I SA/Bk 347/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, dotychczasowych decyzji ostatecznych o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2005 w pomniejszonej wysokości p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W złożonej do tut. Sądu skardze na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, dotychczasowych decyzji ostatecznych o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2005 w pomniejszonej wysokości, Pan S.C., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie pełnomocnika wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia fakt, iż na podstawie zaskarżonej decyzji Agencja wszczęła już postępowanie w sprawie zobowiązania skarżącego do zwrotu części dopłaty, dalsze jej wykonanie wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę (prawie 4000 zł). Następnie, zdaniem pełnomocnika, zapadnie nowa decyzja, którą skarżący będzie musiał odrębnie zaskarżyć lub zapłacić na rzecz Agencji różnicę dopłaty, w razie uwzględnienia skargi spowoduje to konieczność nowego postępowania o zwrot wpłaconych kwot, co jest utrudnione uwzględniając wiek skarżącego, fakt pozostawania poza granicami kraju i dotychczasowy już stopień skomplikowania sprawy na skutek błędów Agencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku. We wniosku złożonym przez pełnomocnika skarżącego, takich okoliczności Sąd nie dostrzega. Pełnomocnik wnioskodawcy nie wskazał, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też czy występują okoliczności powodujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienie NSA z 8 maja 2004 r., FZ 65/04, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nie jest bowiem wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących prowadzenia postępowania na podstawie zaskarżonej decyzji oraz ewentualnych obciążeń finansowych, które zdaniem pełnomocnika mogą powstać na skutek wydania nowej decyzji, którą Skarżący będzie musiał zaskarżyć lub zapłacić Agencji różnicą dopłaty, co jest utrudnione ze względu na wiek skarżącego, pozostawanie poza granicami kraju znaczny stopień skomplikowania sprawy, jak też powołanie się jedynie na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej (prawie 4000 zł). Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepublikowane; postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepublikowane). W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji postanowienia.