I SA/Bk 378/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant referent stażysta Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy luty - grudzień 2012 r. oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. po przeprowadzeniu wobec S. Ł. (dalej: "Skarżący") postępowania podatkowego za miesiące luty - grudzień 2012 r. stwierdził, że w ramach wykonywanych czynności, mających na celu ochronę rzadkich gatunków ptaków i roślin, realizowanych w ramach programu rolnośrodowiskowego, nie działał on jako podatnik podatku od towarów i usług a prowadzona działalność w tym zakresie nie wyczerpywała definicji działalności gospodarczej w znaczeniu przewidzianym w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W konsekwencji organ stwierdził, że Skarżącemu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur zakupu wystawionych na jego rzecz przez B. Sp. z o.o. oraz C. Sp. z o.o. W związku z tym decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] organ dokonał Skarżącemu rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące luty - grudzień 2012 r. w sposób odmienny, aniżeli zadeklarowano. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] utrzymał ją w mocy. Organ ustalił, że Skarżący od dnia [...] kwietnia 2009 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A., z tytułu której był czynnym podatnikiem VAT. Z zaświadczenia o wpisie do ewidencji gospodarczej z dnia [...] marca 2009 r. wynika, że przeważająca działalność gospodarcza podatnika to działalność pomocnicza związana z utrzymaniem porządku w budynkach. Natomiast w zaświadczeniu z dnia [...] lipca 2010 r. podatnik wskazał dodatkowy przedmiot działalności, tj. uprawę pozostałych roślin wieloletnich oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie. Organ wskazał, że ze złożonych za okresy luty - maj 2012 r. deklaracji VAT-7 wynika, że Skarżący dokonał odliczenia podatku naliczonego z wymienionych w skarżonej decyzji faktur wystawionych przez B. Sp. z o.o. w B. dot. wykonania usług zgodnie z umową z dnia [...] kwietnia 2010r., [...] lipca 2011 r. oraz [...] września 2011 r., a także z faktur wystawionych przez C. Sp. z o.o. w Nieporęcie tytułem opłat za kontrolę w zakresie rolnictwa ekologicznego. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w/w faktury związane są z użytkowaniem przez Skarżącego łąk bagiennych na terenie B. Parku Narodowego w ramach rozpoczętego w 2010 r. pięcioletniego Programu Rolno-Środowiskowego. Następnie organ stwierdził, że z oświadczenia Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2015 r. wynika, że w 2012 r. użytkował on 299,69 ha gruntów. Były one dzierżawione od B. Parku Narodowego (37,05 ha), od P. Ś. (190,71 ha) oraz 7,53 ha na podstawie umowy ustnej (Skarżący nie wskazał, z kim była ona zawarta). Organ ustalił, że pięcioletni Program Rolno - Środowiskowy miał na celu ochronę siedlisk rzadkich gatunków ptaków i roślin. Skarżący z tego tytułu uzyskał z ARiMR za rok 2012 kwotę 32.972,06 zł - decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. – pomoc finansowa w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) "; kwotę 219.391,06 zł - decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. – pomoc finansowa w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; kwotę 361.718,46 zł - decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. – płatność rolnośrodowiskowa. W celu realizacji obowiązków wynikających z prawidłowego wywiązywania się z w/w programu Skarżący: – zawarł z "B." sp. z o.o. w B.: umowę z dnia [...] kwietnia 2010 r. o świadczenie usług. Zgodnie z jej treścią spółka "B." zobowiązała się do wykonania na rzecz Skarżącego na gruntach znajdujących się na obszarze chronionym na terenie B. Parku Narodowego, usług polegających na skoszeniu użytków zielonych, dokonaniu zbioru skoszonych roślin (zwanych "biomasą) i złożeniu biomasy w stogi oraz na wywiezieniu biomasy do 10 km z miejsca wykonania usługi poza teren Parku Narodowego. Tytułem wykonanej usługi spółka "B." wystawiła fakturę VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. na wartość 235.917,36 zł oraz nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. na wartość 66.286,08 zł. Z protokołów odbioru wykonania prac sporządzonych odpowiednio w dniach [...] grudnia 2011 r. i [...] stycznia 2012 r. wynika, że na powierzchni 156,03 ha oraz 43,84 ha Spółka wykonała w pełni usługę koszenia, belowania i wywozu biomasy; umowę z dnia [...] lipca 2011 r. na wykonanie dokumentacji w związku z dzierżawą przez Spółkę gruntów od B. Parku Narodowego. W związku z tą umową spółka "B." wystawiła na rzecz skarżącej Spółki fakturę VAT nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r.; umowę z dnia [...] września 2011 r. dot. wykonania usług faszynowania na powierzchni 350 m2. Tytułem wykonanej umowy spółka "B." wystawiła fakturę nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. na wartość 56.700,00 zł (netto 52.500 zł, podatek VAT wg stawki 8 % 4.200,00 zł). – otrzymał od C. Sp. z o.o. fakturę nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. i nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., tytułem opłat za kontrolę w zakresie rolnictwa ekologicznego. Organ stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w okresach objętych kontrolą Skarżący prowadził odrębne rejestry zakupów i sprzedaży dla A. i odrębne rejestry zakupu i sprzedaży dot. "G.". W rejestrach dot. A. za poszczególne okresy 2012 r. Skarżący wykazał odpowiednio faktury dot. sprzedaży usług projektowania oraz przygotowania i nadzoru nad realizacją inwestycji, sprzedaży usług doradztwa, a także faktury zakupu związane z prowadzeniem działalności A. W rejestrach zakupu "G." Skarżący w poszczególnych okresach 2012 r. zaewidencjonował m.in. faktury wystawione przez B. Sp. z o.o. oraz C. Sp. z o.o. W złożonych deklaracjach VAT-7 za poszczególne okresy 2012 r. Skarżący wykazał i rozliczył kwoty zakupów netto i podatek naliczony z rejestru dot. A. oraz z rejestru zakupu VAT "G. ". Zdaniem organu zebrany materiał dowodzi, że Skarżący nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez B. Sp. z o.o. oraz C. Sp. z o.o. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT uprawnienie takie przysługuje wyłącznie podatnikom w zakresie, w jakim towary są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Tymczasem Skarżący w ramach wykonywanych czynności, mających na celu ochronę rzadkich gatunków ptaków i roślin, realizowanych w ramach programu rolnośrodowiskowego, nie działał jako podatnik podatku od towarów i usług. Wprawdzie dokonał nabycia usług koszenia, zbioru oraz usunięcia traw, jednak nie zbywał płodów rolnych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie miał on zamiaru wykonywać czynności podlegających opodatkowaniu, co stanowi warunek do uzyskania statusu podatnika VAT. Podnoszony przez niego brak rynku zbytu biomasy oraz oświadczenie co do jej niskiej jakości daje podstawy by uznać, że celem podejmowanych czynności nie było pozyskiwanie biomasy w celu sprzedaży czy też pozyskiwanie zasobów naturalnych, lecz jedynie wykonywanie prac ochronnych w ramach przyjętych zobowiązań wynikających z umów dzierżawy oraz planów rolnośrodowiskowych. Zdaniem organu, brak jest dowodów na to, że strona podjęła jakiekolwiek działania celem wykonywania czynności opodatkowanych. Organ nie podzielił zarzutów odwołania. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 §1, art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej: "o.p.") polegające na: – nieuwzględnieniu wszystkich wniosków dowodowych Skarżącego składanych w toku postępowania przed organami obu instancji, mających na celu wyjaśnienie okoliczności o kluczowym znaczeniu w sprawie, czyli wykazanie przez Skarżącego że działał on w charakterze podatnika VAT, a w szczególności - wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków - konkretnych kontrahentów skarżącego wskazanych w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. złożonym w ramach prowadzonego wobec skarżącego postępowania podatkowego za listopad 2010 r., przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; – odmowie przeprowadzenia powyższych dowodów z zeznań świadków pod pretekstem że cyt. "strona nie może wymagać od organu, aby prowadził poszukiwania korzystnych dla niej dowodów, tylko z tego powodu, że sama nie dołożyła należytej staranności aby to uczynić" w sytuacji, gdy zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i wcześniejszych pismach składanych w toku postępowania precyzyjnie wskazał podmioty, którym były przedkładane przez Skarżącego oferty handlowe na sprzedaż biomasy w badanym okresie i w tym zakresie wnosił o przesłuchanie w charakterze świadków osób reprezentujących spółki B. , O., PPHU E., T., a dowody z tych zeznań miały na celu potwierdzenie nie tylko wyjaśnień składanych w toku postępowania przez skarżącego, ale także uzupełnienie dowodów w postaci oświadczeń składanych w toku postępowania przez osoby trzecie - wskazanych przez skarżącego rolników, do których Skarżący zwracał się z propozycjami sprzedaży biomasy oraz pisemnej odpowiedzi firmy B. (dokumenty te stanowiły załączniki do pisma z dnia [...] lipca 2015 r.); – jednostronnym przyjęciu przez organ podatkowy, że jedynie takie oferty skarżącego, które byłyby składane kontrahentom w postaci materialnej (tj. w formie pisemnego dokumentu), mogą stanowić wiarygodne udokumentowanie działania skarżącego w charakterze podatnika VAT; – subiektywnym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień składanych przez Skarżącego w przedmiocie zamiaru wykonywania czynności opodatkowanych i braku możliwości ich wykonania z przyczyn obiektywnych, niezależnych od Skarżącego (niska jakość pozyskanej biomasy) w sytuacji odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów mających na celu potwierdzenie posiadania przez skarżącego statusu podatnika VAT w badanym okresie oraz braku w aktach sprawy dowodów sprzecznych z tymi wyjaśnieniami. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego stanowiącą konsekwencję wskazanych powyżej naruszeń przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez błędną wykładnię pojęcia podatnika VAT i zakresu jego stosowania, będącą konsekwencją nieuzasadnionego i całkowicie jednostronnego, subiektywnego przyjęcia przez organy podatkowe obu instancji, że czynności podejmowane przez Skarżącego zmierzały wyłącznie do realizacji planu rolnośrodowiskowego (czyli czynności pozostających poza zakresem VAT), a tym samym bezzasadnego pozbawienia go tym, czy dany podmiot podejmując działalność gospodarczą działa z zamiarem wykonywania czynności opodatkowanych, a tym samym uzyskuje status podatnika VAT; - art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: u.p.t.u.) poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na sformułowaniu bezwzględnego wymogu powiązaniu prawa do odliczenia VAT z faktur dokumentujących zakupy dokonywane na potrzeby prowadzonej przez działalności gospodarczej z wystąpieniem u danego podmiotu sprzedaży opodatkowanej VAT, a w konsekwencji bezzasadnym przyjęciu, że brak sprzedaży biomasy w badanym okresie automatycznie uzasadnia pozbawienie prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego - w sytuacji, gdy z ww. przepisów taki wymóg nie wynika, gdyż z prawa do odliczenia VAT może skorzystać nie tylko podmiot już faktycznie działający z zamiarem wykonywania czynności opodatkowanych,, ale nawet taki, który dopiero czyni przygotowania do podjęcia takiej działalności - bez względu na cel lub ostateczny rezultat tych działań (co potwierdza obszerne orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - m.in. wyrok TS z 8 czerwca 2000 r. w sprawie C-400/98 Finanzamt Goslar v. Brigitte Breitsohl). Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi. Z akt sprawy wynika, że Skarżący od 2009 r. prowadził działalność gospodarczą, z tytułu której był czynnym podatnikiem VAT. Z zaświadczenia o wpisie do ewidencji gospodarczej z [...].03.2009 r. wynika, że przeważająca działalność gospodarcza podatnika to działalność pomocnicza związana z utrzymaniem porządku w budynkach. Natomiast w zaświadczeniu z [...].07.2010 r. podatnik wskazał dodatkowy przedmiot działalności, tj. uprawę pozostałych roślin wieloletnich oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie. W okresach objętych kontrolą, skarżący prowadził odrębne rejestry zakupów i sprzedaży dla A. i odrębne rejestry zakupu i sprzedaży dot. "G." . W rejestrach dot. A. za poszczególne okresy 2012 r. skarżący wykazał odpowiednio faktury dot. sprzedaży usług projektowania oraz przygotowania i nadzoru nad realizacją inwestycji, sprzedaży usług doradztwa, a także faktury zakupu związane z prowadzeniem działalności A. W rejestrach zakupu "G." Skarżący w poszczególnych okresach 2012 r. zaewidencjonował m.in. wymienione w decyzji organu I instancji faktury wystawione przez B. Sp. z o.o., dot. wykonania usług zgodnie z umową z dnia [...].04.2010r., [...].07.2011 r. oraz [...].09.2011 r. oraz przez C. Sp., z o.o. tytułem opłat za kontrolę w zakresie rolnictwa ekologicznego. Ze złożonych za okresy luty - maj 2012 r. deklaracji VAT-7 wynika, iż Skarżący dokonał odliczenia podatku naliczonego z w/w faktur. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT uprawnienie takie przysługuje wyłącznie podatnikom, w zakresie w jakim towary są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W toku prowadzonego postępowania organy zasadnie ustaliły, że sporne faktury związane są z użytkowaniem przez Skarżącego łąk bagiennych na terenie B. Parku Narodowego w ramach rozpoczętego w 2010 r. pięcioletniego Programu Rolno -Środowiskowego. Z oświadczenia podatnika z [...].04.2015 r. wynika, że w 2012 r. użytkował 299,69 ha gruntów. Były one dzierżawione od B. Parku Narodowego ( 37,05 ha), od p. P. Ś. (190,71 ha) oraz 7,53 ha na podstawie umowy ustnej ( skarżący nie wskazał, z kim była ona zawarta). Pięcioletni Program Rolno - Środowiskowy miał na celu ochronę siedlisk rzadkich gatunków ptaków i roślin. Skarżący z tego tytułu uzyskał z ARiMR za rok 2012: kwotę 32.972,06 zł - decyzja nr [...] [...].01.2013 r. – pomoc finansowa w ramach działania ,,Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", kwotę 219.391,06 zł - decyzja nr [...] z 29.01.2013 r. – pomoc finansowa w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, kwotę 361.718,46 zł - decyzja nr [...] z [...].04.2013 r. – płatność rolnośrodowiskowa. W celu realizacji obowiązków wynikających z prawidłowego wywiązywania się z w/w programu Skarżący zawarł [...].04.2010 r., [...].07.2011 r. oraz [...].09.2011 r. umowy z B. sp. z o. o, dot. odpowiednio wykonania na rzecz p. S. Ł., na gruntach znajdujących się na obszarze chronionym na terenie B. Parku Narodowego, usług polegających na skoszeniu użytków zielonych, dokonania zbioru skoszonych roślin (zwanych "biomasą) i złożeniu biomasy w stogi oraz na wywiezieniu biomasy do 10 km z miejsca wykonania usługi poza teren Parku Narodowego, wykonania usług faszynowania na powierzchni 350 m2 oraz wykonania skarżącemu dokumentacji w związku z dzierżawą przez Niego gruntów od B. Parku Narodowego. Tytułem wykonanych - zgodnie z umowami - usług spółka B. wystawiła na rzecz Skarżącego faktury, wymienione w decyzji organu I instancji. W całym okresie użytkowania gruntów (2010-2014) skarżący nie zawarł żadnej umowy na sprzedaż biomasy, co wynika z jego pism z [...].03.2015 r. oraz [...].04.2015 r. Jak wskazał, powodem powyższego była niska jakość pozyskanej biomasy. Zdaniem pełnomocnika strony, Skarżący w ramach działalności w zakresie uprawy pozostałych roślin wieloletnich oraz pozostałych upraw rolnych innych niż wieloletnie od samego początku działał z zamiarem wykonywania czynności opodatkowanych. Zgodnie z art 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 , bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie zaś do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT przez działalność gospodarczą rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określenie podatnika ma zatem zasadnicze znaczenie dla zakresu opodatkowania. Wskazuje na podmiotowy zakres opodatkowania. Opodatkowaniu mogą podlegać te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o VAT definiuje podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na cel oraz rezultat takiej działalności. Faktem jest, iż skarżący, w celu wywiązania się z zobowiązań rolno środowiskowych, dokonał nabycia usług koszenia, zbioru oraz usunięcia traw. Niemniej jednak ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżący nie miał zamiaru wykonywać czynności podlegających opodatkowaniu, co stanowi warunek do uzyskania statusu podatnika VAT. Podnoszony przez stronę brak rynku zbytu biomasy oraz oświadczenie co do jej niskiej jakości (pismo z [...].03.2015 r. oraz z [...].04.2015 r.) - daje podstawy by uznać, że celem podejmowanych czynności nie było pozyskiwanie biomasy w celu sprzedaży, czy też pozyskiwanie zasobów naturalnych, lecz jedynie wykonywanie prac ochronnych w ramach przyjętych zobowiązań wynikających z umów dzierżawy oraz planów rolnośrodowiskowych. Brak jest zatem dowodów na to, że strona podjęła jakiekolwiek działania celem wykonywania czynności opodatkowanych. W tym miejscu, na co słusznie wskazuje organ, odwołać się należy do jednej z tez wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), w których stwierdzono m.in., że: o tym, że dokonujący sprzedaży działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie strona takich aktywnych działań (np. działań marketingowych) nie podjęła. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących pominięcia wniosków dowodowych skarżącego należy zauważyć, że faktem jest, że to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 Ordynacji). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena, co w niniejszym postępowaniu zostało zrealizowane. Jednakże obowiązek poszukiwania dowodów przez organy podatkowe nie jest obowiązkiem nieograniczonym. Podkreślić trzeba, że skoro Skarżący prowadził działania na rzecz pozyskania kontrahentów na oferowaną biomasę i składał m.in. pisemne oferty tym podmiotom, to powinien posiadać stosowne dowody na tę okoliczność. Jak zostało wyżej wskazane takich dowodów nie przedstawił. Ustalenia, opisane w uzasadnieniu skarżonej decyzji, w sposób jednoznaczny świadczą o tym, że Skarżący w ramach wykonywanych obowiązków, mających na celu ochronę rzadkich gatunków ptaków i roślin, nie działał jako podatnik podatku od towarów i usług. Prowadzone czynności wynikające z wywiązywania się z przyjętych zobowiązań rolnośrodowiskowych, polegające m.in. na koszeniu łąk i usuwaniu biomasy z terenu parku nie miały na celu jej pozyskania, jako towaru handlowego mającego być przedmiotem sprzedaży. Nie sposób zgodzić się z zarzutami skargi odnośnie naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej. Respektując zasady postępowania wynikające z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy. Podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz jako dowód dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Należy podkreślić, że w świetle art. 191 Ordynacji podatkowej organy podatkowe samodzielnie oceniają na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Mieści się w tym ocena dopuszczalności i przydatności poszczególnych dowodów. Organy podatkowe na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów dokonują ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ podatkowy na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej nie jest zobowiązany do uwzględnienia wszelkich wniosków dowodowych strony. Stosowanie się do wszelkich podnoszonych żądań podatnika – gdy kwestionuje ustalenia organu podatkowego oparte na zgromadzonym materiale dowodowym -prowadziłoby do tego, że każdy zgłoszony przez podatnika wniosek dowodowy w sposób bezwzględny powinien być realizowany. W przedmiotowej sprawie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę nie zmieniłoby oceny co do ustalonego stanu faktycznego sprawy, gdyż ustalenia zostały oparte na innym materiale dowodowym. Uzasadnienie odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów znajduje swoje miejsce w skarżonej decyzji. Fakt, że ocena tego materiału dowodowego nie jest zbieżna z oceną oczekiwaną przez stronę nie decyduje o tym, że postępowanie prowadzone było w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Reasumując, nie sposób zgodzić się zarzutami pełnomocnika, iż wystąpiły błędy w przeprowadzonym postępowaniu, skutkujące naruszeniem powołanych w skardze zasad postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego. Organy obu instancji dążyły do należytego wyjaśnienia sprawy, starały się ocenić dowody w sposób obiektywny i przedstawić swoje stanowisko w decyzjach. Argumenty i dowody przemawiające za podjęciem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie zostały szczegółowo przedstawione w zaskarżonej decyzji. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.