I SA/Bk 353/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości (garażu) na 2010 r. oddala skargę. Decyzją z [...] lutego 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta B., ustalił S. C. i S. C., wysokość podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 141 zł, przy zastosowaniu stawki podatkowej od gruntów pozostałych - 0,31 zł od 1 m2 i od budynków pozostałych lub ich części - 6,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Po rozpatrzeniu odwołania Państwa C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że S. i S. C. na mocy aktu notarialnego z [...] kwietnia 2001 r. Rep. A [...] nabyli garaż w budynku mieszkalnym i udział w prawie współwłasności działki gruntów nr [...] położonej w B. przy ul. [...]. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że Państwo C. posiadają prawo własności do części działki tych gruntów w udziale [...] w odniesieniu do garażu nr [...] i w udziale [...] do lokalu mieszkalnego. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym pod wyżej wymienionym adresem jest samodzielny wyodrębniony lokal o funkcji niemieszkalnej o pow. użytkowej 19,70 m2, dla którego założono odrębną księgę wieczystą. Zdaniem Kolegium prawidłowo został ustalony podatek oddzielnie dla każdej nieruchomości, którymi włada podatnik, tj. nieruchomości gruntowej (udział we własności gruntu) i lokalowej niemieszkalnej (garaż). Funkcja niemieszkalna garażu wynika z wypisu z rejestru lokali. Nabycie garażu, jako lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość prowadzi do tego, że lokal ten staje się odrębnym od budynku przedmiotem podatku od nieruchomości. W związku z tym stosuje się do niego odrębne stawki podatkowe, określone w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) - dalej w skrócie "u.p.o.l.". Odrębność lokali garażowych i mieszkalnych oznacza, że garaż nie może być postrzegany jako część lokalu mieszkalnego. Nawet jeżeli znajduje się w bryle budynku, to nie dzieli losów całego budynku, gdyż stanowi odrębną od gruntu i budynku nieruchomość, odrębny przedmiot opodatkowania. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo zastosował więc różne stawki podatkowe właściwe dla gruntów oraz właściwe dla części pozostałych budynku (lokal niemieszkalny - garaż) zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z [...] listopada 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Na powyższą decyzję S. C. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia prawa materialnego i procesowego w części dotyczącej opodatkowania lokalu garażowego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l. przez niewłaściwe zastosowanie, art. 210 § 1 pkt 4, 6 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej w skrócie: "o.p." oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zdaniem Skarżącego ustanowienie odrębnej własności lokalu garażowego w budynku mieszkalnym nie powoduje skutków prawnych w postaci wzrostu stawki podatku od nieruchomości. Ustawodawca nie zróżnicował stawek podatkowych dla nieruchomości w zależności od stanu prawnego, nie zróżnicował stawek podatkowych dla nieruchomości położonych w budynkach mieszkalnych, będących częściami budynków mieszkalnych ze względu na funkcję mieszkalną albo niemieszkalną. Nie uczyniła tego również Rada Miejska w uchwale z [...] listopada 2009 r. Stąd należało powyższy stan faktyczny podciągnąć pod hipotezę § 1 pkt 2 lit. "a" tej uchwały i zastosować stawkę podatkową dla budynków mieszkalnych lub ich części w wysokości 0,63 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Skarżący zarzucił, że organ I instancji zaniechał podania uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. Również podstawa prawna tej decyzji została podana niezgodnie z prawem, albowiem wymienione zostały tylko numery artykułów u.p.o.l. bez wskazania ustępów, paragrafów, punktów. Podobnie w przypadku uchwały Rady Miejskiej podano tylko jej numer i datę podjęcia, bez przywołania paragrafu, punktu i litery. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Rozpatrywana sprawa, dotycząca podatku od nieruchomości za 2010 r., jest kolejną ze skargi S. C., w której Skarżący kwestionuje zasadność zastosowania rodzaju stawki do opodatkowania tym podatkiem lokalu - garażu nr [...], położonego przy ul. [...] w B., pozostającego wspólną własnością jego osoby i małżonki. Podobnie, jak w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 454/09, dotyczącej podatku od nieruchomości za 2009 r. (wyrok z 9 grudnia 2009 r.) podkreślić trzeba, że organy zasadnie przyjęły, że sporny lokal (garaż), niemieszkalny o powierzchni użytkowej 19,70 m2, znajdujący się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, również w 2010 r. powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki podatkowej od budynków lub ich części pozostałych, a nie jak od budynków lub ich części mieszkalnych. Zauważenia wymaga, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l., nałożył na radę gminy (miasta) obowiązek określenia stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, w tym także dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.p.o.l.) oraz dla tzw. budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l.). Po określeniu w drodze odpowiedniej uchwały przez radę gminy (miasta) stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, mają one charakter powszechnie obowiązujący na danym obszarze gminy (miasta). Jednocześnie w omawianej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie zdefiniowano, ani pojęcia budynku mieszkalnego, ani pojęcia tzw. budynku pozostałego. W literaturze przedmiotu od dłuższego już czasu wskazuje się, że organy podatkowe nie mają ani kompetencji, ani uprawnień do określenia rodzaju budynku (zob. L. Etel w: L. Etel, G. Dudar, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 197-198.). Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z zasadami wykładni zewnętrznej systemowej prawa podatkowego, w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027, ze zm.), podstawą między innymi wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 2 pkt 8 tej ustawy, pod określeniem ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) - rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. W doktrynie prawa podnosi się, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 o.p., który nie wyklucza przeprowadzenia przeciwdowodu podważającego jego zapisy na podstawie art. 194 § 3 tej ustawy (zob. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne 2008, Nr 6, s. 24-26). W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny przyjęty do opodatkowania nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Prowadzony dla Miasta B. "Rejestr lokali" stanowiący ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) w rozumieniu art. 21 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, potwierdza, iż Państwo S. i S. C. są w 2010 r. właścicielami lokalu niemieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w B. przy ul. [...]. Skarżący nie wykazał w trybie art. 194 § 3 o.p., w ramach instytucji przeciwdowodu, wadliwości zapisów "Rejestru lokali" dotyczących jego nieruchomości. W tej sytuacji Sąd ocenia, że organy podatkowe słusznie przyjęły, że opisywany lokal niemieszkalny - garaż, stanowiący odrębną własność, stosownie do art. 3 ust. 5 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l., podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla tzw. budynków lub ich części pozostałych, a nie budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.p.o.l.). Sąd zwraca uwagę, że również w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się, że lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (garaże), co do zasady powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków (ich części) pozostałych (zob. L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych, 2009 r., Nr 7-8 (101-102), s. 1 i 13.). Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie tut. Sądu (zob. np. wyroki WSA w Białymstoku: z 11 marca 2008 r., I SA/Bk 12/08; z 16 września 2009 r., I SA/Bk 328/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z aktu notarialnego Rep. A nr [...] wynika, że małżonkowie C. nabyli jako odrębną, własność przedmiotowego lokalu - garażu. Już sam fakt, że lokal ten stanowi odrębny przedmiot własności wskazuje, że może być przedmiotem odrębnego obrotu, niezależnie od budynku, w którym się znajduje. Stąd nie może dziwić fakt, że może zostać objęty inną stawką podatku od nieruchomości niż lokale mieszkalne. Ponadto trudno jest bronić stanowiska, że garaż jest lokalem mieszkalnym, zwłaszcza wobec jednoznacznego zapisu, co do jego funkcji użytkowej, znajdującego się w przywołanym wyżej "Rejestrze lokali". W tym stanie rzeczy, za nieuprawniony należy uznać zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l. Nie naruszono również art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, wyrażającego zasadę równości wobec prawa i niedyskryminacji. Z uregulowanej w tym przepisie zasady wynika, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 2004 r., SK 7/04, opubl. w OTK-A z 2004 r., nr 9, poz. 95). W świetle ustaleń poczynionych w sprawie oraz z treści normy prawnej zawartej w uchwale Rady Miejskiej B. z [...] listopada 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, dotyczącej wysokości stawki podatku od budynków pozostałych, nie wynika aby Skarżący był traktowany odmiennie aniżeli inni podatnicy będący właścicielami (posiadaczami samoistnymi) lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (w tym przypadku garażu). Organy podatkowe wydając w sprawie decyzje działały w granicach prawa. Prawidłowo ustaliły stan faktyczny, opierając się na danych z "Rejestru lokali", stanowiącego dokument urzędowy. Z rejestru tego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy lokal - garaż, stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, z uwagi na fakt, iż stanowi w nomenklaturze ewidencyjnej lokal niemieszkalny. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie między innymi przedmiotu opodatkowania, jest związany zapisem zawartym w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości). Jedynie wykazanie przez właścicieli nieruchomości w trybie art. 194 § 3 o.p., wadliwości zapisu w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości), będzie skutkować jego odrzuceniem w całości lub w części, przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości za dany rok. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 o.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Słusznie podnosi Skarżący, że decyzja Prezydenta Miasta B. nie zawiera uzasadnienia faktycznego, a w sprawie nie zachodzi przypadek przewidziany w art. 210 § 5 o.p. Decyzja ta zawiera jednak pozostałe elementy wymagane przepisami prawa, w tym podstawy prawne jej wydania. Ponadto, rozpatrujące odwołanie podatników Kolegium, ponownie rozpatrzyło sprawę i w swojej decyzji zawarło uzasadnienie faktyczne oraz wyjaśniło podstawę prawną przytaczając przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie. Wskazane braki decyzji organu I instancji nie mogły więc mieć wpływu na wynik tej sprawy. Ponadto wskazanie niepełnej podstawy prawnej (bez dokładnego wskazania paragrafów, punktów, ustępów) samo w sobie nie stanowi podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Ważne jest czy podstawa prawna decyzji realnie istnieje, a w świetle stanu faktycznego ustalonego w sprawie nie może ulegać wątpliwości, że będący własnością podatników garaż powinien być opodatkowany stawką podatku dla budynków pozostałych w wysokości 6,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, co swoją podstawę prawną znajduje w § 1 pkt 2 lit. "e" uchwały Rady Miejskiej B. z [...] listopada 2009 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.