I SA/Bk 340/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podjęcia z istotnym naruszeniem prawa uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wysokości stawki opłaty oraz stawki za pojemnik 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 1. W dniu [...] marca 2013 r. Rada Miasta Z. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wysokości stawki opłaty oraz stawki za pojemnik. 2. W dniu [...] kwietnia 2013 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w B. po rozpatrzeniu w postępowaniu nadzorczym ww. uchwały, uchwałą Nr [...] postanowiło uznać, iż "uchwała Rady Miasta Z. została podjęta z istotnym naruszeniem prawa w zakresie zapisów § 1 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 pkt 1 w części dotyczącej sformułowania "dla lokali niezamieszkałych w budownictwie wielorodzinnym", które naruszają art. 6c ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm., dalej jako "u.c.p.g.") i w związku z tym stwierdzić nieważność tych zapisów". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego Kolegium RIO uznało, iż określenie stawki "dla lokali niezamieszkałych w budownictwie wielorodzinnym" nie znajduje uzasadnienia w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W dalszej części uzasadnienia Kolegium RIO przytoczyło stanowisko "z Urzędu Miasta Z.", w sprawie ww. zarzutów, jakie wpłynęło w dniu 12 kwietnia 2013 r., w którym wskazano, iż: "W przepisach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie sposób doszukać się jakichkolwiek uregulowań, które pozwalałyby uznać, że w przypadku wyboru przez gminę sposobu ustalania opłat od powierzchni lokalu mieszkalnego przy obliczaniu wysokości opłaty w budynku wielolokalowym powierzchnie lokalu mieszkalnego, w którym aktualnie nikt nie mieszka można czy też należy pominąć. Problem ten nie występuje w zabudowie jednorodzinnej". Następnie Kolegium RIO wskazało, że "zważywszy na powyższe argumenty Kolegium uznało, że w przypadku lokali mieszkalnych w wyodrębnionym prawem własności, o których mowa w ustawie z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), obowiązek uiszczania opłaty zgodnie z dyspozycją art. 6i ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach powstaje tylko i wyłącznie w przypadku, gdy w danym miesiącu nieruchomość lokalowa jest zamieszkała. Z tego względu określenie w uchwale Rady Miasta Z. Nr [...] stawek "dla lokali niezamieszkałych w budownictwie wielorodzinnym" jest sprzeczne z prawem". 3. W skardze na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia 4 czerwca 2013 r. wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Gmina Miasto Z. zarzuciła następujące naruszenia: - art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: "u.s.g.") poprzez stwierdzenie nieważności zapisów uchwały zgodnych z prawem; - art. 91 ust. 3 u.s.g. poprzez uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego w sposób nie spełniający wymogów tego przepisu; - art. 6i pkt 1 u.c.p.g., poprzez błędne uznanie, że zawarte w uchwale Nr [...] sformułowanie "dla lokali mieszkalnych w budownictwie wielorodzinnym" nakłada obowiązek uiszczania opłaty na nieruchomości niezamieszkałe stanowiące części budynków jako odrębny od gruntu przedmiot własności. Wskazując na powyższe naruszenia, Rada Gminy wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia i obciążenie RIO w B. kosztami postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż uchwała Rady Miasta Z. z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wysokości stawki opłaty oraz stawki za pojemnik, została podjęta na podstawie upoważnienia zawartego w treści art. 6k ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z uwzględnieniem przepisów art. 6j ust. 1 pkt 3, art. 6j ust. 2a tejże ustawy. Skarżąca wskazała także, że zakres uregulowań zawartych w uchwale nie wykracza poza ramy określone w upoważnieniu ustawowym i ogranicza się wyłącznie do: 1) dokonania wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 - § 1 ust. 1-3 uchwały; 2) ustalenia stawek takiej opłaty - §1 ust. 4-6 uchwały; 3) ustalenia stawki za pojemnik o określonej pojemności § 2 uchwały. Skarżąca podniosła, że zawarte w treści § 1 ust. 4 i 5 Uchwały przepisy, wbrew stanowisku zawartym w uchwale Kolegium RIO w B., nie nakładają na właścicieli nieruchomości obowiązku uiszczania opłaty a wskazują jedynie w jakiej wysokości obowiązek uiszczania opłaty wynikający z treści art. 6h ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach winien być realizowany. Skarżąca podniosła, że w pełni podziela stanowisko Kolegium RIO iż w przypadku ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego lokal taki stanowi nieruchomość w rozumieniu art. 46 § 1 k.c. jako część budynku, która na mocy przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności. Dla lokalu mieszkalnego, dla którego ustanowiono odrębną własność, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje, zdaniem Skarżącej, zgodnie z art. 6i pkt 1 za każdy miesiąc w którym w wyodrębnionym lokalu mieszkalnym zamieszkuje mieszkaniec. W dalszej części uzasadnienia Skargi wskazano, iż z treści kwestionowanych regulacji dotyczących stawki opłaty "dla lokali niezamieszkałych w zabudowie wielorodzinnej" nie sposób wywieść, że Rada Miasta ustalając stawkę opłaty nałożyła na właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku gdy lokal taki jest niezamieszkały. Zdaniem Skarżącej regulacja, jaką zastosowano, nie zawiera przepisów ani sugestii, że w przypadku lokali mieszkalnych z wyodrębnionym prawem własności nie ma zastosowania przepis art. 6i pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżąca podniosła, że w budownictwie wielorodzinnym oprócz lokali mieszkalnych z wyodrębnionym prawem własności znajdują się także: 1) lokale niewyodrębnione wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu gminy, które są przedmiotem najmu; 2) lokale spółdzielni mieszkaniowych z przysługującym członkom spółdzielni: - lokatorskim prawem do lokalu mieszkalnego; - własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego. Skarżąca podkreśliła, że lokale te nie stanowią odrębnych nieruchomości i przy wyborze metody ustalenia opłaty od powierzchni lokalu mieszkalnego istnieje obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi niezależnie od tego czy poszczególne lokale mieszkalne są zamieszkałe czy nie. Wystarczy aby zgodnie z art. 6i pkt 1 we wszystkich tych lokalach stanowiących jedną nieruchomość mieszkał przynajmniej jeden mieszkaniec. Jak wskazała Skarżąca, RIO stwierdzając nieważność postanowienia § 1 ust. 4 i 5 Uchwały Rady Miasta Z., wyeliminowała możliwość ustalenia niższych opłat dla lokali mieszkalnych, które są niezamieszkałe i nie stanowią odrębnej własności. Skarżąca podniosła także, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium RIO, że określone stawki dla "lokali niezamieszkałych w budownictwie wielorodzinnym" nie znajduje uzasadnienia w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 6k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, rada gminy określając warunki opłat zgodnie z metodą, o której mowa w art. 6j ust. 1 i 2 może różnicować stawki opłat. Przepisy ustawy nie zawierają żadnych ograniczeń dotyczących zakresu i stopnia różnicowania stawek pozostawiając radzie swobodę w tym zakresie. Zdaniem Skarżącej, zróżnicowanie stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi przy wyborze metody od powierzchni lokalu mieszkalnego w zależności od liczby osób tworzących gospodarstwo domowe oraz w zależności od tego czy lokal mieszkalny dla którego nie ustanowiono odrębnej własności jest zamieszkały znajduje swoje oparcie w treści upoważnienia zawartego w art. 6k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie Skarżącej także, Kolegium RIO stwierdzając nieważność kwestionowanych regulacji uchwały Rady Miasta Z. nie wykazało ich oczywistej i bezpośredniej sprzeczności z prawem. W konkluzji Skarżąca podkreśliła, że uzasadnienie prawne zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego obejmując jedno zdanie nie spełnia wymogów art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. 4. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Kolegium RIO w B., po zapoznaniu się ze skargą Miasta Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze, postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, tj. uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w B. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. 5. Rozpatrzenie skargi należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem kwestie merytoryczne winny być rozpoznane w zgodzie z wymogami formalnymi, co daje dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego w rozstrzygnięciu nadzorczym. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wydano z naruszeniem przepisów proceduralnych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. 6. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy kwestii zgodności z prawem zakwestionowanych przez Organ nadzoru uregulowań zawartych w wyżej cytowanej uchwale Rady Miasta w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wysokości stawki opłaty oraz stawki za pojemnik. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest więc akt nadzoru nad działalnością organu samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. W ocenie Organu nadzoru badana uchwała organu samorządu terytorialnego naruszała prawo, co skutkowało stwierdzeniem jej nieważności w zakresie określonym uchwałą Kolegium RIO. Krańcowo odmienne stanowisko prezentuje natomiast Rada Miasta utrzymując, że jej uchwała w niczym prawa nie narusza i jest realizacją uprawnień wynikających z art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 u.s.g. oraz art. 6j ust. 1 pkt 3, art. 6j ust. 2a i art. 6k u.u.c.p.g. 7. Jak podnosi się w literaturze, rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym organ nadzoru stwierdza nieważność uchwały lub zarządzenia, jest podstawowym korygującym środkiem nadzoru (tak P. Chmielnicki, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w Polsce, Warszawa 2006 r., s. 177). Zgodnie z art. 91 ust. 3 u.s.g. rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis powyższy nie określa wszystkich elementów rozstrzygnięcia nadzorczego, jednak ustawodawca postanowił o odpowiednim stosowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności uchwały lub zarządzenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W nauce prawa administracyjnego podnosi się, że odpowiednie zastosowanie w tym przypadku powinien znaleźć art. 107 § 1 k.p.a. (tak P. Chmielnicki, op. cit., A. Agopszowicz, J. Niczyporuk, J. Szreniawski, B. Dolnicki). R. Suwaj z kolei wskazuje, że w art. 107 § 1 k.p.a. wymienione są składniki decyzji, które służą pełnemu określeniu elementów stosunku prawnego, zarówno materialnego, jak i procesowego (R. Suwaj, Wydawanie decyzji administracyjnych, Wrocław 2011 r., s. 136; por. także B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 539). Wracając zatem do rozstrzygnięć nadzorczych widzianych przez pryzmat elementów decyzji administracyjnej, powinny one zawierać: część komparycyjną – nazwę aktu "rozstrzygnięcie nadzorcze", oznaczenie organu wydającego rozstrzygnięcie nadzorcze, datę wydania, oznaczenie gminy oraz organu, który wydał kwestionowany akt, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie (sentencję), część motywacyjną – uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o możliwości wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze do sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcie nadzorcze należy opatrzyć podpisem wskazującym w sposób nie budzący wątpliwości na organ, który jest uprawniony do wydania danego rozstrzygnięcia (tak P. Chmielnicki, op. cit., s. 178 i cyt. tam literatura). 8. W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego zagadnienie uzasadnienia decyzji administracyjnej zostało szeroko opisane. Jak wskazuje R. Suwaj, zgodnie z wolą ustawodawcy decyzja administracyjna powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, które spełnia następujące funkcje: 1) realizuje prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie rozstrzygnięcie zostało podjęte; 2) daje podstawę kontroli poprawności rozstrzygnięcia; 3) może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów rozstrzygnięcia i innych podmiotów, a także organów orzekających; 4) może stanowić materiał, który – uwzględniony przez prawodawcę – będzie wpływał na zmiany stanu prawnego; 5) odpowiada procesowi podjęcia rozstrzygnięcia przez organ orzekający (R. Suwaj, Wydawanie decyzji administracyjnych, Wrocław 2011 r., s. 142; por. także J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972 r., s. 306-307). Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie zdaniem J. Zimmermanna, musi wyjaśnić okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść rozstrzygnięcia decyzji, a w sferze prawa – wskazać normę obowiązującą i jej znaczenie ustalone w drodze wykładni. Uzasadnienie zatem ma przedstawić trzy fazy rozumowania: 1) wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów; 2) ustalenie ich znaczenia według normy prawnej; 3) zastosowanie normy prawnej obowiązującej (J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981, s. 118-122, por. także R. Suwaj, op. cit., s. 143). Dalej R. Suwaj podnosi, że obowiązek sporządzenia uzasadnienia stanowi konsekwencję przyjętej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania o słuszności przesłanek, którymi organ w sprawie się kierował. W konsekwencji powyższego, organ tworząc uzasadnienie, powinien jak najlepiej wyjaśniać przesłanki prawne, do których musi się stosować. Jak wskazuje J. Zimmermann, do cech dobrego uzasadnienia należą: 1) logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią; 2) brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem; 3) ścisłość i dokładność wywodów; 4) zwięzłość i prostota ujęcia; 5) kompletność motywów (J. Zimmermann, op. cit., s. 132-133). 9. Nie budzi wątpliwości, że równie istotnym elementem dla decyzji administracyjnych i rozstrzygnięć nadzorczych jak sentencja, jest też uzasadnienie. Zakres przedmiotowy uzasadnienia odnosi się do granic wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia. P. Chmielnicki słusznie wskazuje, że ze względu na interes społeczny, jaki wyraża główna funkcja nadzoru, polegająca na strzeżeniu prawa, pożądane jest ujawnienie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie tylko motywów koniecznych, ale i szersze omówienie wnioskowania prawnego przeprowadzonego przez organ nadzoru (motywy pożądane). Uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego powinno przede wszystkim odpowiadać ogólnym zasadom formułowania uzasadnień wszelkich aktów prawnych (J. Wróblewski, W. Lang, S. Zawadzki, Teoria Państwa i Prawa, Warszawa 1980 r., s. 432). Zgodnie z art. 91 ust. 3 u.s.g., rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, co nie oznacza jednak że te dwa rodzaje uzasadnienia muszą być w jakiś sposób szczegółowo wyodrębnione. Przeciwnie, treści uzasadnienia prawnego i faktycznego powinny się wzajemnie przeplatać i uzupełniać (por. R. Suwaj, op, cit. s. 142-143; Cz. Martysz w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2005 r., t. 2, s. 82) Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ nadzoru uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (por. Z. Kmieciak, Uzasadnienie aktu nadzoru nad działalnością komunalną, ST 1996 r., nr 3, s. 31). W przypadku stwierdzenia nieważności aktu uzasadnienie prawne rozstrzygnięcia nadzorczego nabiera istotnego znaczenia. Powinno ono zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, z przytoczeniem przepisów prawa; ważne jest jednak by organ nadzoru przedstawił przebieg wnioskowania prawnego w sposób wyczerpujący, na podstawie materiału uporządkowanego, co uczytelnia znaczenie poszczególnych etapów rozważań. P. Chmielnicki wskazuje, że organ nadzoru powinien wywieść, dlaczego dany element uchwały uznał za sprzeczny z prawem i dlaczego dane naruszenie prawa ocenił jako istotne bądź nieistotne, a ponadto wskazać kryteria przesądzające o przyjętej kwalifikacji prawnej (por. Z. Kmieciak, op. cit., s. 31). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2009 r. (sygn. KOSK 1546/09) wskazał, iż: "aby móc przyjąć, że kontrolowany akt organu gminy jest sprzeczny z prawem w sposób uzasadniający stwierdzenie jego nieważności należy wykazać oczywistą i bezpośrednią sprzeczność z prawem kontrolowanej uchwały". Sąd podkreślił także, że: "uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego jest nieprawidłowe, gdy nie wyjaśnia na czym polega sprzeczność z prawem uchwały rady gminy w stopniu na tyle istotnym, że warunkującym stwierdzenie jej nieważności". 10. Podstawą uchylenia przez sąd aktu nadzoru powinno być każde naruszenie prawa przez organ nadzorczy, bez względu na materialnoprawny lub procesowy charakter naruszonego przepisu (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 312). Wadliwość uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały lub jej części, jak podnosi się w doktrynie, może polegać np. na niepełności uzasadnienia, co oznacza brak dostatecznego wyjaśnienia zastosowania określonej normy prawnej będącej podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego do określonej uchwały. Przenosząc tę konstatację oraz powyższe rozważania na grunt tej sprawy należy uznać, że przestawionym wyżej wymogom zaskarżona uchwała Kolegium RIO nie odpowiada. Jednozdaniowe uzasadnienie uchwały Kolegium RIO w przedmiocie stwierdzenia nieważności części uchwały Rady Miasta Z., nie tylko nie odpowiada wymogom prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania rozstrzygnięć, ale może być uznane za przejaw ignorancji i braku poszanowania dla prawa, organu nadzorowanego i pośrednich adresatów tego aktu – mieszkańców gminy. Organ nadzoru w skarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym nie przedstawił przebiegu wnioskowania prawnego w sposób wyczerpujący, czym uniemożliwił rozpoznanie i zrozumienie poszczególnych etapów swoich rozważań. 11. Konsekwentnie do powyższych uwag Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, iż zaskarżony akt nadzoru nie zdołał wykazać istotnego naruszenia prawa przez Radę Miasta Z., a dostrzeżone w ramach przeprowadzonej kontroli nieprawidłowości w postępowaniu Organu nadzoru przemawiają za koniecznością uwzględnienia skargi. Organ nadzoru nie wywiódł w przedmiotowym rozstrzygnięciu, dlaczego § 1 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 pkt 1 w części dotyczącej sformułowania "dla lokali niezamieszkałych w budownictwie wielorodzinnym" uznał za sprzeczny z art. 6c ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie wskazał dlaczego dane naruszenie prawa ocenił jako istotne, a ponadto nie wskazał kryteriów przesądzających o przyjętej kwalifikacji prawnej. 12. Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty należy ocenić, że Organ nadzoru naruszył przepis art. 91 ust. 3 u.s.g. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się wydając zaskarżoną uchwałę oraz brak wykazania, iż w sprawie mamy do czynienia z istotnym naruszeniem prawa, czyli oczywistym i bezpośrednim. 13. Wątpliwości Sądu budzi również treść uchwały Kolegium RIO w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...], utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. tj. uchwałę Kolegium RIO w B. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Jej treść sugeruje, wbrew obowiązującym przepisom, że skarga do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie nadzorcze jest środkiem odwoławczym od takiego rozstrzygnięcia. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości "utrzymania w mocy" rozstrzygnięcia nadzorczego, dlatego też uchwała, podjęta w wyniku złożenia skargi do sądu administracyjnego, powinna być jedynie stanowiskiem Kolegium w kwestii podniesionych zarzutów, a nie utrzymywać w mocy "zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze". Pozostałe zarzuty skargi, z uwagi na charakter naruszeń prawa, których dopuściło się Kolegium RIO, uznać należało na tym etapie za przedwczesne. 14. W tym stanie rzeczy skarga okazała się usprawiedliwiona, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej uchwały Kolegium RIO na podstawie art. 148 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 152 powołanej ustawy, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane.