzących żadnych wątpliwości innych dowodach. Zwłaszcza, gdy zeznania te są spójne i jednoznaczne w swej wymowie, co do uiszczonych przez świadków kwot z tytułu zakupu pojazdów w firmie Skarżącego. Sam fakt, że wartość rynkowa określonego pojazdu jest wyższa, niż jego cena transakcyjna, nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do zakwestionowania dowodu bezpośredniego z zeznań świadka (ów), zwłaszcza, gdy zeznań tych nie podważono innymi dowodami. Jednocześnie z zeznań tych wynika, dlaczego przyjęto taką, a nie inną wartość w fakturze VAT. Odrębnego wyjaśniania wymaga transakcja odnosząca się do samochodu C. T. & C. (opisana w punkcie 2.6 decyzji organu I-szej instancji). K. R. przesłuchany w charakterze świadka zeznał, iż nigdy nie zakupił samochodu w firmie D. S. Zeznał również, iż nie podpisywał umowy komisowej z B. J. Jeżeli organy podatkowe uznały zeznania K. R. za wiarygodne, to powstaje pytanie na jakiej podstawie (w oparciu o jakie dowody) przyjęły, że faktycznie pojazd został sprzedany przez Skarżącego M. K., za pośrednictwem B. J. W transakcji tej jest to o tyle istotne, że w fakturze VAT Nr [...] z dnia 19.04.2005 r. nie wpisane zostało nazwisko "R." lecz "R.", jako nabywcy przedmiotowego samochodu. Słusznie w tej sytuacji podnosi pełnomocnik Skarżącego, że organy nie wyjaśniły w jaki sposób D. S. wszedł w posiadanie dokładnych danych niezbędnych do ujęcia w opisywanej fakturze VAT Nr [...] z dnia 19.04.2005 r. Wszystkie te okoliczności odnoszące się do tej transakcji, wymagają ponownego wyjaśnienia i przeanalizowania przez organy. Nie budzą natomiast wątpliwości Sądu ustalenia organów dotyczące tych transakcji, w których organy korzystając z innych dowodów (dodatkowych), potwierdziły jednoznacznie, że faktury dokumentujące te transakcje nie odzwierciedlają rzeczywistego ich przebiegu w odniesieniu do kwoty w nich wykazanych. Dotyczy to pięciu transakcji sprzedaży samochodów. I tak w przypadku samochodu sprzedaży samochodu C. 300 [...], słusznie zauważa organ odwoławczy, że nabywca pojazdu E. K. przesłuchana w ramach śledztwa nr [...] nie potwierdziła wynikającej z faktury wystawionej przez Skarżącego wysokości ceny za samochód. E. K. zeznała, że faktura VAT Nr [...] na kwotę 16.000,00 zł brutto nie odzwierciedla kwoty przekazanej D. S. za powyższy samochód, określając należność uiszczoną za dany samochód na kwotę 50.000,00 zł. Powyższe uwiarygadnia również okoliczność, że E. K. nie potwierdziła otrzymanie od Skarżącego kwoty 22.480,00 zł stanowiących zwrot zaciągniętego kredytu, a w dokumentacji księgowej D. S. nie stwierdzono dokumentu "KW" wystawionego na E. K. Odnośnie transakcji dotyczącej samochodu V. V. 1,9 D w ocenie Sądu zasadnie przyjął Dyrektor Izby Skarbowej w B., że kupujący nie zapłacili ceny zgodnej z fakturą sprzedaży, gdyż M. Z. zeznał, iż cena samochodu wyniosła 13.500,00 zł. Zeznania te pozostają spójne z innymi dowodami istotnymi przy tej transakcji, tj. umową kredytu samochodowego nr [...], zawartą między E. Z., a I. Bank w B. oraz polisą ubezpieczeniowa w zakresie NW, AC i OC na kwotę 16.100,00, zawartą 12.08.2005 r., a więc dwa dni po zakupie samochodu przez E. i M. Z. Również oceniając transakcję sprzedaży J. G. C. na rzecz C. [...]. Sąd stwierdza, że trafnie przyjęto dając wiarę zeznaniom świadka C. S., który zeznał, że nabył samochód bez uszkodzeń za 80.000,00 zł. Logicznie uzasadnia Dyrektor Izby Skarbowej w B., iż świadek wiedział, że kupuje samochód z roku 2003, gdyż rok produkcji samochodu był uwidoczniony na fakturze. Natomiast sporządzonej przez rzeczoznawcę W. T. wyceny nie można przyjąć za miarodajny dowód w kontekście tej transakcji, gdyż została ona oparta o zdjęcia przedstawiające uszkodzony samochód J. G. C. Tymczasem z dokumentów dostarczonych przez Wydział Komunikacji Urzędu Miasta T. wynika, że 17.08.2005 r. Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów z Ł. [...] Auto-Serwis [...] przeprowadziła badanie techniczne i samochód J. G. C. spełniał wymagania techniczne określone przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym. Powyższe dowodzi, jak słusznie ocenił organ odwoławczy, że w momencie sprzedaży samochodu C. S., z pewnością nie mógł być w stanie, w jakim D. S. sprowadził go z USA. W przypadku sprzedaży samochodu C. 300 [...] słusznie przyjął organ odwoławczy, że kluczowym dla ustalenia kwoty sprzedaży przez Skarżącego na rzecz M. R. tego samochodu jest historia operacji na rachunkach bankowych D. S. i zeznania świadka. Z historii na rachunkach bankowych D. S. wynika jednoznacznie, iż świadek zapłacił za powyższy samochód 38.000,00 zł. Odnośnie transakcji dotyczącej sprzedaży samochodu N. M. (opisana w punkcie 2.16 decyzji organu I-szej instancji) na rzecz C. S., należy ocenić, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. zasadnie przyjął, że dokumenty zgromadzone w sprawie przemawiają za tym, iż pomyłka dotyczyła daty z faktury wystawionej przez Skarżącego. Świadczą o tym zawarte przez świadka C. S. umowy sprzedaży samochodu, (który zakupił od D. S.) firmie V. [...] S.A. Oddział T. w dniu [...].12.2005 r. oraz dokumenty związane z zakupem opisywanego samochodu, przesłane przez Urząd Miasta T. Znajduje się wśród nich kserokopia faktury wystawionej przez D. S. na rzecz C. S. Tym samym sugestia pełnomocnika, iż świadek składał fałszywe zeznania nie ma uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Wartość pojazdu na 80.000 zł określona została na podstawie zeznań świadka i okoliczności dalszego obrotu w postaci odsprzedaży firmie leasingowej, za kwotę około 110.000,00 -120.000,00 zł. W opisanych pięciu transakcjach sprzedaży samochodów w ocenie Sądu nie doszło, ani do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, ani przepisów prawa materialnego mogących wpływ na treść rozstrzygnięcia organów podatkowych. Jednak z powodów wskazanych wyżej, Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie naruszono przepisy postępowania podatkowego zawarte w art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Wskazane naruszenia mają wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy, stąd należało orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Jednocześnie za zasadny w niniejszej sprawie Sąd uznaje zarzut, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 210 § 1 ust. 6 o.p., z uwagi na brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego (podstaw rozstrzygnięcia). Oparcie się przez organ odwoławczy w sprawie określającej Panu D. S. odsetki za zwłokę od nie wpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, na identycznym stanie faktycznym, przyjętym jako podstawa rozstrzygnięcia w sprawie określenia Państwu A. i D. S., wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., obliguje ten organ do przywołania w tejże decyzji pełnego stanu faktycznego, dokonania jego oceny w kontekście wszystkich przepisów prawa materialnego (nie tylko art. 53 o.p., art. 53a o.p.). W tej sytuacji, Sąd za zasadny uznaje również zarzut wywiedziony w skardze, że Skarżący został pozbawiony możliwości weryfikacji tego rozstrzygnięcia, pod kątem jego zgodności ze stanem faktycznym. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ powinien uwzględnić wszystkie wymienione wyżej uchybienia, które jednocześnie stanowią wskazania, co do sposobu i kierunku dalszego procedowania oraz sposobu rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a.